บทที่ 327

คงเจ็บมากใช่ไหม?

เจียงเซิงตกตะลึง รู้สึกแสบจมูกอย่างอดไม่ได้ เธอลุกขึ้นยืนข่มความเสียใจกลับไป: "หม่ามี้ไม่เจ็บ หม่ามี้ต้องการแค่พวกลูกไม่เป็นอะไร"

"คนพวกนี้บ้าไปแล้ว พวกเขากล้าสวมรอยแฟนคลับของนักแสดงยอดเยี่ยมมาทำเรื่องแบบนี้ต่อเด็ก ๆ"

แองเจล่ารู้ว่าแฟนคลับเหล่านั้นไม่ใช่แฟนคลับของกู้เฉินกวาง แฟนคลับของกู้เฉินกวางถึงแม้ปากจะ "ร้ายกาจ" จนมีชื่อเสียง แต่ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ไอดอลของพวกเขา

ดังนั้นคนเหล่านี้ไม่รู้ว่าเอาความกล้าที่ไหนมาสวมรอย แถมยังมาหาเรื่องอีก!

เจียงเซิงยิ้มให้เธอ: "ขอบคุณคุณที่ดูแลพวกเขา ฉันรับพวกเขากลับไปก็พอแล้ว"

แองเจล่าพยักหน้า

กลับไปถึงคฤหาสน์บลูเบย์ น่าจะเป็นเพราะสภาพแวดล้อมใหม่ เหยียนเหยียนกับนวนนวนมีดีใจเป็นพิเศษ เหมือนว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อสักครู่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพวกเขามากนัก

"ว้าว ตรงนี้สามารถมองเห็นทะเลได้ด้วย!"

วิลล่าไห่บินที่พวกเขาอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้ ไม่ได้ติดกับทะเลเท่าไหร่นัก เห็นนวนนวนชอบ เจียงเซิงวางกระเป๋าลงแล้วเดินไปทางพวกเขาสองคน จากนั้นนั่งยองกอดพวกเขาไว้: "ถ้าชอบก็อยู่กับหม่ามี้หลายวันหน่อย"

เห็นเด็ก ๆ มีความสุข เธอก็วางใจแล้ว

เจียงเหยียนเหยียนหันกลับมามองเธอ: "หม่ามี้ หม่ามี้ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา พวกเราจะดูแลตัวเองอย่างดี"

เจียงเซิงหยุดชะงัก เห็นเหยียนเหยียนรู้ความแบบนี้เธอก็ยิ่งเจ็บปวดใจ

"หม่ามี้ แด๊ดดี้ทำไมยังไม่กลับมาอีก?" เจียงนวนนวนถาม

เจียงเซิงนิ่งอึ้ง จากนิสัยของซือเย่เจ๋วเขาเอะอะก็ไปหาเธออยู่ตลอด แต่วันนี้ทั้งวันเขาไม่ได้ปรากฏตัวขึ้น

"บางทีแด๊ดดี้ของพวกลูกกำลังยุ่งอยู่มั้ง เด็กดี หม่ามี้ไปทำอาหารให้พวกหนู" เจียงเซิงลูบศรีษะของเด็กสองคน ลุกขึ้นม้วนแขนเสื้อเดินไปทางห้องครัว

ตอนดึกมากแล้ว ซือเย่เจ๋วถึงได้กลับมาที่คฤหาสน์บลูเบย์

เดิมทีเขาคิดว่าเจียงเซิงหลับไปแล้ว แต่ตอนที่เขาเปิดประตูห้อง เจียงเซิงกำลังเปลี่ยนชุดอยู่ บนผิวขาวผ่องที่ด้านหลัง มีรอยฟกช้ำที่เห็นได้ชัดทิ่มแทงตาของเขา