บทที่ 238

"ถ้าท่านไม่ยอมรับเซิงเซิง งั้นผมก็ได้แต่พาเซิงเซิงไปแล้ว" ซือเย่เจ๋วสบตากับสายตาบูดบึ้งของท่านผู้เฒ่า

"แกกล้ามาขู่ฉันเหรอ?" ท่านผู้เฒ่าโกรธมากจนเป็นฟืนเป็นไฟเอาซะ ไอ้หมกนี่คิดว่าตัวเองมีลูกสามคนแล้ว ก็ปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม?

ซูหลิงโหรวมองไปที่ซือเย่เจ๋วอย่างประหม่า "เย่เจ๋ว อย่าทำให้คุณปู่โกรธอีกเลย"

ซือเย่เจ๋วไม่สนใจเธอ

"ใช่ ผมกำลังขู่ท่าน"

"เอาล่ะ ออกไปจากที่นี่ซะ ฉันจะมากินข้าวยังต้องโดนแกใส่อารมณ์หรือไง?" ท่านผู้เฒ่าวางตะเกียบลงอย่างแรง และระเบิดอารมณ์ในทันใด

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดมากขึ้น

ซือเย่เจ๋วจับมือของเจียงเซิง และกำลังเตรียมตัวจะลุกขึ้น ทันใดนั้นเจียงเซิงก็ดึงเขากลับไปนั่งและมองตรงไปที่ท่านผู้เฒ่า "ท่านผู้เฒ่า บางทีคนเราตัดสินใครด้วยรูปลักษณ์ภายนอกแค่อย่างเดียวไม่ได้นะ อีกอย่าง ท่านยังไม่รู้จักฉันดีพอก็ตัดสินฉันไปเลย มันจะด่วนสรุปเร็วไปหน่อยหรือเปล่าคะ"

เดิมทีท่านผู้เฒ่าคิดว่าเขาจะทำให้เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้หวาดกลัวได้ เขารู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เธอพูดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่...

"ฮึ่ม เธอดูค่อนข้างมั่นใจในตัวสิน่ะ แต่ความสามารถในการพูดจาเก่งๆ มันย่อมไม่เพียงพอนะ"

"แล้วท่านต้องการอะไรคะ" เจียงเซิงถามอย่างใจเย็น

ท่านผู้เฒ่าหัวเราะเบาๆ "หลังจากหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า หากเธอสามารถบรรลุผลงานที่ดีได้ภายในครึ่งเดือนในกองทัพ ฉันก็จะเชื่อว่าเธอมีความสามารถ และซือเย่เจ๋วต้องไม่ช่วยเธอเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นก็ถือว่าสละสิทธิ์"

"คุณปู่ ท่านหมายความว่ายังไง"

การปล่อยให้เซิงเซิง ผู้ที่ไม่ได้รับการฝึกฝนไปเข้ากองทัพเพื่ออยู่เป็นเวลาครึ่งเดือนถือเป็นการทรมานชัดๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้เธอบรรลุผลงานที่ดีภายในครึ่งเดือนด้วย?

คุณท่านซือก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะ "พ่อ คุณกำลัง... "

"ทำไม พวกแกคิดว่าฉันกำลังรังแกเธอเหรอ?" ท่านผู้เฒ่าพูดพลางมองไปที่เจียงเซิง "เธอเต็มใจหรือไม่"