บทที่​ 8​ ขอร้องให้แฟนเก่าช่วย

เมื่อเถาซูควบคุมอารมณ์ได้ เขาก็เก็บกระเป๋าเดินทางและออกจากบ้านพักทันที

หลังจากใจเย็นลง เถาซูก็ได้หวนคิดถึงบางอย่าง

สิ่งแรกที่เขาทำคือคืนเงินให้กัวไค

เงินตั้งห้าสิบล้านจะไปหามาจากไหนกัน ?

ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงหลี่เจ๋อเฉิง ตอนนี้ในเมืองใต้มีเพียงคนเดียวที่ช่วยเธอได้คือเขา

ณ ตึกเอชทีซี

ไม่น่าแปลกใจที่เขาได้เห็นการมาถึงของเถาซู

"มีธุระ ?" เขายังคงเย็นชาเหมือนวันนั้น

"ฉันขอยืมเงินคุณได้ไหม ? " เถาซูรู้สึกปวดใจจนไม่อยากเอ่ยปาก

หลี่เจ๋อเฉิงเหยียดนิ้วชี้ของเขาออกมา และเคาะโต๊ะไม้ด้วยใบหน้านิ่งเงียบ

"ทำไมไม่ไปขอแฟนของคุณ แต่กลับมาขอคนรักเก่าอย่างผม?"

เถาซูสับสน จนเกือบหันหลังและเดินจากไป

"ฉันเลิกกับเขาแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นหนี้เขาห้าสิบล้าน... " เถาซูรู้ว่าการที่เธอพูดเช่นนี้ เธอไม่มีศักดิ์ศรีต่อหน้าเขาเลย

หลี่เจ๋อเฉิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

"เถาซู เธอเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้มาขอยืมเงินฉันตั้งห้าสิบล้าน ? "

หลี่เจ๋อเฉิงหยุดคิด "หรือเป็นเพราะสองวันก่อน?"

เถาซูหน้าซีด ไม่พูดอะไรต่อ

"แค่นอนกับผู้หญิงสำส่อนคนหนึ่งถึงกับต้องจ่ายเงินหกหลัก มันไม่มากไปหน่อยเหรอ?" หลี่เจ๋อเฉิงยังคงเยาะเย้ยต่อไป

เถาซูกัดริมฝีปากครู่หนึ่งจนนิ่งขึ้น

“คุณไม่ยอมช่วยฉันก็ช่างเถอะ ไม่ต้องถึงพูดตอกย้ำความเจ็บปวดฉันหรอก” เถาซูกำมือแน่นและเดินออกจากตึกเอชทีซีทันที

กินยาผิดจนถึงขนาดต้องมายืมเงินเลยเหรอ...

หลังจากที่ทำเอกสารของฝ่ายบุคคลเสร็จ เธอก็เดินออกจากตึกทันที

ในชีวิตนี้เธอไม่ต้องการเข้าไปในบริษัทนี้อีกต่อไป ...

ขณะที่เธอกำลังจะไปโรงแรม ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น