บทที่ 30

ในขณะนี้ มีชายสองคนยืนอยู่ชั้นบน

ในมือที่กำลังกอดอกของชายในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มนั้นถือแก้วไวน์แดงอยู่ และดวงตาของเขาก็จ้องมองไปที่ร่างอันงดงามในฝูงชน

เขาหันไปมองที่ซือเย่เจ๋ว พลางยกมือขึ้นและมองไปที่นาฬิกาของเขา ดวงตาของซือเย่เจ๋วจ้องมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นมาสิบนาทีแล้ว

"ผู้หญิงคนนั้นสวยจังเลย"

"อืม"

ซือเย่เจ๋วตอบเบาๆ

เขาสังเกตเห็นตั้งแต่วินาทีที่เธอปรากฏตัว

ผู้หญิงคนนั้นเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน และแม้แต่สายตาของผู้ชายที่อยู่รอบตัวเธอก็มองตามเธอไปติดๆด้วยแววตาที่เป็นประกายและร้อนผ่าว

ไม่จำเป็นต้องจงใจมีเสน่ห์หรือเสแสร้งแกล้งทำ แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้ผู้คนไม่สามารถละสายตาออกไปจากเธอได้แล้ว

กู้เฉินกวางมองด้วยความประหลาดใจ จากนั้นจึงหันกลับมาเผชิญหน้าเขา"กว่าคุณจะชมผู้หญิงคนไหนว่าสวยนั้นมันไม่ง่ายเลยนะ?"

เขารู้จักซือเย่เจ๋วมาหลายปีแล้ว แต่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเขาจะชมผู้หญิงคนไหนว่าสวย แม้แต่เจียงเวยที่อยู่ข้างๆเขา เขาก็ไม่เคยเห็นด้วยกับเรื่องนั้น

ซือเย่เจ๋วผลุบสายตาออก หลังจากดื่มไวน์แดงจนหมดแก้วแล้ว เขาก็วางแก้วลงแล้วหันกลับเดินลงไปชั้นล่าง

กู้เฉินกวางกระตุกรอยยิ้มมุมปาก และดวงตาสวยงามคู่หนึ่งก็มองไปที่เจียงเซิงที่กำลังคุยเล่นกับคนอื่นๆ

ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ รอยยิ้มมีเสน่ห์มาก

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ซือเย่เจ๋วจะกระวนกระวาย

"พ่อคะ นี่คือคุณโซราผู้โด่งดังที่หนูพบในประเทศ s ค่ะ"

เซียวเจิ้งเซียงฟังการแนะนำของลูกสาวและยกแก้วขึ้นด้วยรอยยิ้ม "ที่แท้คุณคือนักออกแบบเครื่องประดับโซรานี่เอง ลูกสาวของผมพูดถึงคุณให้ฉันฟังเสมอ พอได้เจอคุณในวันนี้ มันพิเศษมาก"

เจียงเซิงยิ้มและพยักหน้า "สวัสดีค่ะคุณลุงเซียว คุณลุงชมเกินไปแล้วล่ะค่ะ"

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเซียวเถียนเถียนพังทลายลงทันทีเมื่อเธอเห็นคนที่อยู่ข้างหลังเจียงเซิง

เซียวเจิ้งเซียงยกแก้วให้เขาอย่างสุภาพ "ท่านซือนี่เอง"