บทที่ 1040 ถามได้เต็มที่

เฉินเกอไม่สนใจของพวกนี้จริงๆ

อันที่จริง สำหรับเฉินเกอแล้ว การมาเดินชมแผงลอยเหล่านี้เป็นครั้งที่สอง ก็เพราะเขาต้องการสืบถามเกี่ยวกับสถานการณ์เมื่อคืนนี้ เมื่อเขาไม่ได้ยินคนเหล่านี้คุยกัน เขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

แต่หญิงชราเมื่อวานนี้กลับดึงดูดความสนใจของเฉินเกอ

เฉินเกอรู้ดีว่าหญิงชราคนนั้นไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิด จนอาจพูดได้เลยว่าขอแค่เจอหญิงชรา ความลับของเกาะก็อาจจะคลี่คลายได้

"กลับเถอะ" เมื่อหันไปทางด้านหน้า และเห็นว่าแผงขายของค่อยๆ ลดขนาดลงเฉินเกอก็พูดกับไป๋เสี่ยวเฟย

"ไม่ได้ครื้นเครงเหมือนที่ฉันคิดเอาไว้ขนาดนั้น" ไป๋เสี่ยวเฟยรู้สึกผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

"นี่คือการประมูล ไม่ใช่งานเลี้ยง" เฉินเกอหัวเราะ "แต่ฉันกลับสนใจการประมูลในวันพรุ่งนี้มากกว่า ไม่รู้ว่าจะมีอะไรดีๆอีกไหม"

หลังจากพูดจบ เฉินเกอก็หันกลับมา แต่ทันทีที่เขามองย้อนกลับไป เขาก็พบชายหนุ่มชุดเทาซึ่งอยู่ห่างจากเขาไปประมาณสิบเมตรกำลังจ้องมาที่เขาท่ามกลางกลุ่มฝูงชน

เมื่อดวงตาของตนประสานเข้ากับชายคนนั้น จนชายคนนั้นรีบก้มหัวลงทันที

"นายกลับไปก่อน ฉันมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย" เฉินเกอขมวดคิ้วเล็กน้อย เสื้อผ้าที่ชายชราคนนั้นสวมใส่เมื่อคืนนี้ แทบจะเหมือนชุดเดียวกับชายที่อยู่ข้างหน้าเขา

สิ่งที่แน่ใจได้ก็คือ ชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ผู้ชายเมื่อคืนนี้ แต่ก็เป็นคนของเกาะ หรือก็คือผู้จัดงานประมูล

"เกิดอะไรขึ้น?" เมื่อได้ยินเสียงของเฉินเกอแฝงความระมัดระวัง ไป๋เสี่ยวเฟยก็รีบถาม

"ให้นายกลับไปก็กลับไป" เฉินเกอสั่งด้วยเสียงต่ำ

เฉินเกอกังวลว่าบุคคลผู้นี้อาจอยู่ภายใต้คำสั่งของชายชราในชุดเทา และติดตามตัวเองมาเพื่อรอเวลาที่เหมาะสมในการลงมือ ถ้าหากเขายังคงอยู่กับตนต่อไป ไป๋เสี่ยวเฟยก็อาจตกอยู่ในอันตราย

เรื่องพวกนี้ เฉินเกอพร้อมที่จะแก้ปัญหาด้วยตัวเอง

"พี่เฉิน อย่างนั้นนายระวังตัวด้วย" ไป๋เสี่ยวเฟยไม่ใช่คนโง่ เขาอยู่กับเฉินเกอมานานแล้ว ดังนั้นจึงรู้แล้วว่าเฉินเกอเป็นคนยังไง หากเขาเอ่ยกับตนเองแบบนี้ อย่างนั้นก็ต้องเป็นเพราะเจอเรื่องเดือดร้อนและไม่อยากให้เขาพลอยลำบากไปด้วยแน่นอน

"อืม" เฉินเกอพยักหน้าเบา ๆ

หลังจากที่ไป๋เสี่ยวเฟยหายเข้าไปในฝูงชน เฉินเกอก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ และเดินไปข้างหน้าต่อไป เขาไม่ต้องการที่จะสร้างความขัดแย้งกับบุคคลนี้ที่นี่

"คงไม่ได้เข้าใจผิดหรอกนะ?" ข้างหลังเขา ชายหนุ่มชุดสีเทาเห็นการกระทำของเฉินเกออย่างชัดเจน เขาเกาหัวและพูดกับตัวเองอย่างช่วยไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงสาวเท้าขึ้นเพื่อให้ทันเฉินเกอ อย่างไรเสียคำสั่งของผู้อาวุโสสามที่มอบให้เขาคือการจับตาดูเฉินเกอเอาไว้ หากคลาดสายตาไปล่ะก็ กลับไปก็อาจต้องได้รับโทษอย่างรุนแรง

นั่นเพราะท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่เกี่ยวกับชีวิตของคุณหนู

ความเร็วของเฉินเกอนั้นไม่เร็วนัก อีกทั้งเขากำลังคิดว่าจะแก้ปัญหานี้อย่างไร อาศัยความแข็งแกร่งของตนเอง แม้ว่าการเผชิญหน้ากับคนข้างหลังจะไม่ใช่ปัญหา แต่ว่านี่ไม่ใช่ถิ่นของตน เกรงว่าจะต้องมียอดฝีมือที่แข็งแกร่งกว่าจากผู้จัดงานปรากฏขึ้นได้ตลอดเวลา

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เฉินเกอก็ไม่ต้องการให้เรื่องของตนเองทำให้ไป๋เสี่ยวเฟยและโกวหลินเทียนต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย แม้ว่าเขาถูกจับได้ เขาก็ทำได้แค่ยอมรับเท่านั้น

ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินเกอก็ออกจากบริเวณแผงขายของ

ชายหนุ่มชุดเทาเร่งติดตาม แต่เมื่อเขาไปถึงที่ที่เฉินเกอยืนอยู่ กลับพบว่าเป้าหมายหายไปแล้ว

"แย่แล้ว!" ชายหนุ่มชุดเทาตบขาของตน เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วและมองไปรอบๆ เพื่อดูว่าเฉินเกอหายไปไหน

จู่ๆก็มีลมเย็นพัดมา

เขารู้สึกหนาวเหน็บที่ลำคอ เมื่อมองลงไป ก็เห็นเป็นกริชเล่มหนึ่งอยู่ตรงคอของเขา