บทที่ 181 ใช่พวกเขารึเปล่า

"เชี่ย!"

"อะไร?"

ในขณะที่มองเฉินเกอถือกล่อง 2 กล่องเตรียมจะออกไป หลี่ชือหานกับเฉินหลินที่อยู่ข้างๆก็ตกตะลึง

ใช่ เมื่อกี้กำไลหยกสองชิ้นนี้เกือบทำให้หลี่ชือหานตกใจแทบแย่

กว่าจะจัดการเรื่องเสร็จ ตอนนี้เพิ่งจะหายใจได้สะดวกเอง

ไม่คิดเลยว่าเฉินเกอจะเป็นคนซื้อกำไลหยกสองชิ้นนี้?

หลี่ชือหานรู้สึกเหมือนมีคนกำลังเตะหัวเธออีกครั้ง หัวแทบจะระเบิดจนว่างเปล่า!

ลูกตาของเฉินหลินกับติงห้าวก็ต่างเบิกกว้าง

โดยเฉพาะเฉินหลินที่จับกำไลหยกครึ่งชิ้นอย่างมือไม้อ่อนจนมันตกลงพื้นแล้วแตกอีกครั้ง

"เดี๋ยวนะเฉินเกอ! กำไลหยกสองชิ้นนี้นาย......นายเป็นคนซื้ออย่างนั้นหรอ?"

หลี่ชือหานพูดอย่างตกตะลึง

เฉินเกอไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ถือกำไลหยกแล้วหมุนตัวออกไป

ครั้งนี้โกรธจริงๆแล้ว

ทำไมต้องพูดกับพวกเธอเยอะแยะล่ะ

"เฮอะ! ใครจะรู้ว่าจริงๆแล้วเขาเป็นคนซื้อรึเปล่า! ช่างเถอะชือหานเฉินหลิน พวกเราไปกินข้าวที่ร้านอาหารกันเถอะ!"

ติงห้าวพูดอย่างไม่ยอมที่จะให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองด้อยกว่า

โถ่เอ้ย! คิดไม่ถึงว่าเฉินเกอจะตบหน้าเขาอีกครั้ง

แล้วเขาล่ะ วันนี้จ่ายเงินไปตั้งมากมายเพื่อคิดที่จะผลักเด็กผู้หญิงอย่างหลี่ชือหานให้ล้ม

แต่ตอนนี้กลับพังไม่เป็นท่า!

ดังนั้นติงห้าวจึงรีบดึงความสนใจกลับมาที่ตัวเอง

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ถ้าเฉินเกอเป็นคนซื้อจริงๆจะทำยังไง? เขาจะเอาเงินมาจากไหน?"

พวกเขาเดินออกมาจากร้านทอง

ในใจหลี่ชือหานหงุดหงิดไม่สบายใจนัก

เฉินหลินก็เช่นกัน เธอรู้สึกเหมือนมีคนฉีกอกเธอจนเจ็บ

และน่ากลัวตรงที่มันคือความจริง

น่ากลัวกว่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นซะอีก

"เอาอย่างงี้ละกัน พวกเราเรียกเฉินเกอกลับมาดีไหม แล้วชวนเขามากินข้าวจะได้ถามเขาเรื่องนี้ดีๆ แล้วอีกอย่างครั้งแล้วที่เฉินเกอซื้อโทรศัพท์พวกเธอก็เห็นนี่ว่าเขาเป็นคนมีเงิน! ต้องถามให้ชัดๆไปเลยว่าเกิดอะไรขึ้น!"

เฉินหลินออกความเห็น

"อื้มๆ ฉันก็คิดแบบนั้น แต่เมื่อกี้ที่ฉันทำแบบนั้นกับเขาไป เขาจะยอมมาหรอ?"

หลี่ชือหานพูดอย่างกังวล

"วางใจได้ เรื่องนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง ติงห้าว เราไปสืบเรื่องนี้มาให้ชัดเถอะดีไหม?"

เฉินหลินถามติงห้าวที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีอีกครั้ง

"อื้มๆ ได้สิ ไม่มีปัญหา อาหารแค่มื้อเดียวเอง พวกเธอนัดเถอะ!"

ติงห้าวรู้สึกวุ่นวายแต่ก็อยากรู้เหมือนกันมามันเกิดอะไรขึ้น

เมื่อก่อนติงห้าวมองว่าหม่าเฟยเป็นคู่แข่งตัวฉมัง

ส่วนที่พวกหลี่ชือหานเล่าว่าเมื่อตอนมัธยมปลายเกือบได้คบกับเฉินเกอพวกนั้น ติงห้าวกลับไม่เคยมองว่าเฉินเกอเป็นคู่แข่งเลย

แต่ไม่คิดเลยว่าจะพบว่าเด็กคนที่น่าสงสารคนนั้นจะกลับกลายเป็นภัยคุกคามต่อตัวเองที่สุด!

หากดูน้ำเสียงที่หลี่ชือหานที่พูดถึงเฉินเกอให้เฉินหลินฟังก็รู้แล้ว

หลังจากที่หารือกันเรียบร้อย เฉินหลินก็โทรหาเฉินเกอ

ในขณะที่เฉินเกอกำลังเดินอยู่ เมื่อหยิบโทรศัพท์ออกดูก็พบว่าเฉินหลินโทรมา

งานเลี้ยงคนบ้านเดียวกันคราวที่แล้วทำให้เฉินหลินมีช่องทางการติดต่อเฉินเกอ

"ฮัลโหลเฉินเกอ นายไปไหนแล้วล่ะ? คืออย่างงี้นะ เรื่องเมื่อกี้ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ตอนนี้พอฉันมาสงบอารมณ์คิดๆดูแล้ว ฉันไม่ควรทำแบบนั้นกับนายเลย!"

"แล้วเมื่อกี้ฉันก็วู่วามมากไปหน่อย!"

หลี่ชือหานรีบตะโกนเข้ามาในสาย

"ใช่ๆ เพราะฉะนั้นฉันกับชือหานรู้สึกผิดมากเลยอยากชวนนายมากินข้าวสักมื้อเพื่อขอโทษแล้วก็มาระลึกความหลังกัน!"

เฉินหลินกล่าว

เฉินเกอหัวเราะเฝื่อนๆ ถ้าวันนี้เขาไม่หยิบกำไลหยกสองชิ้นนั้นไปเดาว่าก็คงไม่มีการขอโทษอะไรนั่นแน่ๆ และยิ่งไม่มีทางระลึกความหลังนั่นด้วย

พูดตรงๆก็คือเพราเรื่องเงินนั่นแหละ

ถ้าคุณมีเงิน คนอื่นก็อยากจะระลึกความหลังด้วย

ถ้าคุณไม่เงิน การที่คนอื่นจำชื่อคุณได้ก็นับว่าเป็นเกียรติมากแล้ว

อีกอย่างถ้าคุณมีเงิน ไม่แน่นะว่าจะสามารถสานสัมพันธ์กับหลี่ชือหานได้อีกครั้ง

เหอะๆ