บทที่ 3

‘แม่ง! ดันแข็งอีก’ ภาคสบถในใจที่ตอนนี้ของของเขาดันแข็ง

“มาคุยกันดีๆ ในห้อง ผมไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน” เขาพาเธอเข้าไปในห้องพักข้างใน เธอเพิ่งเห็นว่าในห้องทำงานของท่านรองประธานมีห้องนอนจริงๆ อย่างที่เคยได้อ่านในนิยาย

“เข้ามาเถอะน่า” ภาคพูดอีกครั้ง สุดท้ายรริดาก็ยอมก้าวตามเขาเข้าไปในห้องพักผ่อน

“มานี่” ยังไม่ทันตั้งตัวภาคก็ดึงเธอมานั่งบนตัก

“ท่านรองฯ จะทำอะไรคะ” รริดารีบผลักมือเขาออกจากต้นขาของเธอ ถึงเขาจะหล่อ ถึงเขาจะรวย แต่เธอก็ยังไม่อยากเป็นของเล่นหรือเมียเก็บใคร

“มันแข็ง ช่วยหน่อย” ภาคจับเธอนั่งทับไอ้ที่ว่ามันแข็ง

“ไหนท่านรองฯ บอกว่านกเขาไม่ขันยังไงคะ ทำไมแข็งอย่างนี้ล่ะ” รริดาถามอย่างตกใจ ไอ้ที่ดุนดันก้นเธออยู่เนี่ย มันยิ่งกว่าแข็งและขันเสียอีก ทำเอาใจดวงน้อยสั่นระรัว

“จะไปรู้ไหม ตอนนี้มันดันขัน ช่วยหน่อย เธอมีสามีหรือแฟนไหม” ถึงเขาจะเอาไม่เลือก แต่ถ้าเป็นเมียใคร แฟนใคร ภาคก็ไม่ขอยุ่ง

“เอ่อ ไม่มีค่ะ” รริดาตอบอย่างอายๆ

“ดี เอากันได้ไหม” เสียงกระซิบถามข้างหูเต็มไปด้วยแรงปรารถนา

“หา! เอากันง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอคะ” รริดาพูดพร้อมทั้งมองมือเขาที่ลากอยู่บนหน้าขาของเธอจนขนลุกซู่

“มันจะยากอะไร แค่เอากันสนุกๆ แล้วที่ผมแข็งแบบนี้ได้ก็เพราะคุณ” ภาคพูดอย่างอารมณ์เสีย เพราะตอนนี้แข็งจะแย่ ไม่ได้แตกมาจะเข้าเดือนที่สามแล้ว

“ไม่เอา ด้ามาทำงาน ไม่ได้มาเป็นของเล่นใคร” รริดาไม่ชอบความสัมพันธ์แบบฉาบฉวย ถ้าเธอจะมีอะไรกับใคร มันก็ต้องเกิดจากความรัก ถึงเขาจะหล่อเร้าใจมากก็ตาม

“ช่วยหน่อยนะ ทำไมมันแข็งกับคุณก็ไม่รู้ ไม่ได้แตกมานานแล้ว ใช้ปากก็ได้ นะ”

“จะบ้าเหรอท่านรองฯ” รริดาแหวใส่ คนยังไม่เคย จะให้ข้ามขั้นไปใช้ปากเนี่ยนะ บ้าหรือเปล่า

“ริดา...อะไรก็ไม่ได้ ผมแข็งจะตายแล้วเนี่ย ขอร้องละ ช่วยหน่อย มันทรมาน” ภาคสบถออกมาอย่างโมโห ตอนนี้เขาแข็งมาก จะให้ไปเรียกคนอื่นมา เขาก็กลัวมันจะไม่ทันกาล จึงต้องอ่อนเสียงลงอ้อนแทน

รริดานิ่งคิดกับท่าทีทรมานของเจ้านาย จะให้เธอช่วยอะไร ทั้งสองต่างคนต่างเงียบเหมือนกำลังใช้ความคิด