ตอนที่ 3

“หลังจากที่แยกกับแก ฉันก็กลับไปแต่งตัวสวยๆ ตามที่แกบอก ฮึกๆๆ แต่พอฉันไปถึงที่หน้าคอนโด ฉันก็ตื่นเต้นไม่กล้าขึ้นไป ฉันก็เลยไปหาเหล้าดื่มย้อมใจ หวังว่ามันจะช่วยทำให้ฉันใจกล้าขึ้น แต่ไม่นึกว่า…ฮือๆๆ” เธอเล่าพลางสะอึกสะอื้น ก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังอีก

(โอย! อยากจะบ้าตาย ฉันเตือนแกแล้วใช่ไหมว่าทำอะไรให้มีสติ เห็นไหมว่าเหล้ามันไม่ได้ช่วยให้แกมีสติขึ้นมาเลยสักนิด จากที่คิดว่าจะไปสารภาพรัก กลายเป็น…เฮ้ย! นี่อย่าบอกนะว่าที่แกกินเหล้า เพราะแกไม่ได้คิดแค่จะสารภาพรักอย่างเดียวตั้งแต่แรก) ศิศิราพูดไปบ่นไป ก่อนจะโวยเสียงหลง

“ฮือๆๆ” เธอตอบคำถามเพื่อนด้วยการร้องไห้ ซึ่งดูเหมือนมันจะชัดเจนในตัวมันเองอยู่แล้ว

(โอ๊ย! แกคิดอะไรของแกอยู่เนี่ย โอเคๆ ไหนๆ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว ถึงพูดตอนนี้ก็คงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ มาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะเอายังไงกันต่อดี) ศิศิราพยายามระงับสติอารมณ์ไม่ให้มันพลุ่งพล่านไปมากกว่านี้ แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ เพื่อนก็คงทุกข์ใจมากพอแล้ว

“แล้วฉันจะท้องไหมอะแก ถ้าฉันท้องขึ้นมาแม่ยายเอาฉันตายแน่ ฮือๆๆ” แรกเริ่มเดิมทีที่เธอตัดสินใจจะเข้าหาภากรก็เพราะอยากท้อง อยากใช้ลูกในท้องบีบบังคับให้แม่กับยายเลิกบังคับเธอเรื่องแต่งงาน แต่ตอนนี้สถานการณ์ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป จากที่คิดว่าจะมีคนที่แอบปลื้มมาเป็นพ่อของลูก กลับกลายว่าเป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่รู้แม้กระทั่งหน้าตาเขาเป็นยังไงเลยด้วยซ้ำ

(โอ๊ย! ตอนทำ ทำไมไม่คิดให้ดีก่อนเล่า) ศิศิราเผลอต่อว่าเพื่อน

“ฮือๆๆ” ดูเหมือนเสียงร่ำไห้ของแวววิวาห์จะช่วยดึงสติของศิศิราได้ว่าเธอไม่ควรพูดแบบนั้นออกไป

(โอเคๆ ขอฉันตั้งสติก่อน เอาล่ะ! ก่อนอื่นเราต้องหาผู้ชายคนเมื่อคืนให้ได้ก่อน ในเมื่อคุณภากรเขาไม่ได้อยู่ที่ห้องแน่ๆ ฉันเอาหัวเป็นประกันได้ แล้วถ้าเป็นคู่ขาเขาล่ะ โอ๊ยยิ่งไม่ได้ใหญ่ แต๋วแตกซะขนาดนั้น เขาคงเอาแกทำเมียได้อยู่หรอก แต่ถ้าไม่ใช่คุณภากรกับกับคู่ขาของเขา แล้วจะเป็นใครไปได้วะ เฮ้ย! แล้วถ้านั่นไม่ใช่ห้องคุณภากร แต่เป็นห้องคนอื่นล่ะ) ความคิดนี้ของศิศิราทำเอาวิวาห์ถึงกับต้องภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างที่เพื่อนคิด เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงมืดแปดด้าน หมดหนทางที่จะตามหาชายปริศนาคนนั้นได้อีก ที่สำคัญมันคงเป็นตราบาปที่ทำให้เธอรู้สึกแย่ไปชั่วชีวิต

“ฮือๆๆ” แวววิวาห์ร้องไห้โฮหนักยิ่งกว่าเดิม

(เฮ้ย! บางทีมันอาจจะไม่ร้ายแรงขนาดนั้นก็ได้ แกก็อย่าเพิ่งตีโพยตีพายสิ เสียงแกทำฉันเครียดจนคิดอะไรไม่ออกแล้วเนี่ย นี่ถ้ายัยพรีมรู้เรื่องนี้ด้วย เราสองคนโดนบ่นหูชาแน่ โอเค! ช่างเรื่องยัยพรีมก่อน ไว้ค่อยหาโอกาสบอกมันทีหลัง ว่าแต่ไหนแกลองนึกซิว่าหลังจากกินเหล้าแล้ว แกไปไหนหรือว่าเจอใครบ้างรึเปล่า) ศิศิราไม่อยากบ่นมาก ถึงแม้จะกำลังอยากบ่นสุดๆ ไปเลยก็ตาม นี่ก็แทบไม่อยากคิดว่าถ้าพริมรตารู้เรื่องด้วยอีกคนจะเกิดอะไรขึ้น

“ฮึกๆๆ หลังจากดื่มเหล้า ฉันก็ขึ้นไปหาคุณภากรที่ห้อง ไม่ได้ไปไหนหรือเจอใครเลย อ้อ! แต่คลับคล้ายคลับคลาว่าฉันเดินชนกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ” แวววิวาห์พยายามเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดเท่าที่ตัวเองจะพอนึกออก

(แกชนกับผู้หญิงคนหนึ่ง ชนกันแล้วยังไงต่อ) คำว่าไม่มีอะไรเป็นพิเศษของเธอมันกลับพิเศษจนศิศิรานึกเอะใจจนต้องทวงถาม ทำเอาคนเล่าถึงกับทำหน้างง

“เอ่อ…ก็แค่ของตก พอเก็บของเสร็จก็ต่างคนต่างไป ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”