ตอนที่ 9 ไล่ต้อน

"งั้นก็จำไว้นะ ว่าหมาขี้เรื่อนตัวนี้มันเป็นผัวคนแรก และคนเดียวของเธอ" มาร์ตินค่อยๆ คลานเข่าหาเด็กสาวทีละก้าวอย่างช้าๆ ราวกับกำลังต้องการทรมาณเธอด้วยเวลา เธอไม่อาจคาดเดาได้เลยว่ามาเฟียหนุ่มต้องการอะไร

"นี่!!! ลุง อย่าทำอะไร บ้าๆ นะไม่งั้นฉันเอาลุงตายแน่!!" นี่คงเป็นที่มาของคำว่าถ้าใจกากอย่าปากเก่งซินะ เพราะตอนนี้หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวราวกับกลองชุดที่ตีดังอย่างต่อเนื่องด้วยความหวาดกลัว

"อื้ออออออ!!!" มือหนาของมาร์ตินยกขึ้นบีบกระพุ้งแก้มของเด็กสาวจนเป็นรูปตัวโอด้วยความแรง แต่มีเหรอที่คนอย่างน้ำพั้นช์จะไม่สู้ เธอใช้คมเล็บจิกลงที่ข้อมือหนาของมาเฟียหนุ่มอย่างแรงจนเกิดรอยแผลจากการจิกเนื้อ

"อ๋อย อั้น อะ!!" (ปล่อยฉันนะ) ความเจ็บปวดที่เขามอบให้ มันทำให้เธอทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากหลั่งน้ำตา เธอจะไม่ยอมตกเป็นของเขาอีกแน่

"อ๊ะ!!" เมื่อมาร์ตินยอมคลายมือออกจากพวงแก้มอย่างช้าๆ สายตาแข็งกราวที่จ้องมองเด็กอวดดี มันทำให้เธอกลัวจนแทบหดหัวเข้าไปอยู่ในกระดอง

"อย่าอวดดีกับฉัน ฉันไม่ชอบคนอวดดี" มาร์ตินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนเลื่อนมือหนาของตัวเองลูบไล้ลำคอขาวระหง ความกลัวถาโถมเข้าหาน้ำพั้นช์จนแทบหมดเรี่ยวแรง เมื่อมาเฟียหนุ่มหยุดฝ่ามือไว้ที่เสื้อนักศึกษาของเธอ

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำเมื่อเขาลูบไล้เนินอกอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้า ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว และรังเกียจ เธอรับเกียจสัมผัสของเขา

พลั่ก!!!

"โอ้ยยยยยยย"

น้ำพั้นช์ใช้จังหวะที่มาร์ตินเผลอ ยกฝ่าเท้าถีบเข้ากับแผงอกแกร่งของเขาเต็มแรงทำให้เขาต้องเซถอยหลังไปเพียงนิด เธอรีบกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งไปที่ประตูทันที ขณะที่มาร์ตินหมุนตัวหันมานั่งอยู่ที่ขอบเตียงจ้องมองการกระทำของเด็กดื้อที่กำลังคิดหนี

"ฉันเคยบอกเธอรึยัง ว่าถ้าพี่เธอส่งของให้ฉันไม่ทันมันจะเกิดอะไรขึ้น" สองมือเล็กที่เขย่าประตูต้องหยุดชะงักเมื่อสิ้นสุดคำพูดของมาร์ติน

"เธอรู้ไหม ว่าของลอตนี้มันสำคัญมากขนาดไหน" เขากำลังขู่ฉัน กำลังขู่ให้ฉันจนตรอก กำลังทำให้ฉันกลัวอย่าไปฟังเขานะน้ำพั้นช์เธอต้องหนีออกไปให้ได้

"เธอรู้ไหมว่าพี่ชายเธอทำอะไรกับฉันไว้บ้าง" มาร์ตินหยัดกายลุกขึ้นค่อยๆ ก้าวเท้าเดินไปหาเธออย่างเชื่องช้า ราวกับราชสีห์ที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อให้จนมุม

" ... "

"มันทำให้ฉันเสียลูกค้าคนสำคัญ ถ้าฉันไม่ฉลาดพอฉันคงดึงลูกค้าคนนั้นกลับมาไม่ได้"

" ... "

"แล้วเธอรู้ไหมว่ามูลค่ามันเท่าไหร่จากความเสียหายที่มันทำ"

กึกก!!!

หัวใจดวงน้องเต้นแรงราวกับกำลังเต้นอำลาการเคลื่อนไหว เมื่อมือหนาของมาร์ตินวางทับกับบานประตู เขาค้ำยันมันไว้อย่างนั้นกักขังเธอไว้ในอ้อมแขน หยาดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามกรอบหน้าหวานโดยอัตโนมัติ

"และถ้าครั้งนี้มันพลาดอีก มันจะเจอกับอะไรรู้ไหมสาวน้อย" มาร์ตินก้มลงพูดประชิดกกหูเล็กของเด็กสาวขณะที่เธอหันหน้าออกไปทางบานประตู มือเล็กกำด้ามจับประตูแน่น น้ำตาใสเริ่มรื้นขึ้นคลอเบ้าตาด้วยความหวาดกลัว

"อวัยวะมันอาจจะไม่ครบสามสิบสองก็ได้ เธออยากดูส่วนไหนของพี่ชายเธอดีละ" มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางเบาๆ ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

"นิ้ว"