บทที่ 22

เจียงหนวนหนวนหันไปมองเขา "เราก็เคยเจอคนที่หน้าตาคล้ายกับเรานะคะ"

"โอ้?" คุณท่านซือกำลังจะกล่าวถาม ก็ได้ยินบอดี้การ์ดนอกลานตะโกนออกมาว่า "ท่านซือ"

ซือเย่เจ๋วเดินเข้าไปในศาลา มองไปที่เด็กสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆคุณท่านซือ แล้วพูดกับคุณท่านซือว่า "พ่อครับ จะพาเด็กๆมาเองได้ยังไง?"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เด็กสองคนนี้หน้าเหมือนแกเลย ให้พวกเขามานั่งเล่น จะทำไม?"

คุณท่านซือแตะศีรษะของเจียงหนวนหนวนแล้วยื่นเค้กลูกกวาดให้ทั้งสอง "นี่คือเค้กลูกกวาดที่อร่อยที่สุดในเมืองของเรา หนูลองชิมดูสิ"

"ขอบคุณครับ/ค่ะคุณปู่~"

ทั้งสองคนรับเค้กลูกกวาด เจียงหนวนหนวนหยิบมาไว้ในมือของเธอและกัดอย่างกระตือรือร้น

ซือเย่เจ๋วทำอะไรไม่ถูก เขาไม่คาดคิดว่าพ่อของเขาจะพาพวกเขามาที่นี่เพียงเพราะรูปถ่ายแค่ใบเดียวแบบนั้นได้

"พวกหนูรออยู่ที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวคุณปู่กลับมา"

หลังจากที่คุณท่านซือพูดกับพวกเขาจบ เขาก็ลุกขึ้นพูดกับซือเย่เจ๋วว่า "มากับฉัน"

หลังจากดูพวกเขาจากไป เจียงหนวนหนวนก็หันไปกล่าวกับเจียงเหยียนเหยียนว่า "ผู้ชายคนนี้เป็นปู่ของเราจริงๆ ดูเหมือนว่า เขาจะชอบเรามากเลยนะ"

"อืม ขอแค่ปู่ชอบเรา รอพ่อรู้แล้ว เราก็จะพาแด้ดดี้กลับบ้านได้"

เจียงหนวนหนวนพยักหน้า

ห้องทำงาน

"พ่อครับ พวกเขาไม่เกี่ยวอะไรกับผมจริงๆ ท่านจะพาพวกเขามาเพราะคล้ายกับผมไม่ได้ ถ้าแม่ของพวกเขาร้อนใจ..."

ก่อนที่ซือเย่เจ๋วจะพูดจบ คุณท่านซือก็กล่าว "แกจะกังวลอะไร? ใช่ลูกของแกไหมไม่สำคัญ ที่สำคัญคือฉันชอบ"

เขานั่งอยู่หลังโต๊ะแล้วจ้องมองมาที่ซือเย่เจ๋ว "แกไม่เด็กแล้ว ถ้าแต่งงานไปแต่แรก ลูกๆของคุณก็ตอนนี้ก็เท่าพวกเขาแล้ว"

ซือเย่เจ๋วไม่ได้พูดอะไร