บทที่ 1 ไอ้โรคจิตคนนั้นคือใครกันแน่

เถาซูยืนตกตะลึงแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองกับภาพตรงหน้าเธอที่เห็น

“นายกับน้องสาว”

ความรู้สึกของเถาซูตอนนี้แทบพูดไม่ออก ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด

กวอข่ายดึงผ้าห่มมาคลุมร่างของกัวหยาแล้วรีบหยิบกางเกงตัวเองจากพื้นมาใส่อย่างรีบร้อน

“เสี่ยวซู มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดนะ ” กัวไคพูดอย่างหน้าด้านด้าน

“ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดอย่างงั้นเหรอ งั้นคุณจะอธิบายว่ายังไงจะบอกว่าพวกคุณแค่กำลังเล่นกันยังงั้นเหรอ”

เถาซูพูดตอบอย่างเย้ยหยันกวอข่าย หลังเถาซูพูดจบกัวไคมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่สามรถตอบเถาซูได้

“พี่สะใภ้คะ ไม่ใช่ความผิดของพี่กัวไคนะคะ อย่าโทษพี่เขาเลย” กัวหยาพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิด

คำพูดของน้องสามียิ่งทำให้เถาซูโมโหเธอรู้สึกถึงความอัปยศ เวลานี้เธอเหมือนถูกทั้งสองแทงจากข้างหลัง

“นี่เธอยังกล้าเรียกฉันว่าพี่สะใภ้ยังงั้นเหรอ” เถาซูตอบกลับอย่างเย็นชา

“ฉันกับกัวหยาไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด คุณอย่าได้มีความคิดน่ารังเกียจแบบนั้น”

กัวไคพูดขึ้นท่ามกลางสายตาของทั้งสอง

เถาซูรู้มาตลอดว่าทั้งสองไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดเพราะทั้งสองไม่ได้เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน ทั้งสองนั้นต่างเป็นลูกติด

พอพ่อของกัวไคแต่งกับแม่ของกัวหยาทั้งสองจึงมีความสัมพันธ์เป็นพี่น้องกันแค่ทางทะเบียนเท่านั้น ถึงแม้จะไม่ได้เป็นพี่น้องทางสายเลือดแต่แค่นี้มันก็ถือว่าเป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้อง และไม่ควรที่จะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ

“แค่นายใช้ฐานะที่เป็นแฟนของฉันไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น มันก็มากพอแล้วที่ทำให้ฉันรังเกียจ”

เถาซูเหลือบมองทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา และหันหลังเดินออกจากห้อง

เถาซูเหม่อมองแสงไฟที่กำลังส่องแสงสว่างท่ามกลางความมืดของค่ำคืนนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างเหลือเกิน เธอเชื่อฟังคำพูดของแม่ติดตามกัวไคมายังเมืองที่เขาอาศัยอยู่เพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ของทั้งสองและเพื่อพัฒนาไปให้ถึงการเข้าพิธีวิวาห์

แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตอนนี้กลับ

ความสัมพันธ์ครั้งที่แล้วทำให้คุณแม่ของเธอเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องของเธอ แต่ความสัมพันธ์ครั้งนี้ก็แทบไม่ต่างจากครั้งก่อนเลย เธอควรจัดการยังไงดีกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้

เถาซูเดินมานั่งอยู่ตรงตรอกถนน มีเสียงเพลงคลอเบาเบาออกมาจากบาร์ ในใจของเธอตอนนี้รู้สึกทุกข์ระทมไปหมด

ทันใดนั้นก็มีสายโทรเข้าคนที่โทรมาก็คือกัวไคนั่นเอง เขายังมีหน้าโทรมาหาเธออีกงั้นเหรอ เถาซูพยายามหายใจเข้าลึกๆ แล้วรับสาย

“เสี่ยวซู คุณกลับมาเถอะ ผมรอคุณอยู่ที่บ้านนะ ”

น้ำเสียงกัวไคพูดเหมือนไม่เดือดไม่ร้อนเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

“กัวไค ถ้าคุณเห็นฉันนอนกับผู้ชายคนอื่น คุณยังจะใจเย็นได้อีกไหม ”