ตอนที่ 196
บทที่ 196 เฉินเกอช่วยแก้สถานการณ์
October 21, 2026
ในเวลานี้ติงห้าวได้ขับรถท่องเที่ยวที่นับว่าหรูหราของเขาและพาเฉินหลินพวกเขามาด้วย
เห็นว่ามีผู้คนมากมายล้อมอยู่ตรงนี้และเมื่อดูอีกทีนั้นไม่คิดว่าจะเป็นพวกหวังเลี่ยง รู้ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรแน่ ๆ จึงรีบเบียดตัวเข้าไป
เมื่อมองดูอย่างคร่าวๆแล้วติงห้าวก็รู้สึกว่าเหมือนมีคนวางประทัดไว้ในสมองของตัวเอง โดนระเบิดจนสับสนงงงวยไปหมด！
เห้ย！
“นี่ใครเป็นคนทำ？”
ติงห้าวพูดด้วยใบหน้าซีดเผือด
“คุณชายติง เขาเป็นคนชน เขาเป็นคนขับรถ！”
หวังเลี่ยงรีบชี้ไปที่หยางฮุย。
ส่วนลี่เม่ยพวกเขาหลังจากดึงสติกลับมาได้ก็ไปยืนอยู่ด้านข้างหวังเลี่ยงโดยตรง
ใช่สิ ตอนนี้ใครกันจะไม่กลัวว่าต้องมีส่วนร่วมในการรับผิดชอบล่ะ
ถึงอย่างไรก็เกือบล้านแล้ว
ส่วนหยางฮุยนั้น เป็นเพราะตัวเองใช้อารมณ์มากเกินไปถึงได้ก่อเรื่องจริง ๆ นอกจากนี้ก็ยังถูกหวังเลี่ยงแกล้งอีกด้วย แต่เขาในตอนนี้นั้นมีความทุกข์ในใจแต่ก็ยากที่จะพูดออกมาได้ ทำได้เพียงแค่กลืนความทุกข์นั้นลงไปในท้อง
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนชน
“ไอ้หยา！คุณคุณคุณ……ฉันยอมคุณจริง ๆเลย ลูกสาวของฉันมีแฟนอย่างคุณได้อย่างไรกัน！”
แม่ของสวีเสียที่รู้สึกน้อยใจและอารมณ์ไม่ดีมาทั้งวันแล้ว ในตอนนี้ได้กลายเป็นน้ำตาสองสายไหลลงมาทันที
“ตอนนี้อย่าเพิ่งไปกังวลอย่างอื่นเลย คุณมีคนที่รู้จักไหม รีบติดต่อเขาไปที หรือไม่ก็รีบบอกให้คนที่บ้านเกิดของคุณมาที่นี่โดยเร็วที่สุด！”
เฉินหลินพูดอย่างเรียบนิ่งในเวลานี้
“เขาจะไปมีคนรู้จักที่ไหนกัน ถ้าหวังเลี่ยงเป็นคนก่อเรื่อง ไม่แน่อาจจะยังสามารถคลี่คลายได้ อย่างน้อยหวังเลี่ยงนั้นมีคนรู้จักเยอะ แล้วยังอยู่ในเขตพื้นที่ของคุณชายติงเพื่อนเขาอีก แต่สำหรับเขานั้นแน่นอนว่าต้องไม่ได้แน่ ๆ อีกอย่างคุณชายติงกับเขาก็ไม่ได้สนิทกันมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะไปทำให้เจ้าของรถหรูเหล่านี้ไม่พอใจเพราะเขา！”
ไม่รอให้หยางฮุยได้พูด
แม่ของลี่เม่ยก็รีบเปิดปากพูด
ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ใหญ่ ฉลาดมากเหลือเกิน
ประโยคนี้ได้ผลักพวกติงห้าวและหวังเลี่ยงออกนอกเรื่องโดยปริยาย โดยบอกพวกเขาว่าอย่ายุ่งกับเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้ เพื่อไม่ไปยั่วยุความไม่พอใจของคนพวกนี้มาที่ตัวเอง！
“โธ่ คุณไม่มีเพื่อนอยู่ที่จินหลิงเลยเหรอ？”
ในเวลานี้ ผู้หญิงอีกคนก็ได้กล่าว
หยางฮุยหน้าแดงและพูดว่า：“แน่นอนว่ามี เฉินเกอและหลี่ปินเป็นเพื่อนของผม！”
“ไอ้หยา เราไม่ได้หมายถึงเพื่อนแบบนี้ เรากำลังถามว่าคุณไม่มีเพื่อนที่มีฐานะสูงส่งบ้างเลยหรือ？”
เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งของลี่เม่ยพูดอย่างเอือมระอา
“พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว ตอนนี้เพื่อนอะไรมาก็ไม่มีประโยชน์แล้ว！ครั้งนี้นายนี่ก่อเรื่องใหญ่แล้ว！”
ในเวลานี้ติงห้าวขมวดคิ้วและพูด
“ห้ะ？ยังมีเรื่องใหญ่อะไรอีก？”
ทุกคนถามด้วยความประหลาดใจ
“พวกคุณรู้ไหมว่ารถเหล่านี้เป็นรถของใคร？”
ติงห้าวหายใจเข้าลึกๆและพูด
“ของใคร？”
“นี่เป็นรถของคุณชายทั้งเจ็ดท่าน คุณชายไป๋คุณชายหวง คุณชายโจวพวกเขา！”
ติงห้าวตะลึงไปเล็กน้อย
“ติงห้าว ก็คือพวกไป๋เสี่ยวเฟยคุณชายไป๋ หวงหยงหาว คุณชายหวงและยังมีโจวเจ๋อคุณชายโจวจากเมืองฮ่องกงอย่างนั้นหรือ？คงจะไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกใช่ไหม？”
หลายวันมานี้หลี่ชือหานติดตามติงห้าวแล้วได้พบเจอโลกกว้างและประสบการณ์ต่างๆด้านสังคมมากมายจึงถามด้วยความตื่นตระหนก
ติงห้าวหลับตาและพยักหน้าอย่างหนัก：“พวกเขานั่นแหละ！”
“จะทำอย่างไรดีทีนี้！”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลี่ปินก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย
คุณชายหลายท่านนี้นั้น น่ากลัวกว่าคุณชายเฉินคนนั้นอีกนะ
“ฉันว่านะหยางฮุยคุณรีบคุกเข่าอยู่ตรงหน้ารถพวกนี้เถอะ ไม่แน่คุณชายพวกนั้นมาอาจจะยอมปล่อยคุณไปก็ได้ ถ้าทำให้พวกเขาไม่พอใจ คงจะไม่ง่ายเหมือนกับเรื่องที่ลี่เยว่ก่อเมื่อกี้นะ！”
หลังจากที่แม่ของลี่เม่ยได้ฟังสิ่งที่ลี่เม่ยพูดแนะนำ ก็ลืมตากว้างด้วยความตื่นตระหนก
“นอกจากนี้หยางฮุย ในเมื่อคุณเป็นคนชนเอง เดี๋ยวคุณก็สารภาพยอมรับโดยตรง อย่าบอกว่าพวกเราอยู่ในรถของคุณด้วย ทนความขายหน้าแบบนี้ไม่ได้หรอก！”
แม่ของลี่เม่ยพูดอีกครั้ง
และในเวลานี้
“พวกคุณรีบดูคุณชายหวงคุณชายไป๋พวกเขามาแล้ว！”