บทที่ 493 การประลองเหล้า

บทที่ 493 การประลองเหล้า

ครั้นแล้ว ก็ปรากฏฉากอย่างที่เห็น

เฉินเกอเอง เกิดความรู้สึกสับสนภายในใจเป็นอย่างมาก

แน่นอนว่าไม่ใช่สาเหตุเพราะ ต้องแต่งงานกับสาวสวยคนหนึ่ง

แต่เป็นเพราะว่า เฉินเกอเองก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้

ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คงเป็นเพราะยู่จินเซียงเป็นตัวช่วยผลักดันในครั้งนี้แน่ ๆ ตัวเองถึงจะได้มีโอกาสเข้าไปอยู่ในครอบครัวนี้ และเมื่อเรื่องมันจบลง ตัวเองก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ นี่มันช่างเป็นโอกาสที่วิเศษจริง ๆ

แต่ว่า จะต้องแต่งงานกับผู้หญิงแปลกหน้คนหนึ่งหรอ

แล้วมู่หานจะรู้สึกอย่างไร เมื่อรู้ว่าตัวเองทำอย่างนี้

“เป็นอย่างไนบ้าง เฮอะ ๆ แต่ว่า อาจารย์ก็อย่าเพิ่งดีใจเร็วไปหน่อยเลย อาจารย์กับพี่แต่งงานกันแค่ปีเดียวเอง และหลังจากนั้น อาจารย์ก็ต้องหย่า แต่ว่า ครอบครัวเราต้องให้ค่าตอบแทนอย่างงามเป็นแน่ ฉันคิดว่ามันดีเสียอีก แบบนี้ อาจารย์ก็ได้เป็นลูกเขยในตระกูลยู่แล้ว”

ยู่จินเซียงพูด

“ฉันตกลง”

เฉินเกอเงยหน้าขึ้น แล้วพูด

มีเพียงทำให้ตัวเองนั้นแข็งแกร่งขึ้น จึงจะสามารถช่วยมู่หานได้ และเป็นการจัดการกับโม่ฉางคงด้วย

หากว่าตัวเองทำไม่ได้ ทั้งหมดที่พูดมาคงสูญเปล่า

ดังนั้น เลยไม่มีทีท่าลังเลแต่อย่างใด

“อะไรกัน ฉันยังไม่ได้บอกเงื่อนไขอะไรเลยนะ อาจารย์ก็จะตกลงเลยหรอ”

ยู่จินเซียงบึนปาก และมองเขาด้วยสายตาที่ดูเหยียด ๆ

ฮืม ตอนแรกคิดว่า อาจารย์จะเป็นสุภาพชนเสียอีก แต่ ก็เป็นคนคนหนึ่งที่เห็นแก่เงินเหมือนกันนะ

“ยังมีเงื่อนไขอีกหรอ”

เฉินเกอถามด้วยอาการตกใจ

“แน่นอนสิ ที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรหรอก แค่อาจารย์ต้องเข้าใจว่า อาจารย์กับพี่สาวของฉันที่แต่งงานกันนั้น ให้มันเป็นแค่ลูกจ้างตามสัญญาก็พอ ส่วนเรื่องอื่น ๆ อาจารย์อย่าคิดไปไกลเชียว และนี่คือสิ่งสำคัญที่ต้องระลึกเอาไว้”

“เฮอะ ๆ ฉันเข้าใจแล้ว ความหมายของเธอก็คือ แต่งกันแค่ในนามใช่ไหม”

เฉินเกอพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะ

นี่มันช่างเป็นไปได้อย่างที่ใจตัวเองหวังไว้เสียจริง

“ปินกั๋ว เอาแบบนี้แหละ ถ้าหากไม่มีปัญหาอะไร งั้นก็เซ็นสัญญาเลย และสองสามวันนี้ ก็ดำเนินการจัดงานแต่งเลย และต้องให้เสร็จก่อนที่แม่ของฉันจะกลับมาจากต่างประเทศนะ ส่วนพ่อของฉันคงไม่ว่าอะไรหรอก แต่แม่ของฉันนั้น คงไม่เห็นด้วยแน่ ๆ ดังนั้น เรื่องนี้ต้องรีบหน่อย”

เฉินเกอเองก็ไม่รู้ว่า พี่น้องสองคนนี้อยากจะทำอะไรกันแน่

แต่ว่า เขาก็ไม่ได้อยากที่จะรู้หรอก

จากนั้น ก็ได้ดำเนินการเซ็นสัญญาจ้างก่อน

แค่พริบตาเดียว ก็ผ่านไปแล้วเจ็ดวัน

“วันนี้ เพื่อนสมัยเรียนของฉันได้เดินทางกลับมาจากต่างประเทศ เลยได้จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ขึ้น พวกเขาต่างเป็นคนที่ได้พบเจอกับโลกกว้าง ๆ มา พอถึงงานเลี้ยง นายก็ไม่ต้องพูดอะไรให้มันมาก เข้าใจความหมายของฉันไหม”

ในเช้าตรู่ของวันนี้ เฉินเกอนั่งอยู่บนรถที่ตำแหน่งข้าง ๆ กับคนขับ

และผู้หญิงที่มีท่าทีดูหยิ่งยโส ซึ่งกำลังขับรถอยู่นั้น ก็ได้พูดขึ้น

น้ำเสียงของเธอฟังดูเยือกเย็น ราวกับว่าเป็นคนที่ไม่มีความรู้สึกยังไงยังงั้น

และผู้หญิงคนนี้ ก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่สาวของยู่จินเซียงอย่างยู่จินเฟย

ใช่แล้ว จนถึงวันนี้ เฉินเกอกับเธอก็ได้แต่งงานกันมาสามวันแล้ว

ซึ่งก็ได้เข้าไปอยู่ในตระกูลยู่และเป็นลูกเขยของตระกูลนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เพียงแต่ว่า หากไม่ใช่ช่วงเวลาที่สำคัญ ๆ ยู่จินเฟยแทบจะไม่คุยกับเฉินเกอ ยิ่และงไปกว่านั้น มองก็แทบจะไม่อยากจะมอง

เฉินเกอเข้าใจ

ในหัวใจเธอนั้น ตัวเองก็เป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง

แต่ว่า จะทำอย่างไรได้ล่ะ

“ฉันรู้แล้ว”

เฉินเกอพยักหน้ารับ

ผ่านไปไม่ทันไร ยู่จินเฟยก็ขับรถมาถึงยังที่หมาย

เป็นโรงแรมแห่งหนึ่งในเทียนเฉิงที่มีความหรูหรามาก

“จินเฟย เธอมาแล้วหรอ”

พอหลังจากที่เดินห้องไปในห้องอาหารแล้ว

ผู้ชายผู้หญิงอีกหลาย ๆ คนก็พากันลุกขึ้น

และหนึ่งในนั้น ก็มีผู้ชายวัยรุ่นคนหนึ่งที่สวมชุดจีนร่วมสมัยและใส่นาฬิกาข้อมือทองคำได้เดินเข้ามายังด้านหน้าของยู่จินเฟย

“อืม ๆ ”

“จินเฟย พอฉันกลับมา ก็ได้ยินข่าวว่าเธอนั้น แต่งงานแล้วหรอ และคนที่เธอแต่งงานด้วยเป็นอาจารย์ ใช่เขาไหม”