บทที่ 235

หลัวหู่พูดอย่างร่าเริงว่า "ใช่ไง พี่หลิงโหรวและฉันกลับมาเป็นเพื่อท่านผู้เฒ่าในครั้งนี้"

พี่น้องสองคนรวมตัวกันอยู่ที่นั่น ส่วนฝั่งนี้ ผู้หญิงคนนั้นไปหาซือเย่เจ๋ว และยิ้มหวานๆ "เย่เจ๋ว ไม่ได้เจอคุณมาหลายปีแล้ว แต่คุณยังไม่ได้เปลี่ยนเลยนะ"

ซือเย่เจ๋วตอบรับอย่างเรียบๆ

เมื่อเห็นว่าทัศนคติของเขาที่มีต่อตัวเองยังคงเย็นชา ซูหลิงโหรวก็ไม่ได้คิดอะไรเลย ถึงยังไงซือเย่เจ๋วก็ไม่เคยเปลี่ยนไปในสายตาของเธอ

เขาเย็นชากับทุกคนตลอด

เป็นคนไร้อารมณ์ ฉลาดมีเหตุผล เย็นชาและเด็ดขาด และนี่ก็คือเสน่ห์ของเขาเช่นกัน

"เขาไม่ได้เปลี่ยน เขาแค่มีลูกเพิ่มมาสามคน และตอนนี้เขาก็เป็นพ่อคนแล้ว" ท่านผู้เฒ่าอุทาน เมื่อเขาหนีออกจากบ้านไปต่างประเทศ ไอ้หมอนี่อายุเพียงสิบห้าสิบหกปีเท่านั้น

ดวงตาของซูหลิงโหรวฉายแววอำมหิต แต่มันหายไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่เจอกันแค่กี่ปีเอง เย่เจ๋วก็มีลูกแล้ว...

"ฮึ่ม เป็นฝีมือของนังตัวดีเจียงเซิงอย่างที่คิดจริงๆ!" ท่าทางของผู้เฒ่าเจียงเปลี่ยนไปเมื่อเธอเห็นรูปถ่ายที่เจียงเวยส่งมา

เธอว่าแล้วเชียว ทำไมมีคนใจดีและส่งรูปถ่ายให้วังเยี่ยน นี่เป็นกับดักที่เธอตั้งไว้อย่างชัดๆ เพื่อให้พวกเขากระโดดเข้าไป!

วังเยี่ยนซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาก็โกรธมากเช่นกัน นอกจากเหตุการณ์ของลูกสาวเธอแล้ว ยังถูกเล่นงานอีกครั้ง เธอสามารถทนกับความแค้นนี้ได้ยังไง?

"แม่ นังเจียงเซิงคนนี้ก็เป็นหายนะ ตอนนี้เราไม่ได้ผลประโยนช์อะไรเลย ยังต้องทนดูไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ตกอยู่ในกำมือของเธอ ฉันว่าเราจะ…"

"จะอะไรล่ะ" ผู้เฒ่าเจียงถามอย่างเร่งรีบ

"จะเปิดเผยเรื่องนี้ดีกว่า และให้ทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ว่าเจียงเซิงเป็นคนเนรคุณที่ไม่เคารพผู้ใหญ่ ทำลายชื่อเสียงของเธอ!"

เธอไม่เชื่อเลยว่าเธอสอนบทเรียนนังนั่นไม่ได้

ในยามเย็น คฤหาสน์ตระกูลซือ