บทที่ 562 คนที่พวกเราตามหา

บทที่ 562 คนที่พวกเราตามหา

ถึงแม้ว่าจะเป็นเวลาในยามค่ำคืน แต่ว่าเฉินเกอมองเห็นอย่างชัดเจน

คนที่ถูกไล่ตาม คือชายวัยกลางคนที่มีเลือดเต็มตัว เขาขับสปีดโบ๊อยู่ กำลังขับตรงมาทางเฉินเกอจากที่ไกล ข้างหลังมีคนประมาณสิบกว่าคนกำลังจับอาวุธแล้วไล่ตามอย่างไม่หยุด บนชายหาดมีคนไม่น้อยที่เห็นภาพๆ นี้ ต่างก็วิ่งหนีกันไปหมด ถึงขั้นแม้แต่คนโทรแจ้งตำรวจก็ไม่มี ทางนี้เป็นทางที่ห่างไกลจากเมือง แล้วยังดูอ้างว้างเป็นพิเศษ มีแต่เฉินเกอที่ยืนเดินไปเดินมาอยู่ชายหาดอย่างไม่ตื่นเต้น

เฉินเกอเห็นคนที่ตามฆ่ามาถึงทางนี้ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา ทีแรกก็ถูกหลีหย่าลี่ทำลายอารมณ์ไปแล้ว ตอนนั้นในใจของเฉินเกอมีความไม่สบายเล็กน้อย

ชายวัยกลางคนคนนี้ที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด เห็นว่าไม่มีทางจะหนีแล้ว จึงหนีมาทางเฉินเกอ “เร็ว! นำโทรศัพท์ของนายให้ฉัน! ท่านน้องชายท่านนี้ นำโทรศัพท์ของนายให้ฉัน!”

หลังจากนั้นเขาก็เหยียบสันดอน แล้วพุ่งตรงมา จากนั้นก็โบกมือตะโกนมาทางเฉินเกอ

เฉินเกอไม่มีความสุขอยู่แล้ว แน่นอนว่าไม่สนใจเขาเช่นกัน

และในขณะนี้ ป่าทึบจากรอบๆ ด้าน มีคนไม่กี่คนพึ่งออกมา บวกกับคนที่ตามไล่ข้างหน้าพวกนั้น เห็นว่าชายวัยกลางคนคนนี้วิ่งไม่ไหวแล้ว ก็ล้อมรอบกับขึ้นมา หัวหน้าคนหนึ่งเห็นว่าเฉินเกอไม่ได้วิ่งหนีไป ก็เดินขึ้นมาแล้วตะโกนพูดว่า “ปู่แกจะจัดการเรื่องเรื่องหนึ่ง! แก! ไปซะ”

เฉินเกอมองเขาด้วยความเย็นชา เขากลับไม่พูดอะไรทั้งนั้น ชายวัยรุ่นข้างหลังเห็นว่าเฉินเกอไม่สนใจอะไรเลย ก็รีบหยิบมีดขึ้นมาแล้วจะฟันไปทางเฉินเกอ แววตาของเฉินเกอมีความโมโหผ่านมา ไอ้หนุ่มนี่ไม่สนเลยว่าเป็นใคร ขอแค่เห็นแล้วก็จะฟัน ดูแล้วคงจะไม่ใช่คนเก่งอะไร

รนหาที่ตาย!

เฉินเกอขยับขาเบาๆ แล้วหลบการโจมตีครั้งนี้ไป

ชายวัยรุ่นคนนี้ฟันไม่โดนเฉินเกอ ได้ยินแต่เสียง “ป๊าบ ป๊าบ” ไปสองที จากนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองได้บินขึ้นมา พึ่งตกลงพื้น ก็ได้ยินเสียงคาชาของขาตัวเอง อยากจะจับปากของตัวเอง กลับสังเกตเห็นว่ามือขยับไม่ได้แล้ว นี่พึ่งรู้สึกได้ว่าฟันทั้งหมดของตัวเองที่มีต่างก็ถูกต่อยหลุดไปหมดแล้ว แขนขาต่างก็ถูกถีบจนหัก หนึ่งนั้นยังมีแขนข้างหนึ่งกับขาข้างหนึ่งที่แตกสลายเป็นผงๆ

คนที่อยู่บนชายหาดต่างก็มองเฉินเกอเหมือนกำลังมองตัวประหลาดอยู่ ไอ้หนุ่มที่เป็นหัวหน้าเห็นว่าท่าทีไม่ถูกต้องแล้ว ตัวเองไม่เห็นฝ่ายตรงข้ามขยับมืออะไรเลย เห็นเพียงแต่คนคนนี้ถีบไปสองที คนของตัวเองก็ล้มลงพื้นแล้ว อีกอย่างยังพิการไปทั้งสี่ข้าง ดูแล้วครั้งนี้เหมือนจะไม่เพียงแต่ไม่บรรลุเป้าหมายยังจะถูกปฏิเสธและตำหนิอีกด้วย

อีกอย่างคนคนนี้ดูแล้วเหมือนจะเป็นวัยรุ่นที่ไม่มีพิษไม่มีภัยอะไร แต่ลงมือทีโหดเหี้ยมมาก แค่ลงมือก็ทำเอาลูกน้องของตัวเองแขนขาหักไปหมด เก่งกว่าตัวเองเยอะมาก เขาจะไปรู้ได้ยังไง ไม่ต้องพูดว่าเฉินเกอแค่ทำแขนขาของไอ้หนุ่มที่จะมาฟันตัวเองหัก ถึงแม้ว่าจะฆ่าเขา เฉินเกอก็ไม่มีทางเปลี่ยนสีหน้าและท่าทีแน่นอน

เพราะว่าคนที่เฉินเกอฆ่า มีเยอะมากเกินไปแล้ว!

“ท่านน้องท่านนี้ ขอโทษมากจริงๆ ครั้งนี้พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราไป” พูดกับเฉินเกอด้วยความเกรงใจ แล้วหันไปพูดกับชายวัยรุ่นที่หยิบมีดฟันไว้

ชายวัยกลางคนที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดคนนั้น ตอนแรกคิดว่าตัวเองต้องตายแล้ว แต่กลับมาเจอเรื่องที่ดีแบบนี้ ไอ้หนุ่มที่ตามล่าตัวเองกลับจากไปด้วยความอาสาสมัครใจ ดูแล้วชีวิตของตัวเองก็ถือว่ารักษาไว้ได้แล้ว แต่ว่าคำพูดต่อมาที่เฉินเกอพูดก็ทำให้เขากังวลใจขึ้นมา

“ฉันให้พวกนายไปหรอ?” เสียงของเฉินเกอเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งที่เย็นแข็ง

หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินเกอแล้ว ไอ้หนุ่มพวกนั้นที่เตรียมตัวจะจากไปต่างก็หยิบอาวุธขึ้นมา แล้วมองมาทางเฉินเกอด้วยแววตาที่ตื่นเต้น ถ้าหากไม่ใช่เพราะการออกตัวของเฉินเกอในเมื่อกี้เก่งกาจมากเกินไป พวกเขาก็ไม่มีทางจากไปแบบนี้ คิดไม่ถึงว่าพวกเขาอยากจากไปเอง คนอื่นยังไม่ให้ไปอีก

“นายจะเอายังไง?” หัวหน้าคนนั้นที่แขนของเขาสักตัวมังกรอยู่ได้พูดขึ้น แววตากลับตื่นเต้นมาก คนอื่นไม่รู้ แต่ว่าเขารู้ เขารู้ว่าวงศ์ตระกูลที่สืบทอดวิทยายุทธแต่โบราณกลุ่มหนึ่งที่เหลือเชื่อมีตัวจนอยู่จริง คนพวกนั้นมีความสามารถที่ว่าคนหนึ่งคนสามารถสู้กับคนเป็นร้อยก็ไม่ใช่ปัญหา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฝั่งตัวเองแล้ว

“พวกนายทำลายอารมณ์ของฉันแล้ว ทุกคนตัดขาข้างหนึ่งทิ้งหรือแขนข้างหนึ่ง” เฉินเกอพูดอย่างสบายใจเหมือนกำลังพูดว่าให้ทุกคนกินช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น

“อะไรนะ? นายอย่างเกินไปนะ พวกเราเคารพนายเป็นคนที่สูงส่ง แต่ก็ไม่ต้องไม่ฉลาดเกินไปนะ เฮอะ!” หัวหน้าคนนี้ที่ร่างกายสูงใหญ่ได้พูดขึ้นด้วยความโหด

“อ๋อ งั้นก็สอง......” คำพูดของเฉินเกอยังพูดไม่จบ ก็เห็นวัยรุ่นรูปร่างผอมคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลัง อายุราวๆ ยี่สิบปีเกิดเสียง คาชา ขึ้น เขาได้ตัดแขนของตัวเองทิ้งไปหนึ่งข้าง

“นายทำอะไร?” หัวหน้ารูปร่างใหญ่ใหญ่จ้องวัยรุ่นรูปร่างผอมที่ตัดแขนของตัวเอง แล้วรีบตะโกนเรียก แต่ว่าวัยรุ่นคนนี้กลับไม่พูดอะไรทั้งนั้น

ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ ภาพเมื่อกี้เขามองเห็นอย่างชัดเจน อีกอย่างแววตาของคนคนนี้ ก็มองออกได้อย่างชัดเจน ว่าเป็นคนที่ผ่านน้ำผ่านเลือดมา

ภาพลักษณ์ของเขามีเพียงคำสองคำ นั่นคือ ความตาย

ทำให้ผู้คนหวาดกลัวมาก

“นายไม่เลวนะ ไปยืนข้างๆ” เฉินเกอมองดูวัยรุ่นคนนี้แล้วพูดออกมาเบาๆ

“คนที่เหลือจะตัดแขนของตัวเองทั้งสองข้างหรือว่าขา....” คำพูดของเฉินเกอยังพูดไม่จบ หัวหน้ารูปร่างสูงใหญ่ก็จับอาวุธแล้วพุ่งตรงมา คนข้างหลังพวกนั้นนอกจากน้องเล็กคนเมื่อกี้แล้ว ทุกคนต่างก็จับอาวุธแล้วพุ่งตรงมาทางเฉินเกอ