บทที่ 212

"ใช่ไง เซิงเซิง ตระกูลเจิ้งนั้นไม่เลวเลยในเมืองจินเฉิง หากเธอแต่งงานเข้าไป เธอก็จะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายนะ"

วังเยี่ยนและผู้เฒ่าเจียงพูดออกมาเป็นปี่เป็นขลุ่ย ราวกับว่าพวกเธอปรารถนาที่จะให้เจียงเซิงแต่งงานในตอนนี้เลย

เจียงเซิงหัวเราะเยาะเบาๆ "ฉันมีลูกด้วยซ้ำ ทำไม ตระกูลเจิ้งถึงอยากได้ลูกสะใภ้ที่มีลูกติดด้วยงั้นเหรอ?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของวังเยี่ยนและคุณนายเจิ้งต่างก็เปลี่ยนไป ผู้เฒ่าเจียงรีบพูดแก้ตัวว่า "เซิงเซิง เธอกำลังพูดอะไรเนี่ย? เธอมีลูกที่ไหนกัน"

"ฉันจะมีลูกหรือไม่นั้น คุณไปถามพ่อฉันก็รู้แล้วนี่?"

เจียงเซิงกอดอกและเอนหลังเล็กน้อย "พ่อของเด็กยังเป็นท่านเจ๋วด้วย ตระกูลเจิ้งในเมืองจินเฉิงจะดียังไง มันจะเทียบกับท่านเจ๋วได้หรือไง?"

คุณนายเจิ้งมีสีหน้าบึ้งตึงและมองไปที่พวกวังเยี่ยน "พวกคุณกำลังหลอกลวงฉันและลูกชายของฉันงั้นเหรอ?"

"คุณนายเจิ้ง อย่าโกรธเลย" วังเยี่ยนพยายามปลอบใจเธอ ก่อนมองไปที่เจียงเซิง "เซิงเซิง หยุดจงใจก่อเรื่องแล้ว หากเธอมีลูก ทำไมตระกูลเจียงของเราถึงไม่รู้เรื่องนี้ล่ะ? อย่าหาข้อแก้ตัวแบบนั้นอีกเลย"

ถึงยังไงแม่สามีของเธอบอกว่า เจียงเซิงได้เกาะแกะท่านเจ๋วแห่ง เมืองหลวงเข้าจริงๆ แต่ลูกสาวของเธอก็มีใจให้ท่านเจ๋วเช่นกัน

ถ้าเธอไม่ช่วยแม่สามีจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จ เธอจะช่วยให้ลูกสาวได้ตำแหน่งมาครอบครองได้อย่างไร?

ไม่ว่ามันจะเป็นจริงหรือไม่ก็ตาม ก็แค่บังคับให้เธอยอมรับไปๆ เลย

อีกอย่าง...

ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่เจิ้งโหยวจิน ลูกชายของคุณนายเจิ้ง ดวงตาของเจิ้งโหยวจินเอาแต่จับจ้องไปที่เจียงเซิงตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาก็ไม่เคยละสายตาไป

ฮืม เธอเป็นคนที่ยั่วเย้าคนอื่นเก่งจริงๆ

"เนื่องจากนี่เป็นงานเลี้ยงนัดบอด งั้นฉันไม่จำเป็นต้องเสียเวลาที่นี่อีกแล้ว อีกอย่าง เรื่องการแต่งงานของฉัน พวกคุณไม่คู่ควรมาตัดสิน"

เจียงเซิงลุกขึ้นยืนและกำลังเตรียมตัวจะจากไป

เมื่อเห็นอย่างนั้น เจียงหลินก็รีบรีบรั้งเธอไว้ "พี่เจียงเซิง อย่าโกรธนะ อย่างน้อยก็กินข้าวให้เสร็จก่อนค่อยไปนะ"

"ใช่สิ เซิงเซิง กินข้าวกันก่อน อาหารกำลังจะมาเสิร์ฟแล้ว ถ้าออกไปในเวลานี้ ก็จะถือว่าไม่ให้เกียรติผู้ใหญ่นี่น่ะ?"