บทที่ 325

ท่านผู้เฒ่ากลับไปได้ไม่นาน ทั่วทั้งห้องทำงานแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายที่กดดัน ซือเย่เจ๋วล้วงบุหรี่ออกมาจากลิ้นชัก เขาที่ไม่ค่อยจะสูบบุหรี่หยิบออกมามวนหนึ่งคาบเอาไว้ ใช้ไฟแช็กจุดไฟ

เขาลุกขึ้นเดินไปด้านหน้าหน้าต่างบานใหญ่ ปลายทิ้งที่คีบบุหรี่สูดและพ่นควันขึ้นมาอย่างช่ำชอง

เขาไม่ใช่ว่าไม่เคยเกลียดคนเหล่านั้นที่ฆ่าแม่ของเขา แต่ถ้าหากตอนนั้นไม่ใช่เพราะเรื่องเหล่านั้นของทวด แม่จะถูกดึงเข้าไปได้อย่างไร?

ต่อให้ตระกูลกุงไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ แต่เขารู้ดีว่าเจียงเซิงไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านั้นของตระกูลกุง

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง บุหรี่ที่ปลายนิ้วมือมอดไหม้ไปส่วนหนึ่ง เขาเคาะลงในที่เขี่ยบุหรี่ เรื่องนี้ไม่ให้เซิงเซิงรู้ไว้ดีแล้ว......

ซูหลิงโหรวอยู่ในห้องน้ำล้างหน้าด้วยน้ำเย็นพยายามที่จะทำให้ตัวเองใจเย็นลง

เรื่องในตอนนั้น ไม่มีใครรู้ เพียงแค่เธอไม่พูดก็จะไม่มีใครรู้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอแน่นอน......

[ช่วยด้วย!]

ภาพนั้นปรากฏชัดเจนในหัวของเธอ

ภาพที่น้าซือขอความช่วยเหลือจากเธอ และยังมีผู้ชายสองคนที่พาน้าซือไป รอยสักบนหลังมือของพวกเขาเธอจำมันได้อย่างชัดเจน ตอนนั้นเป็นคนของเขา......

ทั้ง ๆ ที่เธอเห็นกับตา แต่เธอเป็นเพราะกลัวจะเดือดร้อนไปด้วยจึงถอยออก ทั้ง ๆ ที่เพียงแค่ยื่นมือออกไปก็สามารถช่วยเหลือน้าซือมาจากมือของชายทั้งสองคนได้ แต่เธอก็ถอยออกห่าง

เธอหวาดกลัวเพราะเรื่องนี้จะถูกไล่ออกจากองค์กรเย่เยี่ยน กลัวว่าจะทำให้คุณปู่ ทำให้เย่เจ๋วผิดหวังต่อเธอ ถึงขั้นหวัดกลัวที่จะถูกตำหนิ

เธอเลือกที่จะโกหกและปกปิด...

ดังนั้นจึงพลาดช่วงเวลาช่วยเหลือที่ดีที่สุดไป

และคนคนนั้นมาหาเธอเพราะเรื่องนี้

ชายผู้ชั่วร้าย โหดเหี้ยม และน่าหวาดกลัวพูดกับเธอว่า: "ซูหลิงโหรว ตอนนั้นเธอเห็นมันแล้ววสินะ เพียงแต่ไม่เป็นไร โชคดีที่เธอให้โอกาสนี้กับพวกเรา"