บทที่ 216

"คุณนายเจิ้ง นี่มันไม่ได้นะ…"

"ทำไม ตระกูลเจียงอย่างพวกเธอกล้ารังเกียจลูกชายของฉันหรือไง" คุณนายเจิ้งเหลือบมองไปที่วังเยี่ยน ซึ่งใบหน้าของวังเยี่ยนเต็มไปด้วยความสิ้นหวังในขณะนี้

"ใช่ไง คุณป้า มันเป็นพรของหลินหลินที่เธอสามารถแต่งงานเข้าตระกูลเจิ้งได้ น่าเสียดายที่ฉันมีโชคไม่ถึงน่ะ" เจียงเซิงปิดริมฝีปากของเธอลงครึ่งหนึ่ง มีรอยยิ้มที่ชัดเจนฉายแววในดวงตาของเธอ

ผู้เฒ่าเจียงเกือบทรุดตัวลงกับพื้น แผนการทั้งหมดของเธอถูกทำลายไปหมด และเจียงหลินถึงกับสูญเสียความบริสุทธิ์ของเธอไปด้วย

วังเยี่ยนก็เช่นกัน เดิมทีเธออยากเก็บเจียงหลินไว้เพื่อแต่งงานกับชายที่ร่ำรวยและมีอำนาจในเมืองหลวง แต่ตอนนี้กลายเป็นว่า เธอถูกเจิ้งโหยวจินไอ้สารเลวคนนี้เอาเปรียบไปเลย

จะว่าไป ทั้งหมดก็เพราะเจียงเซิง

วังเยี่ยนมองไปที่เจียงเซิงด้วยความเกลียดชังในดวงตาของเธอ

เจียงเซิงก็สังเกตเห็นเช่นกัน แต่วังเยี่ยนไม่ใช่คนเดียวที่เกลียดเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจ

เธอแค่ใช้วิธีเดียวกับที่พวกเธอใช้กับเธอเพื่อเอาคืนเธอก็เท่านั้น!

**

ในห้องประชุมอันเคร่งขรึม จู่ๆ หลัวเชว่ก็เปิดประตูออก และทำให้ผู้บริหารระดับสูงโผล่หัวออกมา

ดวงตาของซือเย่เจ๋วหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่เขานั่งอยู่บนที่นั่งหลัก

หลัวเชว่พยักหน้าเล็กน้อยให้พวกผู้บริหารระดับสูงและรีบพูดกระซิบข้างหูซือเย่เจ๋ว

สีหน้าของซือเย่เจ๋วฉายแววอำมหิต "ทำไมถึงเพิ่งมาแจ้งฉันตอนนี้"

"ผมก็ไม่รู้ว่าการประชุมของคุณกินเวลานานขนาดนี้..." หลัวเชว่รู้สึกน้อยใจ ถ้าไม่ใช่แฟรงค์เร่งรีบ และคุณหนูเจียงก็ออกไปข้างนอกได้สักพักใหญ่แล้วอีกด้วย

หลัวเชว่เข้าใจถึงความสำคัญของคุณหนูเจียงในใจของเขา ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ เขาก็ไม่สามารถรับผิดชอบไหว

ซือเย่เจ๋ววางเอกสารลงแล้วยืนขึ้น "การประชุมวันนี้จบเพียงแค่นี้ก่อน"

เขาคลายเน็คไทและเดินออกไปพร้อมกับหลัวเชว่ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ทิ้งผู้บริหารระดับสูงพวกนั้นมองหน้ากันอย่างว่างเปล่า