บทที่ 27

เฮนรี่เพิ่งออกจากสนามบินพร้อมกับทีมแพทย์ที่ถูกก่อตั้งโดยกลุ่มแพทย์ที่เข้มงวดและพิถีพิถัน ในขณะที่พวกเขาเดินตามหลังเฮนรี่ ถ้าภาพนี้ถูกสังเกตได้โดยใครบางคนที่รู้จักเครือธุรกิจ พวกเขาจะต้องตกใจอย่างแน่นอน! ทีมแพทย์ที่มีชื่อดังจากโรงพยาบาลเทิร์นเนอร์! พวกเขาไม่ใช่อันดับหนึ่ง แต่มีหนึ่งเดียวเท่านั้น!

“เฮนรี่ เทิร์นเนอร์?” ฟิลิปหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น ขณะสายตาของเขาส่งไปที่เจฟฟรีย์ “คุณควรถามหลานชายของคุณว่าเขาจะปล่อยผมไปพบคุณหรือไม่?”

หลานชาย? หรือว่าจะเป็นเจฟฟรีย์?

ดูเหมือนว่าเฮนรี่จะตระหนักได้ในทันทีและรีบตอบอย่างสุภาพว่า “มิสเตอร์คลาร์ค มันต้องมีความเข้าใจผิดทำนองนั้นเกิดขึ้นแน่ ๆ กรุณาส่งโทรศัพท์ให้เจฟฟรีย์ ผมจะคุยกับเขา”

ฟิลิปเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่โยนโทรศัพท์ให้เจฟฟรีย์ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟา “คุณลุงของนาย กำลังรอนายอยู่”

ลุง? เจฟฟรีย์เข้าสู่ความโกรธทันทีและฟาดมือลงบนโต๊ะ “ไร้สาระ! ทำไมคุณลุงถึงโทรหานาย?”

ขณะที่เจฟฟรีย์ตะโกน ทันใดนั้นเสียงตำหนิด้วยความโกรธก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ที่ส่องแสงสีขาวบนโซฟา “เจฟฟรีย์ สก็อตต์! แกกำลังพูดอะไร? หมายความว่าแม้แต่ฉันก็เอาแกไว้ไม่อยู่เหรอ?”

เอ่อ… คุณลุง! เป็นเสียงของลุงจริงๆ! เจฟฟรีย์เริ่มตัวสั่นไปทั้งตัวด้วยความตกใจ เหงื่อเย็นไหลออกมาขณะที่เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นอย่างรวดเร็ว “สวัสดีครับ คุณลุง ทำไมคุณ…” เขางุนงงจริงๆ คลื่นความเย็นไหลซึมออกมาจากผิวหนังของเขาจากกระดูกของเขา เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าลุงของเขาจะโทรหาไอ้แมงดาคนนี้จริง ๆ

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เฮนรี่ได้จังหวะเขาอย่างรุนแรงจากอีกด้านหนึ่งของสาย “เจฟฟรีย์ สก็อตต์ ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะทำให้มิสเตอร์คลาร์คขุ่นเคืองยังไง แต่ขอโทษเขาเดี๋ยวนี้! มิฉะนั้น แกจะได้เจอปัญหาที่รุนแรง!”

น้ำเสียงเยือกเย็นและคำพูดออกคำสั่งของเขา ทำให้เจฟฟรีย์หายใจลำบาก คุณลุงโกรธจัด!

“คุณลุง…ทำไมถึงโทรหาไอ้โง่สารเลวนี่?” เจฟฟรีย์ยังคงไม่เชื่อเรื่องนี้ ในขณะที่เขาพยายามถามเป็นครั้งสุดท้าย

“ฮึ่ม!” เฮนรี่ซึ่งกำลังรีบออกจากสนามบินพร้อมกับทีมแพทย์ของเขา เข้าไปในรถออดี้ เอ8 แอล ที่จัดไว้ล่วงหน้า “หมายความว่าอย่างไรไอ้โง่สารเลว? เขาคือมิสเตอร์คลาร์ค ! กล้าลบหลู่ได้ยังไง! คุกเข่าและขอการให้อภัยจากมิสเตอร์คลาร์ค เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะตัดขาดแก!”

เจฟฟรีย์ยอมแพ้อย่างสมบูรณ์ ลุงของเขาคลั่งไปปด้วยความโกรธ! ทุกอย่างกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร? เขายกศีรษะขึ้น เหงื่อที่หน้าผากของเขาทำให้บาดแผลของเขาเปียกโชกและความเจ็บปวดที่เสียดแทงทำให้เขาขาดสติโดยทันที