บทที่ 1016 ไร้หนทาง

โกวหลินเทียนรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่รู้ว่าทำไมปฏิกิริยาของไป๋เสี่ยวเฟยถึงได้รุนแรงนัก แต่เขาก็ไม่ได้ถามรายละเอียดอะไร

"เราทุกคนรู้ดีว่าเหลียงลู่จะไม่มีวันตกอยู่ในอันตราย นายวางใจได้เลย!" โกวหลินเทียนกล่าวต่อ

"อืม ใช่แล้วเจ้าบ้านโกว คุณว่านี่จะเป็นเรื่องที่หน่วยรบหนานเยว่ของคุณทำไหม?" ไป๋เสี่ยวเฟยดึงโกวหลินเทียนเข้าไปในห้องเล็ก ๆ ข้างๆ จากนั้นก็ปิดประตูลง และถามเบาๆ

"ว่าไงนะ?" โกวหลินเทียนขมวดคิ้ว

"คุณน่าจะรู้ว่าผมกับพี่เฉินก่อนหน้านี้เคยมีเรื่องขัดแย้งกับหน่วยรบหนานเยว่ของพวกคุณมาก่อนใช่ไหม?" ไป๋เสี่ยวเฟยกลืนน้ำลาย หลังจากได้สติขึ้นมา ในสมองของเขาก็มีความคิดนี้อยู่ตลอด เขาคิดเกี่ยวกับมันทั้งวัน ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีโอกาสเป็นไปได้มากขึ้นเท่านั้น

"รู้สิ ผู้อาวุโสไท้เสียงทั้งสามตระกูลใหญ่ถูกเฉินเกอกำจัดไปจนหมด แม้กระทั่งอดีตผู้บัญชาการหน่วยรบอย่างหลี่กั๋วจุนก็หายตัวไปอย่างลึกลับ นี่ก็เป็นเรื่องที่พวกนายทำใช่ไหม?" โกวหลินเทียนพยักหน้า เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ความลับอีกต่อไปในหนานเยว่ และแทบจะเป็นเรื่องที่รู้กันไปทั่ว เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาในที่สาธารณะเท่านั้น

"ดังนั้น เป็นไปได้ไหมว่านี่อาจเป็นความแค้นของหน่วยรบ และลักพาตัวคุณหนูเหลียงลู่ไป อีกทั้งตระกูลเหลียงก็ไม่เอาเรื่องของลูกสาวไปยั่วยุให้เกิดข้อพิพาทระหว่างหัวเซี่ยกับหนานเยว่ได้" ไป๋เสี่ยวเฟยพูดต่อ เขาเตรียมจะบอกข่าวนี้เมื่อเฉินเกอกลับมา

"วูบ..." ใบหน้าของโกวหลินเทียนเปลี่ยนเป็นมืดมนอยู่บ้าง

คำพูดของไป๋เสี่ยวเฟยมีเหตุผล หน่วยรบมีโอกาสที่จะเป็นฝ่ายจับเหลียงไป ถ้าหากเป็นอย่างนั้น การที่พี่เหลียงไม่พูดความจริงก็ถือเป็นเรื่องถูกต้อง

"ฉันจะไปที่หน่วยรบเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้!" เมื่อเห็นปฏิกิริยาของโกวหลินเทียน ไป๋เสี่ยวเฟยก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น

"เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งรีบร้อน!" โกวหลินเทียนคว้าแขนของไป๋เสี่ยวเฟย

"ลุงโกว รอไม่ไหวแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณหนูเหลียงลู่จะถูกทรมานแบบไหน ผมอยากจะช่วยเธอออกมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แบบนี้เธอถึงจะปลอดภัย!" ไป๋เสี่ยวเฟยมีท่าทีลนลานอย่างมาก

"นายจะไปยังไง?" โกวหลินเทียนยังคงห้ามเอาไว้อย่างแน่วแน่ป

"แน่นอนว่าขับรถไปไง!" ไป๋เสี่ยวเฟยรู้สึกสับสนเล็กน้อย จากที่นี่ไปหน่วยรบหนานเยว่อย่างน้อยก็ใช้เวลาขับรถอย่างน้อยสามชั่วโมง ถ้าเขาเดินไปที่นั่น เกรงว่าไปถึงที่นั่นเมื่อไหร่ก็คงไร้เรี่ยวแรงไปแล้ว

"ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น"

"แม้ว่าหนานเยว่จะเทียบไม่ได้กับหัวเซี่ยของเรา แต่ยังไงก็เป็นหน่วยรบ ในนั้นมีทหารและปืนมากมายนับไม่ถ้วน อาศัยนายเข้าไปเพียงลำพัง นอกจากจะเข้าไปให้พวกเขาจับแล้วเอาชีวิตไปทิ้งแล้ว จะยังมีผลลัพธ์แบบไหนได้อีก"

"อีกทั้ง ในมือนายมีปืนหรือไง?" "

โกวหลินเทียนมองไปที่ไป๋เสี่ยวเฟยและพูดขึ้นช้าๆ

"ผม..." ไป๋เสี่ยวเฟยพูดไม่ออก เขาละเลยสิ่งเหล่านี้ไปจริงๆ อย่าเห็นว่าเขาจะเป็นราชาสงครามของในประเทศหัวเซี่ย แต่หน่วยรบของหนานเยว่ก็ไม่ได้เป็นพวกไก่อ่อน อีกทั้งก่อนหน้านั้นที่เขาลาหยุดไป เขาได้มอบปืนและกระสุนทั้งหมดให้กับหน่วยรบไปแล้ว ทั้งตัวของเขาไม่มีแม้กระทั่งมีดของกองทัพด้วยซ้ำ

"ดังนั้นถึงได้บอกว่า แม้ว่ามีโอกาสอย่างยิ่งที่จะเป็นหน่วยรบ แต่นายก็ต้องรออยู่ที่นี่ก่อน อย่างนั้นก็ต้องหลังจากที่เฉินเกอกลับมา ปรึกษากันเรื่องนี้ก่อนจากนั้นค่อยตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป" เมื่อเห็นไป๋เสี่ยวเฟยสงบลง น้ำเสียงของโกวหลินเทียนก็ราบเรียบขึ้นมาบ้าง

"แต่จะให้นั่งรออยู่ที่นี่ก็คงไม่ได้ พี่เฉินบอกว่าเขาจะกลับมาภายในสองหรือสามวัน แต่ว่านี่ก็ไม่แน่เท่าไหร่" ไป๋เสี่ยวเฟยรู้ว่าเฉินเกอกำลังจะทำอะไร ดังนั้น สองหรือสามวันจึงเป็นเวลาที่สั้นที่สุด ส่วนเวลาที่นานที่สุด ก็ยังไม่รู้ว่าแค่ไหน

"เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันเองก็มีเพื่อนในหน่วยรบ ฉันจะร้องขอให้พวกเขาช่วยสืบดู" โกวหลินเทียนไม่รู้ว่าทำไมไป๋เสี่ยวเฟยถึงว้าวุ่นมากขนาดนี้ แต่เหลียงลู่เองก็เป็นหลานสาวของเขา ดังนั้นเขาจึงคิดอยากพยายามอย่างเต็มที่เช่นกัน

"ขอบคุณครับลุงโกว" ไป๋เสี่ยวเฟยกำหมัด จากนั้นก็โค้งคำนับให้โกวหลินเทียนอย่างสุดซึ้ง