บทที่ 227

"ขอบใจน้องสะใภ้นะ ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้น้องสะใภ้ดูแลแม่ที่โรงพยาบาลตลอด คงเหนื่อยแย่แล้ว"

เซียวหลานยิ้ม "นี่เป็นหน้าที่ที่ลูกสะใภ้ควรทำอยู่แล้วค่ะ"

เจียงยี่แอบเหลือบมองเซียวหลานแวบหนึ่ง และต้องยอมรับว่าน้องชายของเขามีรสนิยมดีมาก

เมื่อเทียบกับภรรยาของตัวเองที่ดูหยาบมาก รูปร่างของเธอมีน้ำหนักมากขึ้นตั้งแต่คลอดลูก และหลายเป็นหญิงแก่ที่ไม่น่าสนใจเอาเสีย

แม้ว่าเซียวหลานจะมีอายุเยอะแล้วด้วย แต่เธอก็ดูอ่อนและมีเสน่ห์มาก

วังเยี่ยนสังเกตเห็นว่าสามีของเธอกำลังแอบมองเซียวหลาน และสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที เธอไอออกมา และเจียงยี่ก็กลับมามีสติ ยิ้มอย่างเก้ๆ กังๆ และเปลี่ยนเรื่องทันที "ใช่แล้ว ทำไมไม่เห็น เวยเวยและเซิงเซิงล่ะ"

ผู้เฒ่าเจียงที่อยู่ข้างๆ พูดกับเจียงเซิ่น "ใช่สิ ยังไงเวยเวยก็เป็นลูกสาวของนาย ฉันว่าถ้าจะเรียกเวยเวยกลับมากินข้าวด้วยกันคงจะดีนะ"

เซียวหลานดีใจที่เห็นว่าผู้เฒ่าเจียงมีความตั้งใจนี้ แต่เธอไม่กล้าที่จะแสดงมันออกมาให้ชัดเจนเกินไป

เจียงเซิ่นคิดถึงเจียงเวย ก็จริง ที่เขาไม่ได้เห็นลูกสาวคนนี้มาระยะหนึ่งแล้ว ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไร เธอก็ยังเป็นลูกสาวของเขา

"ให้เซียวหลานเรียกเธอกลับมาเถอะ"

เมื่อได้รับอนุญาตจากเจียงเซิ่น เซียวหลานก็ยิ้มและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นฉันจะโทรหาเวยเวย "

เจียงเซิงเป็นคนสุดท้ายที่ปรากฏตัว ส่วนตระกูลเจียงนั่งอยู่ที่โต๊ะ "อย่างมีความสุข" แล้ว

เจียงเวยที่ไม่ได้เจอเธอมาเป็นเวลานาน เห็นว่าเจียงเซิงมีเสน่ห์และร่าเริงมากขึ้น เมื่อคิดว่าตัวเองใช้ชีวิตอย่างน่าสังเวชและน่าอายในช่วงนี้ เธอรู้สึกเกลียดเจียงเซิงมากยิ่งขึ้น

เจียงเซิ่นยิ้มและมองไปที่ที่นั่งว่างข้างๆ เขา "เซิงเซิง มานั่งที่นี่กับพ่อ"

ขณะนี้ ผู้เฒ่าเจียงไม่พอใจมาก "จะว่ายังไงมันก็คือตำแหน่งสำหรับภรรยานาย ของเซียวหลาน แต่นายไม่ให้เซียวหลานนั่ง แทนที่จะให้ลูกสาวนายอย่างนั้นเหรอ?"

เซียวหลานเดินไปด้านข้างแล้วพูดอย่างรู้ความว่า "ไม่เป็นไรแม่ ปล่อยให้เซิงเซิงนั่งเถอะ"