บทที่ 344

"คุณปู่ล่ะ?"

"ท่านผู้เฒ่าเพิ่งพักผ่อนครับ" พ่อบ้านเฉินตอบกลับ

"งั้นเจียงเซิงล่ะ ปู่ของฉันเรียกเธอมาไม่ใช่เหรอ?"

เห็นซือเย่เจ๋วร้อนใจเพราะเรื่องนี้ พ่อบ้านเฉินยิ้มกริ่ม: "ท่านผู้เฒ่าเรียกคุณเจียงมาจริง ๆ ครับ แต่คุณวางใจเถอะ ท่านผู้เฒ่าไม่ได้ทำให้คุณเจียงลำบากใจ แต่เขายอมถอยหนึ่งก้าว ยอมรับการแต่งงานของพวกคุณแล้ว"

ความประหลาดใจแวบผ่านในดวงตาของซือเย่เจ๋ว เมื่อนึกอะไรได้ น้ำเสียงเรียบเฉยพูดขึ้น: "เขาเสนอเงื่อนไขอะไรใช่ไหม?"

จากนิสัยของตาแก่นั่น เขายอมรับได้ต้องมีเงื่อนไขอื่นแน่นอน

พ่อบ้านเฉินพยักหน้า: "ท่านผู้เฒ่าเห็นแก่ถึงความแน่วแน่ของคุณเจียงที่ยืนอยู่ข้างตระกูลซือถึงได้ยินยอม ท่านก็แค่กลัวว่าคนตระกูลกุงจะใช้ประโยชน์คุณเจียงมาจัดการคุณ

คุณเจียงสัญญากับท่านผู้เฒ่าว่าเธอจะไม่ปล่อยให้ตระกูลกุงทำสำเร็จ ท่านผู้เฒ่าขอให้เธอสัญญากับเขาถึงได้ยอมตอบตกลง"

พ่อบ้านเฉินนึกอะไรขึ้นได้และพูดต่ออีก: "อ่อใช่ คุณพ่อของคุณเจียงไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมครับ อันที่จริงวันนั้นที่ท่านผู้เฒ่าไปเจรจากับพ่อของคุณเจียง เป็นเพราะคุณหนูซูพูดอะไรบางอย่างกับท่านผู้เฒ่า ท่านผู้เฒ่าถึงได้ไปพูดคุยกับคุณพ่อของคุณเจียง

เรื่องที่คุณพ่อของคุณเจียงบาดเจ็บ ท่านผู้เฒ่าไม่ได้เกี่ยวข้อง คิดดูแล้วก็บังเอิญมาก"

สายตาของซือเย่เจ๋วเคร่งขรึมลง แต่เขาก็ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมาก: "งั้นเซิงเซิงล่ะ?"

"คุณเจียงก็เพิ่งจะออกไปได้ไม่นานนะครับ"

ซือเย่เจ๋วเดินออกไปที่ลานบ้านอย่างรวดเร็วก็ได้รับสายจากหลัวเชว่

หลังจากที่หลัวเชว่พูดอะไรบางอย่าง ใบหน้าซือเย่เจ๋วดูเหมือนปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็ง และความกดอากาศก็ลดลงทันที

**

เมื่อเจียงเซิงลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองอยู่ในอาคารที่ว่างเปล่าไม่มีการตกแต่งใด ๆ

มือของเธอถูกมัดไว้แทบจะดิ้นหลุดไม่ได้

จู่ ๆ มีคนเข้ามาจากด้านนอก