บทที่ 231

เซียวหลานอธิบายอย่างอ่อนข้อให้ "แม่ ฉัน... ฉันว่าฉันกลับไปค้างคืนที่เดิมจะดีกว่าค่ะ"

"ค้างคืนที่เดิม? มันจะใช้ได้อย่างไร? " ผู้เฒ่าเจียงเห็นว่าเซียวหลานกลัวที่จะถูกเจียงเซิ่นรังเดียจ ดังนั้นเธอจึงเหลือบมองเจียงเซิ่นที่นิ่งเงียบก่อนพูดว่า "ในเมื่อนายตามภรรยาของนายกลับมาแล้ว งั้นก็ใช้ชีวิตให้ดีๆ สิ จะปล่อยให้ภรรยาของนายไปอยู่ข้างนอกทุกคืนแบบนี้ หากเรื่องถูกแพร่ออกไป มันจะฟังเข้าท่าไหม"

"แม่ แม่อย่าตำหนิเซิ่นเลย มันเป็นความผิดของฉันเอง" เซียวหลานโทษตัวเองทั้งหมด และภาพลักษณ์ที่เป็นภรรยาใจดีและเอาใจใส่ได้น่าประทับใจมากทีเดียว

เจียงเซิ่นวางถ้วยชาลง แม้ว่าเขาจะยอมให้สองแม่ลุกเซียวหลานได้กลับตระกูลเจียงแล้ว แต่เรื่องที่เซียวหลานแกล้งท้องนั้นยังคงเป็นปมในใจของเขา

แต่ว่า เมื่อเห็นว่าทัศนคติของเซียวหลานได้เปลี่ยนไปไม่น้อย เจียงเซิ่นจึงพูดช้าๆ "ในเมื่อกลับมาแล้ว ต่อไปก็อยู่บ้านต่อเลย"

ถึงยังไงพวกเขายังไม่ได้หย่าจริงๆ หากมีข่าวลือแพร่สะพัด ผู้คนก็จะซุบซิบนินทาเอา

เซียวหลานยิ้มอย่างอ่อนโยน "ค่ะ งั้นต่อไปฉันจะอยู่บ้านค่ะ"

จู่ๆ เจียงเซิ่นก็ได้รับโทรศัพท์ "ทนายจ้าว?"

เมื่อผู้เฒ่าเจียงได้ยินคำว่าทนาย ใบหน้าของเธอก็แย่ลง เมื่อเธอคิดว่าลูกชายของเธอยืนกรานที่จะมอบหุ้นของไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ให้กับนังตัวดีเจียงเซิงในเมื่อคืนนี้

เจียงเซิ่นพูดอะไรกับทนายจ้าว แล้วลุกขึ้นและขึ้นไปชั้นบน

เมื่อเห็นอย่างนั้น ผู้เฒ่าเจียงก็กัดฟันด้วยความโกรธ "เจียงเซิ่น ไอ้สารเลวนั่นกำลังวางแผนที่จะสละหุ้นของไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ให้กับ เจียงเซิงจริงๆ หรือ?"

เซียวหลานกำลังแอบคิดอะไรอยู่ จุดประสงค์ที่เธอกลับสู่ตระกูลเจียงคือช่วยทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของลูกสาวเธอ สำหรับเจียงเซิ่น เขาปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้แม้จะไม่คำนึงถึงความรู้สึกตั้งหลายสิบปี งั้นก็อย่าโทษเธอที่โหดร้ายก็แล้วกัน

เธอจงใจพูดถึงเรื่องไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ในโรงพยาบาล เพราะเธอต้องการให้ผู้เฒ่าเจียงสร้างปัญหาให้กับเจียงเซิง ตราบใดที่เจียงเซิงมีเรื่องต้องวุ่นวาย งั้นเธอก็ไม่มีเวลามาจัดการกับฝ่ายของเธอได้

เมื่อคืน ผู้เฒ่าเจียงและวังเยี่ยนสมรู้ร่วมคิดกันเพื่อโน้มน้าวเจียงเซิ่นเอาหุ้นของไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ให้กับไอ้เศษสวะเจียงเฮง พวกเขาก็เท่ากับว่าไล่เจียงเซิ่นจนตรอกแล้ว