บทที่ 16 ออกจากสถานที่

เฉินเกอเผลอปัดไม้กวาดที่เท้าของหญิงสาว

เธอสวมรองเท้าสีขาวคู่เล็ก น่องขาวของเธอกระดิกอยู่เพราะเธอกำลังตั้งใจฟังหวังหยางพูดถึงเรื่องรถนั่น

อย่างจดจ่อ

โดยไม่คิดว่าไม้กวาดสกปรกกำลังกวาดรองเท้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น

จึงอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา

เห็นได้ชัดว่าเสียงนี้ดึงดูดความสนใจของหวังหยางและเจียงเวยเวย

“มู่หาน มีอะไร?”

เจียงเวยเวยรีบเดินตรงเข้ามาถามไถ่

หวังหยางก็เดินตามมาด้วยเช่นกัน

“ไม่มีอะไรๆ!”

ซูมู่หานสางผมของเธอขึ้นเล็กน้อยและเอนตัวลง หยิบทิชชู่เปียกมาเช็ดฝุ่น

แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งสกปรก

ซูมู่หานมีนิสัยรักความสะอาด คิ้วของเธอย่นเล็กน้อย

“เฉินเกอ นายเป็นคนทำรองเท้ามู่หานสกปรกใช่ไหม?”

เจียงเวยเวยถลึงตาใส่เฉินเกอในทันที

ด้วยท่าทางเอาเรื่อง

ใบหน้าหวังหยางเต็มไปด้วยความโกรธ

“ให้ตายเถอะ! ไอ้คนจน นายรู้ไหมว่ารองเท้าคู่นี้ของมู่หานราคาเท่าไหร่? เอานายไปขายก็ยังซื้อไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”

พอพูดเสร็จก็กระชากคอเสื้อเฉินเกอ

“ไม่มีอะไร! ไม่ใช่เขาหรอก!”

พอซูมู่หานเห็นว่าหวังหยางกำลังจะทะเลาะวิวาท เธอจึงรีบลุกขึ้นมาห้ามไว้

ที่จริงแล้วซูมู่หานสนใจในตัวเฉินเกอมานานมากแล้ว เพราะเธอเห็นว่าเขาคนนี้แตกต่างออกไป

ดูก็รู้แล้วว่าเขาน่าจะจน

นั่นเป็นเหตุผลที่มักจะโดนหวังหยางและคนอื่นๆคอยกลั่นแกล้ง

แต่ทว่าซูมู่หานกลับไม่เคยเห็นสายตาดูถูกดูแคลนตัวเองจากแววตาของคนคนนี้เลย เขาดูไม่แยแส

โดยเฉพาะอย่างยิ่งใบหน้าที่ค่อนข้างบอบบางและจริงใจของเฉินเกอ

ทำให้ซูมู่หานนึกอยากจะอารมณ์เสียแต่ก็อารมณ์เสียไม่ลง

ดังนั้นพอซูมู่หานเห็นว่าเฉินเกอกำลังจะถูกทุบตีจึงรีบลุกขึ้นยืนเพื่อห้ามปราม

“มู่หาน ไม่ต้องสนใจ อย่างน้อยก็ให้ไอ้คนจนคนนี้จ่ายค่ารองเท้าให้เธอ!”

หวังหยางพูดด้วยความโมโห

แม้ว่าซูมู่หานจะไม่ใช่คนคณะภาษาจีน และมาจากสาขาวิชาวิทยุกระจายเสียง

แต่เธอกับเจียงเวยเวยก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก

และวันนี้ก็เข้ามาเล่นด้วยกันที่คณะ

หวังหยางชอบเจียงเวยเวย แต่เมื่อเทียบดูแล้ว เขาชอบซูมู่หานเพื่อนสนิทของเจียงเวยเวย มากกว่า

“ไม่ต้อง ไม่ต้องแล้วจริงๆ ฉันกลับไปเปลี่ยนรองเท้าที่หอก็ได้!”

ซูมู่หานรีบพูดด้วยความร้อนใจ

ทั้งยังพยักหน้าให้เฉินเกอเล็กน้อย

“ถือว่าเป็นโชคดีของแก!” หวังหยางค่อนข้างพอใจกับสิ่งที่เขาแสดงต่อหน้าสาวงามทั้งสองในวันนี้

ทั้งยังมองไปทางซูมู่หานที่กำลังจะเดินออกไป

“ใช่แล้วมู่หาน รอเธอไปเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ พวกเราออกไปรวมตัวกันเถอะ หลายวันมานี้ทุกคนฝึกซ้อมอย่างหนัก วันนี้ฉันเลี้ยงเองที่เม่ยกั่วหยวน”

“ว้าว! เม่ยกั่วหยวน ได้ยินมาว่าสลัดผลไม้และสเต็กเนื้อที่นั่นอร่อยมาก แล้วก็แพงมากด้วย!”

“พี่หยาง พวกเราก็อยากไป!”

เมื่อได้ยินว่าเป็นเม่ยกั่วหยวน สาวๆก็เริ่มร้องฮือทันที

“ได้!” หวังหยางปรบมือ

เจียงเวยเวยลากแขนซูมู่หานแล้วยิ้ม “มู่หาน เดี๋ยวเราจะไปรอเธอที่ใต้ตึกหอพักนะ!”

เห็นได้ว่าซูมู่หานไม่อยากไป

แต่เมื่อเห็นว่าเมื่อกี้นี้หวังหยางเกือบจะออกตัวปะทะคนที่ชื่อเฉินเกอคนนั้นเพื่อช่วยเธอ และทุกคนล้วนเห็นด้วยแบบนี้แล้ว

ถ้าหากเธอบอกว่าไม่ไป ทุกคนคงไม่พอใจแน่ๆ