บทที่ 76

เวสลีย์ วอร์เรน หน้าแดงก่ำ!

เขาถูกเหยียดหยาม!

'ไอ้ขยะนี่ กล้าดียังไงที่พูดแบบนี้?

'เขากล้าดียังไงที่ขู่ไล่ฉันกับพ่อออกจากอาร์ค เดอ ไทรอัมพ์!

'คนโง่เง่าคนนี้ได้ความกล้าหาญมาจากที่ไหน?

'ฟิช เหลียง?

'นี่มันน่าขยะแขยง!'

“เช่นนั้น ฟิลิป คลาร์ค นี่หมายความว่าตราบใดที่ฉันไม่ถูกไล่ออกจากอาร์ค เดอ ไทรอัมพ์ภายในวันนี้ ฉันจะได้ยินคำว่า 'นายท่านเวสลีย์' จากปากของนาย พร้อมการคุกเข่าของโทษอย่างนั้นใช่ไหม?” เวสลีย์แสยะยิ้มออกมาแม้ว่าอารมณ์ฉุนเฉียวก็ตาม

บางที ทั้งหมดนี่คงเป็นกลอุบายของฟิลิปเป็นแน่

“โอกาสอันน้อยนิด ไม่น่าจะเป็นไปได้”

ฟิลิปไม่ต้องการสร้างความบันเทิงให้เวสลีย์เช่นกัน เมื่อพิจารณาแล้ว เป้าหมายของเขาคือการรับประทานมื้อค่ำ ตัวเขาเองไม่เคยคิดที่จะก่อปัญหาเลย แต่อีกคนไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากทำให้ดูถูกเขาตลอดเวลา การเพิกเฉยจะเป็นความอัปยศต่อตัวตนที่แท้จริงของเขาในฐานะทายาทของตระกูลที่ร่ำรวย!

'แล้ว เวสลีย์ วอร์เรน อยากจะเป็นคนอวดดีเหรอ?

'ดังนั้น เขาจึงคิดว่าเขาอยู่สูงกว่าคนอื่นงั้นเหรอ?’

'ดี ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะพรากเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่แกมี!'

ทันใดนั้น เซย์นก็กลับมาหลังจากการโทรศัพท์ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “นายท่านคลาร์ค ผมเกรงว่าจะยังไม่มีคำตอบกลับยืนยันในนามของผม ดังนั้น…"

ความหมายถูกทำให้ชัดเจน 'ผมยังไม่ได้รับข่าวใด ๆ เลย ดังนั้นผมจึงไม่สามารถยืนยันเอกสารของคุณ สำหรับการโอนหุ้นได้'