บทที่ 297

เธออยากจะลุกขึ้นนั่ง ซือเย่เจ๋วรีบประคองเธอขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง: "เซิงเซิง ตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง?"

เจียงเซิงมองดูซือเย่เจ๋ว อาจเป็นเพราะชายหนุ่มไม่ได้หลับสองวัน ใบหน้าอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่หนวดเคราก็งอกออกมาเยอะแล้ว

แต่ต่อให้สภาพดูแย่ แต่ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อหน้าตาของเขา

"ดีขึ้นเยอะแล้ว ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรที่ไม่สบายตัว" เจียงเซิงดึงสายตากลับ พูดอีกอย่างเธอรู้สึกเหมือนตัวเองแค่หลับไปจริง ๆ

เธอนึกอะไรขึ้นมาได้ก็ถามอีก: "อ่อใช่ คะแนนการประเมินผลของฉัน......"

"ตอนนี้เธอยังสนใจคะแนนอีก?" ซือเย่เจ๋วขมวดคิ้ว ข่มเสียงต่ำและใช้น้ำเสียงเหมือนอบรมสั่งสอนลูกพูดขึ้น: "คะแนนสำคัญกว่าชีวิตของเธอเหรอ?"

"ดูท่าฉันต้องลงโทษคนที่ประเมินผลพวกนั้นหน่อยแล้ว แม้แต่การมาตรการป้องกันแค่นี้ก็ทำได้ไม่ดี"

เมื่อเห็นซือเย่เจ๋วลุกขึ้น เจียงเซิงก็ยื่นมือออกไปดึงแขนเสื้อของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย: "นั่งลง ห้ามไปนะ"

สายตาของซือเย่เจ๋วตกไปที่ใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัดของเธอ ทั้ง ๆ ที่มีท่าทางอ่อนข้ออยากจะออดอ้อนเขา จึงเริ่มภูมิใจขึ้นมา

"งั้นเธอขอร้องฉัน?" ไม่รู้ทำไม ซือเย่เจ๋วอยากจะแกล้งเธอ

“ขอร้องล่ะ” เจียงเซิงให้ความร่วมมือ

ซือเย่เจ๋ว: "..."

พ่ายแพ้ต่อเธอโดยสิ้นเชิง

หลัวหยิงกระแอมเล็กน้อย ถึงแม้เธอไม่อยากจะเป็นกว้างขวางคอทำลายบรรยากาศจริง ๆ แต่ก็ยังต้องพูดเรื่องจริงจัง: "คือว่า พี่สะใภ้ ในเมื่อพี่ฟื้นแล้ว เรื่องของวั่งฉียังจัดการไม่ได้พอดี"

"วั่งฉีทำไมเหรอ?" เจียงเซิงมองไปทางหลัวหยิง

หลัวหยิงลูบแก้มแล้วพูดขึ้น: "พวกเราจับคนที่ปล่อยงูได้ เขาบอกว่าวั่งฉีเป็นคนยุยงให้เขาทำแบบนี้ และพวกเราก็ขังวั่งฉีสองวันแล้ว ควรไต่สวนก็ไต่สวนหมดแล้ว เธอไม่ยอมรับมาโดยตลอด"

วั่งฉียุยงคนให้ปล่อยงูพิษ?

เจียงเซิงก้มหน้าเม้มปาก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่