บทที่ 303

**

เจียงเซิงเก็บกระเป๋าออกจากค่ายฝึก รถของซือเย่เจ๋วกำลังรออยู่ที่ชั้นล่างอยู่แล้ว

หลัวหยิงเข้ามาบอกลาเธอและจับมือเธอเอาไว้: "พี่สะใภ้ อีกไม่นานรอวันหยุด ฉันไปเที่ยวเล่นหาพี่ได้ไหม?"

เจียงเซิงยิ้มบาง: "ได้แน่นอน ยินดีต้อนรับเสมอ"

ตอนที่ออกจากค่ายฝึก เธอกวาดตามองสนามฝึกที่กว้างใหญ่ สุดท้ายก็หันหน้ากลับแล้วขึ้นไปนั่งบนรถ

ซือเย่เจ๋วเห็นเธอมองไปข้างนอกหน้าต่าง นิ้วมือเกี่ยวไรผมของเธอ: "ทำใจไม่ได้?"

เจียงเซิงดึงสายตากลับ ค่อย ๆ หันไปมองเขา: " ซือเย่เจ๋ว คุณช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม?"

ซือเย่เจ๋วหยุดนิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขอความช่วยเหลือจากเขา: "อืม เธอว่ามาสิ"

“เหอหลงหลงมีความสามารถที่ดีในทุกด้าน และเธอก็ยอมทิ้งผลการประเมินเพราะฉัน ดังนั้นคุณดูสิว่า…”

"อยากให้ฉันเสนอเธอ?"

ซือเย่เจ๋วหรี่ตาลง ผู้หญิงคนนี้คิดถึงแต่คนอื่น ตอนนั้นแขนของเธอบาดเจ็บได้อย่างไรลืมไปแล้วเหรอ?

เจียงเซิงกอดอกแล้วเบือนหน้าหนี: "ถ้าคุณช่วยฉันในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่ได้ คุณจะให้ฉันเชื่อได้อย่างไรว่าคุณจริงใจกับฉัน?"

เหอหลงหลงมีประสบการณ์ที่ดี ความสามารถก็โดดเด่น ถ้าหากซือเย่เจ๋วสนับสนุนเธอ ให้โอกาสพัฒนาที่ดีกับเธอ อย่างไรซะด้วยสถานะของซือเย่เจ๋ว ให้โควต้าคนหนึ่งคงไม่ลำบากหรอกนะ?

ซือเย่เจ๋วโอบเธอไว้ในอ้อมแขน มุมปากเผยรอยยิ้มออกมา: "ต้องดูว่าเธอติดสินบนกับฉันอย่างไร"

เจียงเซิงกระตุกมุมปากของเขา นึกอะไรขึ้นได้และยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ จากนั้นพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา ปลายนิ้วมือวนรอบหน้าอกของเขา: "ดูอัตราความสำเร็จของคุณ"

ซือเย่เจ๋วดวงตามืดสลัว จับนิ้วมือที่อยู่ไม่นิ่งของเธอแล้วข่มเสียงต่ำ: "เซิงเซิง อย่าจุดไฟ"

"ไม่อย่างนั้น ฉันจะให้หลัวเชว่จอดรถแล้ว"

ซือเย่เจ๋วกัดใบหูของเธอเบา ๆ เซิงเซิงของเธอรู้จักเจ้าเล่ห์แล้ว เขาเก็บอาการมาหนึ่งสัปดาห์แล้วไม่รับรองว่าตัวเองจะอดกลั้นไว้ได้ไหม

เจียงเซิงผละตัวออกจากอ้อมแขนของเขาและพูดเสียงเบา: "ตัวเองทำได้แต่ไม่ยอมให้คนอื่นทำเหมือนตน"

เขาเอาเปรียบตัวเองได้ เธอเอาเปรียบกลับไม่ได้?