บทที่ 225

ที่โรงพยาบาล

เซียวหลานเดินออกจากห้แงคนไข้ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอไปที่บันไดเพื่อโทรออก "เวยเวย ลูกไม่ต้องห่วงนะ ผู้เฒ่าเจียงตอนนี้เชื่อใจแม่แล้ว เมื่อแม่กลับไปตระกูลเจียงเมื่อไร แม่จะให้พ่อของลูกรับลูกกลับบ้านด้วย"

"ยังต้องรออีก ต้องรอนานแค่ไหนเชียว? ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว!"

เจียงเวยเกลียดการใช้ชีวิตในบ้านเช่าราคาถูกๆ ถ้าเธอรู้มาก่อน เธอไม่น่าทำให้พ่อของเธอหงุดหงิดแบบนั้น อย่างน้อยการได้อาศัยอยู่ในบ้านของตระกูลเจียงก็ดีกว่าที่แย่ๆ แบบนี้ตั้งเยอะ!

เมื่อเห็นว่าเธอใจร้อน เซียวหลานจึงพูดอย่างใจเย็นว่า "เอาล่ะ เวยเวย คนเราต้องรู้จักอดทน รอโอกาสแก้แค้น ต่อให้ต้องนานแค่ไหนมันก็ไม่สายเกินไป ตราบใดที่ลูกอดทนสักหน่อย เราต้องหาวิธีจัดการกับนังตัวดีเจียงเซิงคนนั้นให้ได้"

"ลูกก็รู้ด้วยว่าตอนนี้นังตัวดีนั่นรู้จุดอ่อนของแม่ หากเราล้มเหลวในครั้งนี้อีก เราสองแม่ลูกคงต้องใช้ชีวิตที่น่าสังเวชจริงๆ!"

เมื่อได้ยินแม่ของเธอพูดอย่างนั้น เจียงเวยก็ต้องสงบสติอารมณ์ลงไม่ว่าเธอจะวิตกกังวลเพียงใดก็ตาม "ก็ได้ งั้นฉันจะอดทนอีกสักหน่อย"

นังเจียงเซิงนั่น เมื่อแม่ของเธอรับเธอกลับไปตระกูลเจียง เธอจะต้องให้เธอเห็นกันดีแน่!

ณ TG กรุ๊ป

ตอนที่เขาอ่านสัญญา จิตใจของซือเย่เจ๋วไม่ได้อยู่ในสัญญาแม้แต่น้อยเลย เขาจ้องมองที่หน้าใดหน้าหนึ่งอยู่นาน

หลัวเชว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองดูท่าทางใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของเขาในวันนี้ และเม้มริมฝีปาก "ท่านเจ๋ว คุณกำลังรอให้สัญญานี้บรรลุผลหรือเปล่าครับ?"

เมื่อมองดูรอยกัดอันโด่งดังบนคอของเขา ปรากฎว่า ผู้ชายที่มีเพศสัมพันธ์ตอนนี้กำลังเหม็นกลิ่นความรักไปทั่วร่างกายของเขา

ปลายนิ้วเรียวของซือเย่เจ๋วแตะสัญญาทีละครั้งเพื่อนึกทบทวนความงามของเมื่อคืนนี้ เซิงเซิงของเขาช่างหวานขนาดนี้ได้อย่างไร?

หลัวเชว่ดูกังวล

จบเห่แล้ว หลังจากผ่านค่ำคืนที่แสนหวานๆ เสร็จเขากลับเป็นคนกะเล่อกะล่าเข้าปล้ว

ในเวลานี้ โทรศัพท์ของหลัวเชว่ดังขึ้น และเมื่อเห็นหมายเลขผู้โทร "หลัวหู่... "

ซือเย่เจ๋วเงยหน้าขึ้นมองเขา