บทที่ 590 มิติที่เหมือนกัน

บทที่ 590 มิติที่เหมือนกัน

ฟังคำบรรยายของบอดี้การ์ดทั้งหลาย

เฉินเกอพูดในใจ ตัวเองถึงกับหมดสติมาหนึ่งเดือนครึ่ง ผลกระทบที่บุปผาผีนั้นมีต่อตัวเอง ดูเหมือนจะร้ายกาจกว่าที่จินตนาการไว้

ไม่เหมือนกันการโจมตีของยอดฝีมือเช่น โม่ชางหลง

บุปผาผีนี้ ทำหน้าที่เป็นสื่อกลาง ส่งผลกระทบให้คนคือ การทำร้ายจิตใจที่ยิ่งใหญ่

แม้ว่าร่างกายของตัวเอง จะได้รับการฝึกฝนจนถึงขั้นละเอียดอ่อนแล้ว แต่ว่า พลังทางจิตยังห่างไกลอยู่มาก ครั้งนี้ เกือบจะโดนบุปผาผีโจมตีสาหัสถึงแก่ความตาย

และ วังราชาสมุทร นั้น ภาพก่อนที่ตัวเองจะหมดสติไป ยังคงจำได้สดใหม่ไม่ลืม

โลงศพสีดำสนิทขนาดใหญ่นั้น ดูเหมือนจะเปิดออกแล้ว

แสงสีดำส่องออกมา ส่วนตัวเองกอดโลงศพอมตะไว้แน่น

ในเมื่อโลงศพอมตะยังอยู่ ยังจะมีเรื่องอะไร?

เฉินเกอลุกขึ้นมา มาถึงห้องในสวนหลังบ้าน ที่มีบอดี้การ์ดคุ้มกันเป็นพิเศษ

เปิดประตูออก โลงศพอมตะก็ถูกวางไว้ตรงกลาง

เฉินเกอดันฝาโลงออก ถึงได้พบว่า ข้างในโลงนั้นว่างเปล่า พี่สาวในชุดขาวหายไปแล้ว!

“คุณชายเฉิน ตอนที่เราช่วยคุณขึ้นมา โลงศพอมตะก็อยู่ข้างๆคุณ พวกเราก็กู้มันขึ้นมาพร้อมกัน ในตอนนั้น หญิงสาวชุดขาวในโลงยังอยู่ แต่เจ็ดวันหลังจากนั้น เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งหนึ่ง ผู้หญิงที่อยู่ข้างใน เพียงชั่วค่ำคืน ราวกับว่าได้ระเหยหายไปจากโลก เหลือเพียงโลงศพนี้ไว้!”

บอดี้การ์ดคนหนึ่งเดินขึ้นมาพูด

“นี่มันเหลือเชื่อมาก!”

ท่านปู่ทวดฟางก็อยู่ด้วย

ก่อนหน้านี้ พวกเขาได้ไปที่ ไห่เฉิง มาแล้ว ได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อย

เมื่อตอนที่กำลังจะจากไป เตรียมกลับเมืองฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ บอดี้การ์ดก็มาตามหาโจ๋วจงทาวกะทันหัน บอกว่า คุณชายเฉิน ได้รับบาดเจ็บ และตกอยู่ในอาการหมดสติอย่างรุนแรง

ดังนั้นคนทั้งกลุ่มจึงไม่ได้จากไป มาเยี่ยมที่ เกาะโม่เต่า โดยตรง

แม้ว่าท่านปู่ทวดฟางอายุเกือบร้อยปี ก็รู้สึกเหลือเชื่อกับภาพตรงหน้า

เฉินเกอก็ตกตะลึงเช่นกัน หรือว่า เรื่องเล่าของคนแห่ศพในตอนนั้น จะเป็นเรื่องจริง หญิงสาวชุดขาวในโลงศพ ได้ฟื้นคืนชีพแล้วจริงๆ?

เฉินเกอมองดูโลงศพอมตะอย่างละเอียด

บุปผาผีที่วางอยู่ตรงกลาง ดึงดูดความสนใจของเฉินเกอ

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เฉินเกอก็อยากจะถอยกลับก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ โดนสิ่งนี้ทำให้เจ็บปวดจนหลอนแล้วจริงๆ

มันถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย ราวกับว่า มีใครทิ้งไว้ที่นี่โดยเฉพาะ

“ใช่ครับ คุณชายเฉิน เหลือไว้เพียงดอกไม้นิรนามดอกนี้เท่านั้น!”

บอดี้การ์ดพูดอย่างละอายใจ

เฉินเกอชะงักแล้วจ้องมองเขา “ทำไม นายรู้จักดอกไม้นิรนามหรือ?”

ดอกไม้ชนิดนี้หายากมาก ครั้งแรกที่เฉินเกอได้เห็น ก็ยังเป็นตอนที่อยู่บนเกาะของคุณปู่ แต่ในเวลานั้น เห็นเป็นเพียงดอกไม้ชนิดหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้ใส่ใจอะไร

เฉินเกอก็ไม่เคยใส่ใจที่จะให้ความสำคัญกับดอกไม้นี้เลย

ดังนั้น บอดี้การ์ดของตระกูลตัวเอง ไม่ใช่คนของสำนักจิต แต่กลับสามารถรู้จักมัน ทำให้เฉินเกอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ นี่...... คือท่านปู่ทวดฟางเป็นคนบอกฉัน!”

“อ๋อ ท่านปู่ทวดฟาง คุณรู้จักหรือ?”

เฉินเกอมองไปอีกทิศ

“ก็ต้องรู้จักแน่นอน ตอนที่ฉันยังหนุ่ม อายุเพียงสิบเก้าหรือยี่สิบปี มีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับปู่ของคุณ ในปีนั้น ฉันกับปู่ของคุณเป็นสหายร่วมรบกัน เขาเคยให้ฉันดูดอกไม้ชนิดนี้! ยังบอกว่านี่เป็นตระกูลเฉินเท่านั้นถึงจะมี! ฉันถามเขาว่ามันเรียกว่าดอกไม้อะไร เขาบอกว่านี่คือดอกไม้นิรนาม! ดอกไม้ชนิดหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยความแปลกและลึกลับ! ในตอนแรก เป็นดอกไม้เหมือนสัญลักษณ์ของประเทศลึกลับหนึ่ง ในภูมิภาคตะวันตก!”

“ในตอนนั้นปู่ของฉันก็มีดอกไม้ชนิดนี้ และเขารู้ว่าความแปลกประหลาดและความหมายลึกลับของมันหรือ?”

เมื่อเฉินเกอได้ยินประโยคนี้ รู้สึกใจกระตุกวูบ