บทที่ 178 ซื้อจิวเวลรี่ที่ร้านทอง

"ฉันสบายดี ลี่เยว่ คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้!"

ฉินหยากล่าวอย่างเบาๆ

เด็กชายคนนี้ แต่งกายด้วยชุดสูท ดูสะอาดสดใสและหล่อมาก

และเห็นได้ชัดว่าลี่เยว่ไม่โกรธเลย ที่เห็นความไม่แยแสของฉินหยา

"โอ้ย! เสี่ยวหยากำไลของคุณแตกแล้ว!"

จ้าวถงถงอดไม่ได้ที่จะอุทาน เมื่อเห็นกำไลแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ในเวลานี้

“เฉินเกอ ทำไมคุณถึงไม่ระวังเช่นนี้? หรือเป็นเพราะว่าคุณไม่พอใจที่เห็นลี่เยว่เข้ามาเป็นห่วงฉินหยา?

หญิงสาวอีกคนกล่าว

และคำพูดเหล่านี้ ดึงดูดความสนใจของลี่เยว่อย่างเป็นธรรมชาติ

ใช่ ลี่เยว่ชอบฉินหยามาก ชอบจนเช่นเดียวกับคนที่หลงใหลไปเลย

แต่ว่า ฉินหยาไม่ได้สนใจลี่เยว่เลยสักนิด

แม้ว่าครอบครัวของลี่เยว่จะอยู่ในสภาพดีแค่ไหน แต่ฉินหยาก็ปฏิบัติกับเขา อนิจจา ไม่มีความรู้สึกก็คือไม่มีความรู้สึก

แน่นอนว่า เป็นไปไม่ได้ที่จะพูดว่าเพียงเพราะเฉินเกอช่วยเธอไว้เพียงครั้งเดียว เธอก็มีความรู้สึกดีกับเฉินเกอ

ในความเป็นจริง เพื่อนร่วมห้องของฉินหยา ก็แค่ล้อเล่นกับเฉินเกอเช่นกัน

เพราะทุกคนต่างก็มองเห็นอยู่ว่า คือลี่เยว่ที่จับตัวเฉินเกอ ในเมื่อกี้นี้ และเฉินเกอถึงหลุดมือไป

"ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นแค่กำไลวงเดียว ฉันแค่ซื้อใหม่อีกวงหนึ่งก็พอ!"

ฉินหยาก็รู้สึกเกรงใจเช่นกัน และทุกคนก็หล้อเล่นกับเฉินเกอ ยังไงเขาก็ได้ช่วยเหลือตัวเองด้วย

"คุณชายลี่ เราต่างก็เห็นว่า กำไลของฉินหยาของเรา พังโดยคุณและเฉินเกอ ต้องชดใช้นะ!"

จ้าวถงถงกล่าว

เห็นได้ชัดว่า เด็กผู้หญิงหลายคนนี้เคารพลี่เยว่เล็กน้อย เมื่อพวกเขาพูด

"ฮิฮิ ผมจะซื้ออันใหม่ให้เสี่ยวหยาอีกอันหนึ่งเอง แล้วคนนี้หล่ะ เขาจะสามารถชดใช้ไหวได้อย่างไร?"

ในเวลานี้ลี่เยว่มองไปที่เฉินเกอด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

"ไม่เกี่ยวอะไรกับผม ผมจะกลับไปก่อนละ ฉินหยา คุณดูแลตัวเองดีๆนะ!"

และเฉินเกอก็รู้ดีว่า หากเขาอยู่ต่อไป เขาจะต้องถูกทุกคนล้อเล่นอีกแน่ๆ และลี่เยว่ที่ดูเป็นศัตรูในสายตาของเขาคนนี้ด้วย

ส่วนของสาวๆเหล่านี้ เฉินเกอไม่อยากจะใส่ใจกับพวกเขามากเกินไป

หากอยากจะได้รับความเคารพอย่างแท้จริงนั่นง่ายเกินไป เพียงแค่ขับรถของตัวเองมาหยุดอยู่ที่นี่เท่านั้น

ยังไงแล้ว คนอื่นห็นว่าคุณใสซื่อ หรือพวกเขาเห็นว่าคุณอ่อนแอ และน่ากลั่นแกล้ง ไม่ใช่เพราะว่าคุณไม่มีเงินมากพอเหรอ!

กล่าวอีกนัย แต่แรกมันก็เป็นเรื่องบัญเอิญที่ได้ช่วยฉินหยาในวันนี้ และเฉินเกอก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวมากเกินไป

สำหรับสร้อยข้อมือที่ตกแตกไปนั้น เฉินเกอก็เคยคิดเช่นกัน ว่ามันเกี่ยวข้องตัวเองอยู่บางส่วน ซื้ออันหนึ่งเพื่อชดเชยให้ฉินหยา เรื่องนี้มันก็จะจบอยู่แค่นี้

เมื่อมองดูเฉินเกอจากไป ฉินหยามีใจที่จะเรียกเฉินเกอให้อยู่ แต่เห็นได้ชัดว่า เขาไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับวงเพื่อนแบบนี้ได้

รอโอกาสอีกสักวันเถอะ

หลังออกจากห้องพยาบาล เฉินเกอก็ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด

ในพริบตา ก็อ่านจนถึงเที่ยงวันแล้ว

ในเวลานี้ หลี่เจิ้นกั๋วก็ได้โทรหาเฉินเกอ

"คุณชายเฉิน ทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เมืองจินหลิง จะไม่มีบริษัทไห่ชาน กรุ้ปอีกต่อไปแล้ว!"

หลี่เจิ้นกั๋วพูดอย่างหัวเราะ

"รบกวนคุณแล้ว ประธานหลี่!"

เฉินเกอกล่าว

ส่วนจะดำเนินการจัดการยังไง ไม่มีอะไรมากไปกว่าการบีบบังคับ

ในอดีต ต่างคนไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกัน และเพื่อสร้างรายได้ ด้วยความสามัคคี จึงมีความเอื้อเฟื้อต่อกัน

แต่ถ้าบริษัทไห่ชาน กรุ้ปต้องการเล่นของจริง มันจะเป็นคู่ต่อสู้ของตระกูลตัวเองได้อย่างไร!

"ใช่แล้วคุณชายเฉิน ฉันเพิ่งไปตรวจสอบมา เจ้านายยังใช้บัตรประจำตัวของคุณ ในธุรกิจอื่นๆในเมืองจินหลิงอีกด้วย คุณยุ่งอยู่หรือไม่? ถ้าคุณไม่ยุ่ง คุณต้องเซ็นชื่ออีกสองสามตัว แน่นอน ผมจะไปหาคุณก็ได้เช่นกัน!”

หลี่เจิ้นกั๋วกล่าวด้วยความเคารพ

"ไม่ต้อง เดี๋ยวผมไปเอง!"

การอ่านหนังสือของเฉินเกอเกือบจะเสร็จแล้ว และเขาก็กำลังอยากจะไปที่ร้านทอง ที่ถนนการค้าจินหลิง ในเมืองจินหลิง เพื่อสั่งทำกำไลหยกของฉินหยาที่เหมือนกัน ชดเชยให้เธอ

ในเวลานี้ฝนหยุดตกแล้ว

เฉินเกอนั่งรถแทกซี่ไปที่วิลล่าสปาก่อน และหลังจากเซ็นชื่อแล้ว เขาก็หันไปที่ร้านขายเครื่องประดับในถนนการค้า

"เถ้าแก่ ผมอยากจะเลือกกำไลหยกวงหนึ่ง!"

เฉินเกอเดินมองไปรอบๆ และพบชิ้นที่คล้ายกับของฉินหยา

"ท่านครับ กำไลหยกนี้ทำมาจากหยกเหอเถียนจื่อยู่ชั้นเยี่ยม และมีมูลค่ามหาศาล คุณแน่ใจหรือว่าจะเอาอันนี้?"

พนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่ง แสดงรอยยิ้มอย่างมืออาชีพ

แม้ว่าเธอจะยิ้มอยู่ แต่ก็ไม่สามารถซ่อนความดูถูกบนใบหน้าของเธอได้

ใช่ ชายหนุ่มที่อยู่ต่อหน้าเธอนั้น แต่งตัวไม่ดี

ยังจะมาซื้อเครื่องประดับอีก และยังเป็นหยกเหอเถียนจื่อยู่คุณภาพเยี่ยมอีกด้วย

ล้อเล่นอยู่ใช่ไหม

แต่ว่าด้วยความเป็นมืออาชีพที่ดีของเธอ ไม่ได้แสดงให้เห็นบนใบหน้าของเธอ