บทที่ 6

เขาไม่คิดว่าชีวิตนี้ต้องมาใช้ห้องนอนในที่ทำงานกับเลขาทำเรื่องแบบนี้ คิดแล้วก็อดเวทนาตัวเองไม่ได้ ที่เคยตั้งใจไว้ว่าสมภารจะไม่กินไก่ของตัวเอง แต่ตอนนี้กำลังขอร้องไก่เหมือนคนไร้ยางอาย

ด้านได้อายอดโว้ย อยากแตกก็ต้องหน้าด้าน

รริดามองหน้าคนที่กำลังแก้ผ้า นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน เธอมาเป็นเลขาเขา ไม่ได้มีหน้าที่มาบำเรอกามให้เขานะ ถึงเขาจะใช้คำว่าขอร้องให้ช่วย แต่มันก็มากเกินไป

รูปร่างเขาดียิ่งกว่าพระเอกหรือนายแบบบางคน แล้วที่บอกว่าไม่แข็งนั่นโกหกเธอหรือเปล่า ก็เห็นอยู่ว่าของเขาทั้งแข็งทั้งใหญ่ และกำลังชี้หน้าเธออยู่ เขาไม่ได้หลอกเธอใช่ไหม

“บอส ด้าช่วยบอสก็ได้ แต่ระหว่างที่ด้าช่วย บอสต้องไม่ไปเอากับใคร” เธอบอกเขาไปตามที่ใจและร่างกายต้องการ

ภาคชะงัก ในขณะที่มือกำลังรูดสาวตัวตนของตัวเองอย่างภูมิใจ เพราะตอนนี้มันกำลังแข็งได้ที่

“ที่บอกว่าไม่ให้ไปเอากับใคร คือเธอจะให้ฉันเอา” มันช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนจะน่าอาย เขากำลังสาวรูดตัวเองไปพร้อมๆ ต่อรองเรื่องการเอาไม่เอากับผู้หญิงตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าเป็นเลขา

“ด้ายอมก็ได้ค่ะ แต่แค่สัมพันธ์ทางกายนะคะ เราแค่มีความสุขกัน ไม่ผูกมัด”

ภาคได้ยินแล้วก็อยากจะหัวเราะออกมา เขาเนี่ยนะจะผูกมัดเธอ เขาควรจะเป็นคนกลัวเธอผูกมัดมากกว่าไหม

“ยอมให้ผมเอา แล้วคุณอยากได้อะไร ค่าเลี้ยงดู บ้าน รถ” เขาไม่เคยเอาเปรียบใคร ในเมื่อเขาได้เอา เธอก็ควรได้ค่าตอบแทน

“ด้าไม่เอาอะไรทั้งนั้น ด้าแค่จะบอกว่า ด้าจะเอากับบอสก็ต่อเมื่อด้าอยาก ถ้าด้าไม่อยาก บอสต้องไม่บังคับด้า”

“โอเค แต่ผมว่าผมทำให้คุณยอมอ้าให้ผมเอาทุกครั้งแน่” เขาเดินเข้าหาเธอ เพราะมั่นใจว่าตัวเองลีลาดีพอให้เธอยอมให้เขาทุกครั้งแน่นอน

ทันทีที่ภาคคว้ามือเธอไปจับส่วนนั้นของเขา มันก็ยิ่งแข็งขึงสู้มือเธอ

“บอส แน่ใจเหรอคะว่ามันไม่แข็ง ด้าก็เห็นบอสแข็งตลอด”

“ผมก็บอกแล้วว่าผมแข็งแค่กับคุณ ผมอยากแล้ว อย่ามัวพูดมากเลยด้า ถอดชุดออกก่อน”

มือของรริดาสาวรูดตัวตนของเขา ส่วนมือของเขากำลังแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตให้เธอ อยากจะดึงให้ขาดออกจากกันไปเลย แต่ก็กลัวว่าเธอจะตกใจกับความรุนแรงของเขา เอาไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยรุนแรงกว่านี้ ถ้าผ่านครั้งแรกไปด้วยกัน

มือเขาเริ่มสั่นเมื่อเห็นเต้าอวบ ถึงจะไม่ใหญ่โตเหมือนคู่ขาเขาบางคน แต่ทรงของเต้างามที่มีบราเซียร์โอบอุ้มกลับดูงดงามกำลังดี