บทที่ 1032 ป่าไม้ที่แห้งตาย

"ว้าว ขบวนใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ" เห็นพวกเขา เฉินเกออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

"ช่วยไม่ได้ คนที่มาหาฉันในวันนั้น ตำแหน่งล้วนไม่ธรรมดา ฉันจำเป็นต้องรับประกันความปลอดภัยของพวกเขา" เฉินหมิงหย่งตามออกมา "หลีกทางไป ให้เฉินเกอกลับไป"

"ครับ!"

มือสไนเปอร์ตอบอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นก็หลีกทางให้

เฉินเกอโบกมือ ค่อยๆ เดินหายไปจากสายตาพวกเขา เดินออกคฤหาสน์

"รองผู้รักษาการ เมื่อกี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการฆ่าเฉินเกอ ทำไมถึงปล่อยเขาไปล่ะครับ?" ลูกน้องคนสนิทวิ่งมาอย่างช้าๆ ถามเสียงต่ำ

"นายจะไปรู้อะไร!"

"วันนี้ฉันแค่มั่นใจว่าเฉินเกออาศัยอยู่ที่ไหน ไม่อยากให้เขามีชีวิตอยู่ในที่ที่เราไม่รู้ ถ้าลงมือที่นี่ ตระกูลโกวต้องไม่ยอมแน่ๆ ถ้าข่าวไปถึงหัวเซี่ย พวกเราก็จะมีปัญหา!"

เฉินหมิงหย่งยื่นมือไปวางบนหัวลูกน้องคนสนิท

"รอเขารู้ข่าวว่าเหลียงลู่ถูกพวกเราจับได้ แล้วขณะที่ไปช่วยค่อยจัดการทิ้ง?" ลูกน้องคนสนิทกุมหัวแล้วถาม

"ถูกต้อง ถึงเวลานั้นเฉินเกอก็หายตัวไปอย่างแปลกประหลาด ตราบใดที่มือและเท้าของเราสะอาด ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรา ต่อให้พวกเขาสงสัย ก็เปล่าประโยชน์"

มองแผ่นหลังของเฉินเกอ เฉินหมิงหย่งพูดกับตัวเอง

ออกจากคฤหาสน์ เดินไม่กี่ก้าว เฉินเกอก็เห็นรถของตระกูลโกวจอดอยู่ที่นั่น

"ทำไมออกมาเร็วขนาดนี้ เขาไม่ได้ทำให้นายลำบากใจใช่ไหม!" เห็นเฉินเกอ โกวหลินเทียนรีบลงจากรถแล้วถาม

"ลุงโกว ทำไมคุณยังไม่กลับ?" เฉินเกอเดินมา หลังจากขึ้นรถแล้วถึงจะพูด

"ฉันห่วงว่านายอยู่ด้านในแล้วจะพบเจอปัญหา เพียงแค่ฉันไม่ไป พวกเขาก็จะไม่กล้าลงมือ" เห็นเฉินเกอออกมา โกวหลินเทียนก็วางใจ

"วางใจได้ ไม่มีเรื่องอะไร เขาไม่กล้าฆ่าผมที่นี่หรอก อีกอย่างคนที่เขาส่งมา ก็ไม่ใช่คู่แข่งของผม" เฉินเกอโบกมือ เขาไม่รู้สึกกดดันแม้แต่นิด

"ส่งคน?" โกวหลินเทียนประหลาดใจเล็กน้อย

ตอนที่เข้าคฤหาสน์เขาเคยถาม แต่เฉินเกอไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจนแก่เขา

"มือสไนเปอร์ยี่สิบนาย ทหารหน่วยรบพิเศษจากหน่วยรบหลายร้อยนาย ล้วนกำลังซุ่มอยู่ในคฤหาสน์นี้" เฉินเกอตบบ่าของคนขับรถ รอคนขับรถออกรถ ถึงจะพูด

"พระเจ้า!" เมื่อได้ยิน โกวหลินเทียนสูดหายใจเข้า

"พวกเขาไม่กล้าลงมือ เดาว่าน่าจะแค่อยากทำให้ฉันกลัว" เฉินเกอลดกระจกรถลง กวาดตามองสถานการณ์รอบๆ คฤหาสน์ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"นั่นก็น่ากลัวมากนะ หากเฉินหมิงหย่งเกิดบ้าขึ้นมา สั่งให้ทหารของเขายิง เกรงว่าพวกเราคงต้องตายในนั้น" พูดไม่กี่ประโยคกับเฉินเกอ หน้าผากของเขาก็มีเหงื่อผุดออกมา แม้แต่แผ่นหลังยังเปียกเล็กน้อย

"สามารถเป็นผู้รับผิดชอบพื้นที่ทะเลของหน่วยรบหนานเยว่ และยังดำรงตำแหน่งรองผู้รักษาการ เขาไม่มีทางทำข้อผิดพลาดระดับต่ำแบบนี้"

เฉินเกอโบกมือแล้วพูด

"กลับไปเถอะ เมื่อกี้ฉันยังรู้สึกเมานิดๆ ตอนนี้สร่างเมาแล้ว" โกวหลินเทียนลดกระจกรถลง รู้สึกถึงสายลมเย็นๆ ที่พัดมาจากด้านนอก

"ผมแน่ใจแล้ว เฉินหมิงหย่งต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของเหลียงลู่"

"ทำไม?" โกวหลินเทียนประหลาดใจเล็กน้อย