บทที่ 214

ขณะที่เจียงหลินหันหลังจะเตรียมตัวจากไปนั้น เจียงเซิงก็ลืมตาขึ้นมาก่อนลุกขึ้นยืน เดินไปข้างหน้าและใช้เครื่องทำให้เธอช็อกจนหมดสติลงไปที่พื้น

เมื่อเห็นเจียงหลินนอนหมดสติอยู่บนพื้น เจียงเซิงก็ลากเธอไปที่โซฟาในห้องส่วนตัวเล็กๆ

"เหอะ พวกเธอกล้าวางแผนทำร้ายฉัน ก็อย่ามาโทษฉันก้แล้วกันเลย"

โชคดีที่เธอเตรียมตัวมาอย่างดี และไปร้านขายยาซื้อยาพิเศษที่สามารถป้องกันการยาแฝดได้

เธอได้กินยานั้นไปแล้วระหว่างทาง และยาจะมีผลภายในสี่ชั่วโมง

เครื่องดื่มที่วางอยู่ตรงหน้าเธอนั้นมันยังไม่ได้ถูกเปิดออกก็จริง แต่น่าเสียดายที่เธอสังเกตเห็นรูเข็มที่เล็กมากจนยากต่อการตรวจจับถัดจากช่องฝา

เธอปิดม่านห้องส่วนตัวแล้วปรับไฟให้หรี่ลงทันที เธอสังได้ยินเสียงประตูที่กำลังถูกเปิดออกจากด้านนอก จึงรีบซ่อนตัวอยู่หลังโซฟา

ตะโกนเบาๆ "อย่าเปิดไฟ"

เมื่อเจิ้งโหยวจินได้ยินเสียงของเธอ มือที่เขากำลังยื่นไปเปิดไฟนั้นก็ดึงกลับมาทันทีพลางยิ้ม "ฉันรู้ ฉันรู้ มันน่าตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เจียงเซิงระงับอาการคลื่นไส้ของเธอและยิ้ม "คุณชายเจิ้ง ฉันกำลังรอคุณอยู่บนโซฟาข้างในนะ มาเร็วๆ ฉัน... ฉันจะเป็นลมแล้ว"

"เอาล่ะ โอเค ไม่ต้องรีบร้อนไปนะ คนสวยตัวน้อยของฉัน ฉันจะมาปรนเปรอเธอแล้ว"

เมื่อฟังเสียงที่เย้ายวนใจนี้ เจิ้งโหยวจินก็ทนไม่ไหวอีก เขาเดินไปที่โซฟาในความมืด จากนั้นก็แตะต้องใครบางคนเข้าจริงๆ

"ฮิฮิ ที่แท้เธอก็เป็นผู้หญิงสำส่อนอย่างนี้นี่น่ะ มาสิ ให้ฉันคอยดูแลเธอให้ดีๆ เถอะ"

จากนั้นก็มีเสียงเสื้อผ้าหลุดออกมา

แล้วก็เป็นฉากที่ไม่น่ามอง

เจียงเซิงคลานออกจากโซฟาอย่างระมัดระวังในความมืด ตอนที่เธอเข้ามานั้น เธอก็สังเกตเห็นแผนผังห้องไปคร่าวๆ แล้ว

ชายคนนั้นกำลังยุ่งอยู่ เขาจะมาสังเกตว่ามีคนอื่นหลุดออกไปแล้วได้ยังไง?

เจียงเซิงเดินออกจากห้องวีไอพี ปิดประตูเบาๆ และพลิกป้ายที่มือจับประตูเป็น "ห้ามรบกวน"