บทที่ 266

ครูฝึกพยักหน้า

วั่งฉีเดินเข้าไปในภูเขาพร้อมกับเจียงเซิง เธอมองดูเจียงเซิงอย่างกระตือรือร้นและพูดว่า "คุณชื่อเจียงเซิงใช่ไหม ฉันชื่อวั่งฉี ฉันมาค่ายฝึกมาสามปีแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักคุณนะ"

เจียงเซิงก็ส่งรอยยิ้มให้เธออย่างมีมารยาท

วั่งฉีถามอีกครั้ง "คุณมาค่ายฝึกด้วยความสมัครใจหรือเปล่า?"

เจียงเซิงไม่ได้ตอบว่าไม่ใช่ แต่ยิ้ม "ฉันอยากมาทดสอบ"

"อย่างนี้นี่เอง…" วั่งฉีพยักหน้า เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง และไม่พูดอะไรอีก

เมื่อเดินลึกเข้าไปในภูเขา พวกเขาเกือบถูกล้อมรอบด้วยต้นไม้ป่า ยากจะมองเห็นเส้นทาง โดยปกติผู้มาใหม่จะถูกจัดกลุ่มคู่กับสมาชิกเก่าที่เคยฝึกในค่ายฝึก ดังนั้นเมื่อวั่งฉีเสนอว่าอยากจัดกลุ่มกับเธอ เธอก็ไม่ได้สงสัยอะไรเลย

"ค่ายฝึกรวมอยู่อีกไหลไหม?" เจียงเซิงมองไปรอบๆ รู้สึกเหมือนเธอกำลังยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่า

วั่งฉีเดินตามหลังเธอ และรีบมองออกไปเมื่อเธอถามคำถาม ก่อนตอบว่า "ไม่ไกลหรอก ใกล้แล้ว อีกประมาณสิบนาที"

เจียงเซิงไม่ได้คิดอะไรมากนัก

แต่เมื่อผ่านไปกว่าสิบนาที เธอก็เดินเตร่อยู่ในป่าโดยไม่เห็นค่ายฝึกรวมเลย นี่ทำให้เธอต้องรู้สึกแปลกใจ

"เราไปผิดทางหรือเปล่า?" เมื่อเจียงเซิงหันกลับมา เธอพบว่าวั่งฉีหายไปแล้ว

เจียงเซิงอึ้งไปฃและมองไปรอบ "วั่งฉี?"

แต่นอกเหนือจากเสียงนกและแมลงร้องแล้ว ไม่มีการตอบสนองต่อเสียงของเธอในป่า

เจียงเซิงมองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบและขมวดคิ้ว ตามหลักแล้ว วั่งฉีอยู่ในค่ายฝึกมาเป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว และคงทราบเส้นทางของค่ายฝึกรวม นอกเสียจะ...

เธอจงใจ

แต่เธอไม่เคยมีเรื่องกับวั่งฉีมาก่อน

ไม่ว่าจะเป็นเจตนาหรือพวกเขาหลงทางจริงๆ สิ่งสำคัญที่สุดของเธอในตอนนี้คือการตามหาวั่งฉีก่อน