บทที่ 222

เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา "ผมไม่อยากจะรออีกแล้ว"

ซือเย่เจ๋วก้มศีรษะลงแล้วจูบเธอ

...

ในห้องสวีทแบบพาโนรามา เขาวางเจียงเซิงลงบนเตียงทรงกลมขนาดใหญ่ที่ปูด้วยกลีบกุหลาบ เขานอนทับเธอ และจูบริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อนและดูดดื่ม

ผมของเธอสยายไปทั้งสองข้างของคอ เหมือนต้นไม้น้ำอ่อนกำลังเล่นกับหัวใจของเขา

"คุณนี่นังจิ้งจอก ผมควรลงโทษคุณอย่างไรดีล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำและแหบห้าวของเขาล่อลวงใจเธอ

"ได้ไหม?" เขากระซิบข้างหูเธอ

เจียงเซิงที่ดูเหมือนจะได้รับการให้ความสำคัญกับอารมณ์ของเธอ เธอกำลังตกตะลึง และแก้มของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที "ไอ้สารเลว คุณ... ยังมาถามอีก... เออ!"

ซือเย่เจ๋วคว้าเอวของเธอไว้และแทบรอไม่ไหวที่จะครอบครองเธอ แต่จู่ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น

สติที่ลอยไปของเจียงเซิงถูกดึงกลับมาด้วยเสียงกริ่งของโทรศัพท์มือถือของเธอ และเธอก็วางมือกันไว้ "ซือเย่เจ๋ว โทรศัพท์ของฉัน..."

"ให้มันดังไปอย่างนั้น"

เขากัดฟันด้วยความโกรธ เวลาสำคัญอย่างนี้กลับโทรมารบกวน นี่ใช่เรื่องที่คนดีที่ไหนจะทำ?

โทรศัพท์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุด และเจียงเซิงไม่สามารถเพิกเฉยได้อีกต่อไป เธอพลิกตัวและเปลี่ยนตำแหน่งกับซือเย่เจ๋ว

เมื่อมองเจียงเซิงจากมุมนี้ ซือเย่เจ๋วก็เลิกคิ้วอย่างคาดหวัง โดยไม่รู้ว่าตอนนี้เธอมีเสน่ห์แค่ไหน "คุณอยากทำเองเหรอ?"

เจียงเซิงยิ้มเบาๆ ผูกมือของเขาด้วยเน็คไทของเขา จากนั้น...

ลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์

ซือเย่เจ๋ว "..."

เจียงเซิงไม่คาดคิดว่าพ่อจะโทรหาเธอในเวลานี้ หรือว่าเรื่องด่วนอะไรหรือ?