บทที่ 418 การเจอกันด้วยความรู้สึกอึดอัด

บทที่ 418 การเจอกันด้วยความรู้สึกอึดอัด

“อำเภอผิงอัน ฮ่า ๆ งั้นก็คงเป็นเขาแล้วแหละ”

ทุกคนต่างก็ได้หัวเราะ

“โอ้ว คนจน ๆ อย่างเฉินเกอ พวกเธอก็ยังรู้จักหรอ จริงไหมเนี่ย”

ส่วนเมิ่งช่านนั้น กลับมีอาการและสีหน้าที่ดูตกใจ

“จริงที่สุด แต่ว่า ตระกูลหยางของพวกเราไม่เคยนับญาติกับเขานะ”

หยางเย่พูด

ส่วนฉินหยานั้น ไม่สนใจหรอกว่าเมิ่งช่านและคนอื่น ๆ จะพูดอะไรบ้างเกี่ยวกับอดีตของเฉินเกอ

จากนั้น เธอเลยได้ถามขึ้นด้วยสีหน้าและอาการที่รอคอย “คุณหยางเย่ อีกสักครู่ เฉินเกอจะมาแล้วใช่ไหม”

หยางเย่พยักหน้า “ได้ยินมาว่าหยางเสี่ยวเป้ยจะพาเขามาด้วย คุณดูสิ ไม่ใช่มาแล้วหรอ”

ในเวลานั้น ประตูห้องอาหารถูกเปิดออกไว้พอดี จึงสามารถทำให้มองเห็นผู้คนด้านนอกที่เดินไปมา

ซึ่งก็เห็นหยางเสี่ยวเป้ยนั้นเดินมา

และฉินหยาในตอนนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นมาก แต่ว่า เธอเห็นแค่หยางเสี่ยวเป้ยคนเดียวเท่านั้น

“หยางเสี่ยวเป้ย พี่ชาย(ลูกพี่ลูกน้อง)บ้านนอก ไม่มาด้วยหรอ”

ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งก็มีความสัมพันธ์เป็นญาติเหมือนกัน ได้ถามขึ้น

ในบรรดาญาติพี่น้องทั้งหลายหยางเสี่ยวเป้ยเป็นหนึ่งคนในนั้นที่ไม่ค่อยมีปากมีเสียง ดังนั้น ทุกคนก็เลยไม่มีความรู้สึกเกรงใจกับเธอเท่าไรนัก

“พี่ชาย(ลูกพี่ลูกน้อง)เขาไปห้องน้ำ อีกสักพักก็มาแล้ว”

หยางเสี่ยวเป้ยพูด

จะว่าไปแล้ว งานเลี้ยงแบบนี้เธอเองก็ไม่อยากที่จะมาสักเท่าไร เพราะสถานะของตัวเองนั้น ห่างจากพวกพี่ ๆ อยู่เยอะมาก

แทบจะไม่ใช่คนในสังคมเดียวกันด้วยซ้ำ

แต่จะไม่มา ก็ไม่ได้

“เฮอะ ๆ ช่างน่าตลกจริง ๆ สงสัยเพิ่งเคยมาสถานที่แบบนี้เป็นครั้งแรก คงจะตื่นเต้นมั้ง”

มีผู้หญิงคนหนึ่งมือกุมปากแล้วพูดขึ้น

จากนั้น ทุกคนในห้องอาหารต่างก็พากันหัวเราะกันใหญ่

ในเวลานี้ ประตูห้องอาหารได้ถูกเปิดออก

ก็เห็นวัยรุ่นคนหนึ่งที่สวมชุดไปรเวทได้เดินเข้ามา

มือข้างหนึ่งของเขาล้วงที่กระเป๋ากางเกง รูปร่างผอมสูง ดูสะอาดสะอ้าน

จากนั้น เขาก็เดินเข้าไปข้างใน

ทำเอาบรรยากาศในห้องนั้น หยุดนิ่งไป

แถมทำเอาผู้หญิงหลาย ๆ ที่เห็นแล้วนั้น ถึงกับรู้สึกช็อค เพราะชายวัยรุ่นที่อยู่ข้างหน้านี้ มีหน้าตาหล่อเหล่าเอาการไม่เบา และดูดีมีราศีอีกด้วย

เมื่อใครได้พบเห็นเข้า ต่างก็ต้องรู้สึกสนใจ

“พี่ชายคะ รีบมานั่งเร็ว”

หยางเสี่ยวเป้ยยิ้มแบบหวาน ๆ จากนั้น ก็เดินมาลากแขนของเฉินเกอไป

“เขา……ก็คือพี่ชาย(ลูกพี่ลูกน้อง)บ้านนอกคนนั้นหรอ”

ผู้หญิงหลาย ๆ คนต่างก็รู้สึกตกใจ และได้ถามขึ้น

ใช่แล้ว ทุกคนคิดว่า เฉินเกอนั้น มาจากบ้านนอก และมีชีวิตที่ลำบากมาตั้งแต่เด็ก ต้องมีสภาพที่มอซอแน่ ๆ

ซึ่งเหมือนกับคุณยายหลิวที่เข้ามาให้ต้ากวนหยวน(นิยายเรื่องความรักในหอแดง) แล้วตื่นตาตื่นใจกับสิ่งแปลกใหม่

แต่คิดไม่ถึงว่า เขาจะมีรูปลักษณ์ที่บาดใจขนาดนี้

ทำเอาน้องสาวทั้งหลาย(ลูกพี่ลูกน้อง)ต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น

“เปี๊ยะ”

และในเวลานั้น เฉินเกอกำลังจะกล่าวทักทายกับบรรดาพี่ ๆ น้อง ๆ ทั้งหลาย แต่เหมือนว่าจะโดนตบเข้าไปที่หัวหนึ่งครั้ง

“แม่งเอ้ย เป็นนายจริง ๆ เฉินเกอ นายจะทำเนียนอะไรอีก คิดไม่ถึงว่าฉันจะอยู่ที่นี่ใช่ไหมล่ะ”

เมิ่งช่านเมื่อหลังจากเห็นเฉินเกอ ก็ได้รีบเดินเข้ามา แต่ว่า การทักทายของเธอนั้น ค่อนข้างจะพิเศษไปหน่อย

“เหี้ย！ เป็นเธอหรอ”

และเฉินเกอได้เจอกับคนที่คุ้นเคย ก็เลยมีอาการตกใจอยู่มาก

แต่ว่า เขาจำไม่ได้หรอก ว่าเธอคือใคร

“นายยังจำฉันได้ไหม”

ทันใดเมิ่งช่านก็รู้สึกว่ามันช่างตลกจริง ๆ เธออยู่ในท่ากอดอกแล้วถามขึ้น

“จำได้สิ”

เฉินเกอตอบด้วยความโกหกไป ใบหน้านี้มันคุ้นจริง ๆ เพราะเมื่อก่อนเคยเรียนอยู่ห้องเดียวกัน แต่ว่าเฉินเกอกลับจำชื่อเธอไม่ได้

“คิดไม่ถึงเลย นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอกัน คิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอนายที่นี่ เฉินเกอ นายยังจะเอามือล้วงกระเป๋าอีก นายจะทำเนียนอะไร ยังไม่เอามือออกอีก คนอื่นเขาไม่รู้จักเบื้องหลังนาย แต่ฉันอ่ะ รู้จักดี”

เมิ่งช่านพูด