บทที่ 320

“เหยียนเหยียน วันนี้หนูไม่ได้ไปกับน้องสาวเหรอ?”

เธอยิ้มและพยายามตีสนิทกับเจียงเหยียนเหยียน

แต่ทว่าเจียงเหยียนเหยียนกลับเพียงแค่เหลือบมองเธออย่างเย็นชา ตอนที่เดินผ่านตัวเธอ เขาข่มเสียงต่ำพูดอย่างรังเกียจ: "อย่าเปลืองความคิดเลย ต่อให้คุณยุยงคุณทวด คุณก็แทนที่หม่ามี้ของผมไม่ได้"

ซูหลิงโหรวตัวแข็งทันที มองดูร่างเล็ก ๆ ขึ้นไปชั้นบน สีหน้าของตกตะลึงเล็กน้อย

ไม่ต้องพูดถึงว่าเด็กอายุห้าขวบจะมีสายตาที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ และเขายังรู้ว่าเธอมีความคิดที่ยุยงคุณปู่?

มือที่อยู่ข้างลำตัวกำแน่นอย่างอดไม่ได้

ไม่เสียแรงที่เป็นเด็กในท้องของนังผู้หญิงชั้นต่ำ เป็นคนที่ต่อกรได้ยากเหมือนกับเธอ!

และในตอนนี้ โทรศัพท์ของเธอได้รับข้อความเบอร์แปลก

[คุณบอกว่ามีวิธีพาฉันออกไปจากถนนใต้ดินไม่ใช่เหรอ ฉันบอกคุณหมดแล้ว คุณจะทำตามสัญญาตอนไหน?]

ซูหลิงโหรวแค่ดูก็รู้ว่าเป็นข้อความที่เจียงเวยส่งมา

จริงด้วย เธอเกือบลืมว่ายังมีเจียงเวย "มีด" เล่มนี้ที่ใช้งานได้!

หลังจากที่เจียงเวยติดอาวุธครบมือหนี่ออกจากถนนใต้ดินภายใต้การช่วยเหลืของ "ลูกค้า" สองสามคน จากนั้นก็ตามชายสองสามคนนั้นไปที่รถที่จอดอยู่ถนนทางใต้

กระจกรถถูกลดลง ซูหลิงโหรวที่นั่งอยู่ด้านหลังรถยังคงสวมหน้ากาก: "ฉันพาคุณออกมาแล้ว ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะตอบแทนฉันอย่างไร"

เมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนี้มีความสามารถจริงๆ เจียงเวยก็ยิ้มอย่างเร่งรีบ: "ไม่ทราบว่าเรียกคุณอย่างไร?"

ซูหลิงโหรวพูดอย่างเรียบเฉิย: "นามสกุลของฉันคือหลิง"

"งั้นได้ค่ะ ถ้าหากต่อไปคุณหลิงมีเรื่องที่ต้องการฉัน ฉันเจียงเวยไปได้ทุกเมื่อ"