บทที่ 30

ฟิลิปขึ้นรถออดี้และพูดคุยถึงอาการของมิล่ากับเฮนรี่ต่อ เฮนรี่ได้ค้นคว้าอาการของมิล่ามาเป็นเวลาครึ่งเดือนจนถึงตอนนี้ และอัตราความสำเร็จที่เขาสามารถทำได้คือ 80%! นั่นหมายถึงโอกาสสูงที่จะฟื้นตัวเต็มที่!

พวกเขาไปที่โรงพยาบาลเพื่อดูวินน์ ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว แต่ยังหมดสติเนื่องจากการช็อก

หลังจากฟิลิปออกจากทางเข้าโรงพยาบาลพร้อมกับเฮนรี่ คีแกน และธีโอ เขาก็ได้รับสายจากพ่อตาของเขา

ชาร์ลส์โกรธจัด ในขณะที่ตะโกนว่า “ฟิลิป! นายหนีไปไหน? ภาพวาดที่ฉันบอกให้นายส่งอยู่ที่ไหน?”

เพี๊ยะ! ฟิลิปตบหน้าผากของเขา จากนั้นเขาก็จำได้ว่าเขาได้ออกจากบ้านเมื่อเช้านี้เพื่อส่งภาพวาดให้ซีวิลแกลลอรี่ เขาลืมมันไปได้อย่างไร? โดยไม่คิดอะไรอีกว่า ฟิลิปรีบพูดว่า “ไปส่งฉันที่ถนนเซาท์วิลล์”

ธีโอเดินไปเปิดประตูรถเบนซ์ของเขาทันที โดยเชิญฟิลิปเข้ามา เฮนรี่และคีแกนเองก็อยากจะเชิญฟิลิปเข้าไปในรถของพวกเขาด้วยเช่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่เร็วเท่าธีโอ

“ตามพวกเขาไป” เฮนรี่กล่าว

โดยทันที รถออดี้ห้าคันตามหลังรถเบนซ์อย่างใกล้ชิด ขณะที่พวกเขาเดินทางไปยังเขตที่อยู่อาศัยเก่าที่ถนนเซาท์วิลล์

รถไม่ได้จอดหน้าบ้านเพราะมาร์ธาอยู่ที่บ้าน ฟิลิปให้รถหยุดที่อื่น จากนั้นเขาก็วิ่งไปที่บ้านหลังเก่าและเคาะประตู “แม่ ผมมารับรูปวาด”

มาร์ธาเปิดประตูด้วยสีหน้าบูดบึ้งและดุว่า “นายหายไปนรกขุมไหนมา? นายอยากจะให้ฉันส่งภาพวาดด้วยตัวเองแทนเหรอ? ฉันไม่รู้แม้แต่ว่านายกำลังทำอะไรกับชีวิตของนาย นายรู้แต่การทำตัวไร้สาระเท่านั้น”

ขณะที่ฟิลิปฟังคำด่าทอของมาร์ธา เขาเพียงยิ้มเจื่อนและกล่าวคำขอโทษต่อไป เขาหยิบกล่องของขวัญที่วางเตรียมไว้บนโต๊ะกาแฟ จากนั้นจึงรีบวิ่งออกไปจากประตู ตามหลังเขา แม่ยายของเขายังคงว่ากล่าวว่า “ทำไมลูกสาวของฉันถึงแต่งงานกับไอ้ขยะตัวร้ายเช่นนี้! เธอต้องถูกสาปด้วยเคราะห์ร้าย!”

เสียงของมาร์ธาได้ยินถึงท้ายถนน ปากของธีโอ เฮนรี่ และคีแกนซึ่งยืนอยู่ข้างรถของพวกเขากระตุก แม่ยายคนนี้เกินไป แต่ทำไมมิสเตอร์คลาร์คถึงอดทนกับเธอ ในเมื่อเขามีอำนาจในความเป็นจริง?

“ไปซีวิลแกลลอรี่ พวกนายหยุดติดตามฉันได้แล้ว ถ้ามีเรื่องอะไร เราจะคุยกันพรุ่งนี้” ฟิลิปมองดูเฮนรี่ และคนอื่นๆ ที่ยังดูเหมือนอยากติดตามเขา

หลังจากที่ฟิลิปขึ้นไปแล้ว รถก็แล่นไปที่ซีวิลแกลลอรี่

กลับมาที่แกลลอรี่ การตกแต่งทั้งหมดก็พร้อมแล้ว และสถานที่ก็เต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติ ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เว้นแต่โถงหลักที่ผู้คนจำนวนมากรอด้วยสีหน้ามืดมน ในหมู่พวกเขาคือชาร์ลส์ จอห์นสตัน ผู้ซึ่งรู้สึกหงุดหงิดเป็นพิเศษ เขาวางมือไว้ข้างหลัง ขณะที่พูดว่า “ฟิลิปคนนี้ทำอะไรก็ไม่ดีจริง ๆ เขาไม่แม้แต่ส่งภาพวาดได้อย่างถูกต้องตามที่ได้รับคำสั่ง!”

นิทรรศการได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่งานชิ้นที่สำคัญที่สุดคือ ภาพวาดสองสหายบนภูเขาใบไม้พลิ โดยทัง โบฮู ยังมาไม่ถึง สิ่งนี้ทำให้ชาร์ลส์หงุดหงิด