บทที่ 73

หลังจากอดทนมาหลายวินาที ในที่สุดพนักงานพวกนั้นก็เดินออกไป เจียงเซิงยกมือที่ถูกเขาจับไว้อย่างไม่แยแสพร้อมกับยิ้มประชดประชันว่า "คุณซือ คุณชอบเล่นอะไรที่กระตุ้นอารมณ์แบบนี้งั้นเหรอ?"

ซือเย่เจ๋วมองเธอครู่หนึ่ง สายตาฉายแววความเย็นชาออกมา "แล้วคุณอยากเล่นอะไรกระตุ้นอารมณ์มากกว่าน้ไหมล่ะ?"

ใบหน้าของเจียงเซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ชายคนนี้ำม่ใช่ว่า...

จู่ๆ ซือเย่เจ๋วก็หันกลับมาและยื่นมือออกไปพยุงกำแพง โอบเธอไว้ในวงแขน

"คุณซือ คุณอย่ามากเกินไปนะ!"

เจียงเซิงกัดฟัน ทันใดนั้นเธอก็ยกขาขึ้นและงอเข่าในท่าจู่โจม อย่างไรก็ตาม มือใหญ่ของเขารีบจับขาที่ยกขึ้นของเธอ แล้วกดตัวของเธอแนบกับเธอ ใครจะรู้ว่าท่านี้น่าละอายขนาดไหน!

"ซือเย่เจ๋ว ปล่อยฉันไปนะ!"

ในดวงตาของเจียงเซิงเต็มไปด้วยความโกรธ

ดวงตาของซือเย่เจ๋วหรี่ลง หลังจากลิฟต์หยุด จู่ๆ เขาก็หันหลังกลับและเปลี่ยนที่ยืนกับเธอ

ประตูลิฟต์เปิดออก เมื่อพนักงานชายสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่นอกลิฟต์นั้นเห็นฉากนี้ก็ตกใจมากจนเอกสารล้มลงกับพื้น

เจียงเซิงหันกลับมาด้วยความตกใจเมื่อสบตาเข้ากับสายตาที่ประหลาดใจของทั้งสองคนนั้น พวกเขารีบหยิบเอกสารขึ้น และหยุดขึ้นลิฟต์!

เจียงเซิงตัวแข็งทื่ออยู่ดีกับที่เดิม หันกลับมาจ้องเขม็งชายตรงหน้าที่ดูสงบและได้ปล่อยเธอไปตั้งนาน

ซือเย่เจ๋วพูดเบาๆ "นี่กระตุ้นอารมณ์ไหมล่ะ?"

พูดจบเขาก็จัดเก็บเสื้อผ้าสักหน่อยแล้วเดินออกไปอย่างสงบนิ่ง

เจียงเซิงกลับมาที่ห้องทำงาน โยนกระเป๋าในมือใส่โซฟาอย่างแรง และทำท่าโกรธจัดว่า "ซือเย่เจ๋ว คุณล้อฉันเล่นใช่ไหม?"

เธอเตะที่โต๊ะ และแฟรงค์ก็เดินเข้ามาพอดี เมื่อเห็นเธอโกรธมากขนาดนั้น เขาก็ตะลึง "เธอเป็นอะไรไป"

เมื่อเห็นว่าเมื่อกี้ตัวเองเสียท่าไปแล้ว เจียงเซิงก็วางมือลงแล้วพูดด้วยสีหน้าสงบ "ไม่เป็นไร กำลังอารมณ์เสียกับคนบางคนแต่นั้นเอง"

"คือเจียงเวยไหม?" แฟรงค์ถาม

"เจียงเวยยังไม่มีความสามารถในการทำให้ฉันโกรธหรอก" เจียงเซิงเดินไปที่หน้าโต๊ะทำงานแล้วนั่งลง