บทที่ 47

กู้เฉินกวางเดินออกจากออฟฟิศ "มีอะไรเหรอ?"

เมื่อสายตาของเขามองไปที่เด็กสองคนนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง

เซียวเถียนเถียนวางเจียงนวนนวนลง ก่อนยืนขึ้นและเดินไปหากู้เฉินกวาง "พี่ หลานทั้งสองของฉันเป็นดาราเด็กที่เพิ่งเซ็นสัญญากับยิงหวง นี่ไง ฉันเลยพาพวกเขามาที่นี่เพื่อให้พี่ดูสักหน่อย"

เจียงเหยียนเหยียนจับมือเจียงนวนนวนแล้วเดินไปข้างหน้า ทั้งสองก้มหัวแล้วทักทายว่า "สวัสดี ลุงกู้"

ดวงตาของกู้เฉินกวางจ้องมองไปที่ใบหน้าของพวกเขาอยู่นาน และเขาก็หรี่ตา หน้าตาของเด็กสองคนนี้...

เขาลดตัวลงเพื่อมองดูพวกเขาให้อยู่ในระดับเดียวกัน พลางยกมือขึ้นแล้วแตะหัวของเเจียงนวนนวนว่า "หนูชื่ออะไร"

"หนูชื่อหนวนหนวน และนี่คือเหยียนเหยียน พี่ชายของหนูค่ะ" เจียงนวนนวนตอบพร้อมกับขยิบตา

"เธอไปมีหลานสองคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?" เขาเงยหน้าขึ้นมองเซียวเถียนเถียน

เซียวเถียนเถียนเกาแก้มของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "พวกเขาเป็นลูกของเพื่อนสนิทฉัน พวกเขาเรียกฉันว่าแม่บุญธรรมนะ แน่นอนว่าเป็นหลานของฉันสิ"

กู้เฉินกวางยืนขึ้น "ลูกของเพื่อนสนิทเธอ?"

"อ่า...ใช่ไง" เซียวเถียนเถียนยิ้ม

"เข้ามาเถอะ"

เซียวเถียนเถียนเดินไปหาเด็กทั้งสองคนแล้วพาพวกเขาเข้าไปในห้องทำงาน

กู้เฉินกวางนั่งบนโซฟาโดยไขว่ห้าง มองดูเด็กสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เซียวเถียนเถียนแล้วยิ้มเบาๆ "ใครเป็นพ่อของพวกเขา"

เจียงเหยียนเหยียนมองเขา "เราไม่มีพ่อ"

กู้เฉินกวางหยุดชั่วคราว ดวงตาที่สวยงามของเขาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง

เซียวเถียนเถียนถอนหายใจ "พี่คงไม่รู้นะ แม่ของพวกเขาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว มันไม่ง่ายเลยที่จะเลี้ยงพวกเขาตามลำพัง เพื่อไม่ให้แม่ของพวกเขาทำงานหนักเกินไป พวกเขาเลยยอมเซ็นสัญญากับยิงหวง และบอกว่าพวกเขาต้องการทำเงินให้แม่ด้วย"