บทที่ 1014 พลังวิชาต่ำต้อย

"หาเจอแล้วยัง?" เมื่อเฉินเกอรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย เขาก็นั่งลงบนพื้นสูบบุหรี่และพักผ่อน ชายชรากลับลืมตาขึ้นและเอียงหน้ามามองที่เฉินเกอ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"ยัง" เฉินเกอส่ายหัว

"ที่นี่มีหนังสืออย่างน้อยหลายพันเล่ม ยกเว้นพวกหนังสือประวัติศาสตร์ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นหนังสือฝึกวิชา นายคิดจะหาข้อมูลของเกาะอะไรนั่นจากที่นี่ เกรงว่าคงยากมาก หากไม่มีเวลาสิบกว่าวันหรือครึ่งเดือนก็แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะหามันเจอ"

ชายชราพลิกตัวลงจากเตียง เขาเดินไปหาเฉินเกอและเอ่ยขึ้น

"ผู้อาวุโส มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้ไหม?" เฉินเกออดถอนหายใจขึ้นมาไม่ได้

"แน่นอนว่าไม่มี เจ้าสิ่งนี้ไม่ใช่ของที่วางอยู่บนพื้นดินสักหน่อย แถมซากโบราณสถานนี้ก็มีมากว่าพันปีแล้ว ฉันมาเฝ้าที่นี่ได้แค่เพียงหกสิบกว่าปีเท่านั้นเอง บอกนายตามตรง หนังสือบนชั้นพวกนี้ ฉันไม่แม้แต่จะเคยพลิกมัน" ชายชรานั่งข้างเขา จากนั้นก็มองขึ้นไปดูแล้วเอ่ยขึ้น

"นั่นสิยุ่งยากจริงๆ เฉินเกอดับก้นบุหรี่ จากนั้นก็ลุกขึ้นและค้นหาบนชั้นหนังสือที่อยู่ติดกันต่อ

แม้จะรู้ว่านี่เป็นเรื่องที่ยุ่งยากและใช้เวลานาน แต่เขาก็ได้แต่ต้องเดินหน้าหามันให้พบ เขาไม่สามารถหันหลังกลับไปจากที่นี่ได้ หากเป็นแบบนั้นเขาก็จะไม่รู้ความลับของเกาะโยวหลง อีกทั้งยังไม่สามารถช่วยพ่อแม่และน้องสาวของตนได้

เมื่อเห็นว่าเฉินเกอยังคงหาต่อไป ชายชราก็ไม่พูดอะไรต่อ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ชายชราก็กลับไปนอนอยู่บนเตียงอีกครั้ง หลังจากตื่นขึ้นมา เขาก็เดินสองมือไพล่หลังออกจากถ้ำไป จากนั้นครึ่งชั่วโมงก็กลับเข้ามาพร้อมกับห่อหลายห่อ

"กินอะไรสักหน่อย ไม่งั้นนายจะไม่มีแรง" ชายชราค่อยๆ ขยับโต๊ะหินไปยังด้านหลังของเฉินเกอ จากนั้นก็วางห่อไว้บนโต๊ะ

ภายในห่อ มีอาหารที่เขาซื้อจากข้างนอก

"ขอบคุณผู้อาวุโส" เฉินเกอบิดคอที่ปวดเมื่อยอยู่บ้าง เขาค้นหาเป็นเวลานานจนทำให้กระดูกของเขาราวกับแข็งทื่อไปแล้ว หลังจากเคลื่อนไหวไปมาสักครู่ เขาก็ค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง

"หลังจากที่นายหาเจอแล้วก็จะออกไปจากที่นี่?" ชายชรานั่งไขว่ห้าง ขณะที่คุยกับเฉินเกอ เขาก็ฉีกขาไก่และกินมัน

"น่าจะเป็นอย่างนั้น" เฉินเกอพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"งั้นฉันเกรงว่านายคงต้องนอนข้างนอกแล้ว ที่นี่มีเพียงเตียงเดียว" ชายชราชี้ไปที่เตียงหินข้างๆ แล้วเอ่ยขึ้น

"นี่คุณออกจะเกินไปอยู่ไหม?" เฉินเกอรู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย

"หรือว่านายยังคิดจะมาครอบครองเตียงของฉันด้วย?" ชายชราเลิกคิ้วถาม

"ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย" เมื่อคิดว่าในห้องศิลาแห่งนี้มีเพียงเตียงเดียว เฉินเกอเองก็คิดจะเป็นฝ่ายหลีกทางให้ แต่เขาก็บอกกับตัวเองว่า ขอแค่มีที่หลบลมและฝน จะมีเตียงไหมก็ไม่ใช่ปัญหา

"ว่าแต่ เกาะอะไรนั่นที่นายพูดมา มันอยู่ที่ไหน?" ชายชรากินอย่างเอร็ดอร่อย หลังจากนั้นไม่นาน ภายใต้การจ้องมองของเฉินเกอ ไก่ย่างทั้งตัวก็เหลือกระดูกอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น

"เมืองหนานหยาง" เฉินเกอพูดโดยไม่ต้องคิด

"ชื่อนี้ฉันกลับรู้จักอยู่บ้าง หากจำไม่ผิด ที่นี่มีหนังสือบันทึกโบราณเกี่ยวกับหมู่เกาะหนานหยางอยู่ มันน่าจะอยู่บนชั้นพวกนี้ แต่ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน" ชายชราสะบัดนิ้วแล้วพูดอย่างครุ่นคิด

"โอ้?" เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเฉินเกอก็สว่างไสวในทันที

"เจ้าหนุ่มนายอย่าได้กังวลไป กินข้าวพักผ่อนสักหน่อย รอให้ตื่นขึ้นมาแล้วค่อยค้นหาดู ในความเห็นของฉัน ฝนข้างนอกอย่างน้อยก็น่าจะตกกินเวลาสามวันสามคืน ตอนนี้นายยังไม่ต้องคิดจะออกไปไหนแล้ว" ชายชราเปิดถุงอีกใบซึ่งมีไก่ทอดอีกตัวหนึ่ง