บทที่ 1031 มือสไนเปอร์

มือของโกวหลินเทียนสั่นเล็กน้อย

"ได้ ผมก็อยากถามไถ่สถานการณ์เกี่ยวกับหนานเยว่ของพวกคุณจากรองผู้รักษาการพอดี" เฉินเกอเห็นด้วยอย่างยิ่ง

"ทำไมนายถึงตกลงกับเขาล่ะ?" โกวหลินเทียนก้มหน้า บีบเสียงออกจากไรฟัน

"จะมีอะไร ในเมื่อเขาอยากให้ผมอยู่ งั้นผมก็อยู่ที่นี่" เฉินเกอยิ้มบางๆ พูดเสียงเบา

"นายอย่าลืม ที่นี่อยู่ใกล้หน่วยรบ นายห้ามลงมือกับเขา และเหลียงลู่อาจจะอยู่ในมือของเขาด้วย ถ้าฆ่าเขา อาจจะหาเหลียงลู่ไม่เจออีกเลย"

โกวหลินเทียนรู้ว่าตัวเองโน้มน้าวเฉินเกอไม่ได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงเตือน

"ผมรู้" เฉินเกอพยักหน้าเบาๆ

"อืม ฉันพยายามอยู่ที่นี่กับนาย" โกวหลินเทียนกินอาหารที่อยู่ตรงหน้าต่อ ไม่อยากให้เฉินหมิงหย่งสังเกตเห็นเบาะแสแม้แต่นิด

กินอิ่มดื่มอิ่ม เฉินเกอนั่งพิงพักอยู่บนที่นั่ง ดูเหมือนนอนหลับ แต่ในความเป็นจริง เจินชี่ได้กระจายออกจากร่างกายไปแล้ว รับรู้ถึงสถานการณ์ทั้งหมดของคฤหาสน์

มือสไนเปอร์ยี่สิบนาย บริเวณรอบๆ ยังมีทหารหน่วยรบพิเศษหลายร้อยนายจากหน่วยรบ คนเหล่านี้ค่อยๆ ปรากฏในการรับรู้ของเฉินเกอ

แม้แต่นอกห้องโถงก็ยังมีคนล้อมรอบ

รับรู้ถึงที่นี่ มุมปากของเฉินเกอเผยรอยยิ้มบางๆ ดูออกว่าเฉินหมิงหย่งเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับตัวเอง ถ้าไม่อยู่ต่อ จะทำให้เขาเสียความรู้สึกไม่ใช่เหรอ?

เฉินหมิงหย่งไม่รู้สถานการณ์พวกนี้ เขายังคงพูดคุยกับผู้ประกอบการและพวกตระกูลอย่างสนุกสนาน แม้จะพูดว่าสิ่งเหล่านี้เตรียมมาเพื่อเฉินเกอ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้

เพียงแค่ดึงผู้ประกอบการและตระกูลใหญ่เหล่านี้มาอยู่ในสังกัดของตัวเอง อนาคตเมื่อแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งผู้รักษาการของลู่เฉิงคุน จะมีความมั่นใจกว่าเดิม

ไม่นาน งานเลี้ยงก็จบลง

คนเหล่านี้ได้รับประกันจากเฉินหมิงหย่งไม่มากก็น้อย นี่ได้รับผลประโยชน์มากกว่าเจ้าหน้าที่จากหน่วยรบก่อนพวกเขา แน่นอนว่าพวกเขารู้อยู่แก่ใจ พวกเขาได้รับผลประโยชน์จากเฉินหมิงหย่งมาก นั่นหมายความว่าต้องให้ค่าหักเปอร์เซ็นต์มากกว่า

แน่นอน การให้ค่าหักเปอร์เซ็นต์ก็เมื่ออยู่บนพื้นฐานของการทำเงิน ถึงเวลาแบ่งส่วนหนึ่งออกมาให้เฉินหมิงหย่ง ไม่รู้สึกขาดทุนแม้แต่นิด

"รองผู้รักษาการ งั้นพวกผมขอตัวกลับก่อน ไว้มีเวลาจะมาเยี่ยมคุณอีกครั้ง!" กลุ่มวัยกลางคนที่เมาค่อยๆ ออกจากห้องโถงทีละสองสามคน ก่อนที่พวกเขาจะขยับตัว ทหารด้านนอกได้ถอยลงไปตั้งนานแล้ว

"ไม่มีปัญหา ที่นี่ฉันไม่มีกฎเกณฑ์อะไร พวกนายอยากมาเมื่อไรก็ได้ ฉันอยู่ต้อนรับตลอด!" เฉินหมิงหย่งยิ้ม เดินอยู่ด้านหน้าสุดของพวกเขา

ส่งพวกเขาออกจากคฤหาสน์ รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินหมิงหย่งหายไปทันที เขาชี้เฉินเกอที่ยังอยู่ด้านใน พยักหน้าให้กับลูกน้องคนสนิท

ลูกน้องคนสนิทเข้าใจในความหมายทันที รีบส่งสัญญาณผ่านวิทยุสื่อสารให้มือสไนเปอร์ทั้งหมดเตรียมพร้อม

"โกวหลินเทียน ดึกมากแล้ว นายก็กลับไปพักผ่อนเถอะ น้องคนนี้หลังจากที่ฉันคุยกับเขาเสร็จ จะมีรถส่งเขากลับ" กลับเข้ามาในห้องโถง เฉินหมิงหย่งนั่งลงข้างโกวหลินเทียนทันที พูดเสียงต่ำ

"คือแบบนี้ครับรองผู้รักษาการ เฉินเกอมาที่นี่ครั้งแรก อาจจะไม่รู้กฎ ผมต้องอยู่เป็นเพื่อนเขาที่นี่" โกวหลินเทียนยิ้มแห้ง ไม่ว่าเพื่อจุดประสงค์อะไร เขาไม่อยากขัดใจเฉินหมิงหย่ง

"ไม่เป็นไร ฉันชอบวัยรุ่นที่ผ่อนคลาย สบายๆ เดิมทีพวกเราก็เป็นคนธรรมดาที่ค่อยๆ ก้าวขึ้นมา ไม่ได้ถือขนาดนั้น อีกอย่างตอนนี้ก็ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์สำคัญ แค่พูดคุยกันเฉยๆ" เห็นว่าโกวหลินเทียนกล้าปฏิเสธเขา เห็นได้ชัดว่าเฉินหมิงหย่งโกรธเล็กน้อย

"งั้นก็ได้ครับ ฉันรอนายด้านนอก หรือว่ากลับไปก่อน?" เห็นเฉินเกอกำลังส่งสายตาให้ตัวเอง โกวหลินเทียนทำได้เพียงตกลงอย่างไม่มีทางเลือก