บทที่ 641 ผมจะรักษา

บทที่ 641 ผมจะรักษา

อีกอย่าง แม้ว่าในใจจะมีข้อเสนอ พวกเขาก็ไม่กล้าพูดออกมา

หากช่วยเด็กๆ เหล่านี้ก็ยังดี รางวัลชมเชยต้องมีอย่างแน่นอนอยู่แล้ว

แต่หากการรักษาล้มเหลวไม่สามารถช่วยเด็กเหล่านี้ได้ ตัวเองจะไม่กลายเป็นผู้กระทำความผิดเหรอ?

ใครมันจะอยากเป็นแพะรับบาปนี้?

“คนอื่นๆ มีอะไรจะพูดไหม?” สายตาหลินจงหัวชำเลืองมองหมอที่อยู่ ณ ตรงนี้ทีละคน เร่งไล่ถาม

ไม่มีคนตอบ ทุกคนที่สบตากับเขาต้องหลบตาโดยอัตโนมัติ

ถอนหายใจเล็กน้อยในใจ

ดูเหมือนว่า อาชีพการงานของเขากำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว

“ผมมีความคิดบางอย่าง” จู่ๆ ก็มีคนทำลายความเงียบในห้องประชุม

เห็นว่าไม่มีคนยอมให้ข้อเสนอแนะ สายตาของหมอยี่สิบกว่าคนที่อยู่ ณ ตรงนี้จดจ้องไปที่ผู้พูด

เขากำลังนั่งอยู่ที่มุมสุดริมสุดของห้องประชุม ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน แทบไม่ได้รับความสนใจจากทุกคนเลย

แม้บางครั้งจะมีสายตาของคนหันไปมองใบหน้าของเขาก็ตาม ก็อาจคิดว่าเขาเป็นแค่ศิษย์ของอาจารย์หม่าจิ้นหรือเลขาคนขับรถอะไรประมาณนั้น

“คนนี้คือใคร?”

“หรือจะเป็นศิษย์ของอาจารย์หม่า?”

“ไม่เหมือนนี่นา อาจารย์หม่ารับศิษย์แต่สองคน!”

ทุกคนมองไปที่เฉินเกอและพูดคุยกัน

แต่เฉินเกอไม่สนใจพวกเขา เมื่อกี้ที่โปรเจคเตอร์ เฉินเกอได้เห็นภาพเหล่านั้นแล้ว

บวกกับความล้มเหลวของอวัยวะอย่างรวดเร็ว

ไม่จำเป็นต้องคิดเลย นี่ก็คืออาการที่เกิดขึ้นหลังจากโดนตัวเองใช้วิชาดูดจิต

ไม่รุนแรงเท่ากับพวกเถียหง ในตอนนั้น พวกเขาถูกตนดูดจนแห้งทั้งเป็น ดูดจนเป็นกองขี้เถ้า

เนื่องจากเคยได้รับการฝึกจากลุงฉิน เฉินเกอจึงเรียนรู้สิ่งต่างๆ ได้เร็วมาก วิชาดูดจิตนั้นจึงถูกฝึกสำเร็จได้ด้วยตัวเอง

จึงมีอานุภาพแบบนี้

และตอนนี้ เห็นได้ชัดว่ามีคนเรียนรู้เพียงแค่ประมาณหนึ่ง เริ่มที่จะอาศัยเวทมนตร์นี้ในการเติมพลัง

ใครมันชั่วร้ายขนาดนี้?

สีหน้าของเฉินเกอย่ำแย่มาก

เพียงแค่ก่อนหน้าเฉินเกอบอกว่าตนมีความคิดข้อเสนอ ทุกคนก็มีความโกรธเล็กน้อยบวกกับดูถูก

“คุณเฉินเกอ โรคประหลาดนี้ คุณมีวิธีอย่างงั้นเหรอ?”

และหม่าจิ้นก็มีสีหน้าประหลาดใจ

เขาโค้งคำนับเฉินเกอและกล่าว

และเมื่อเห็นอาจารย์หม่าจิ้นเคารพชายหนุ่มคนนี้แบบนี้ เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่คนขับรถของเขา?

อะไรกัน?

จะว่าไปผู้อำนวยการ หลินจงหัวที่มีประสบการณ์มากมาย เขาจึงเห็นอะไรบางอย่าง

หันมองเฉินเกอถาม: “เฉินเกอ คุณมีอะไรอยากจะพูดไหม?”

“มี” เฉินเกอกล่าว

เฉินเกอไม่ให้ความสนใจกับสายตาของคนเหล่านี้เลย เขามาในวันนี้ ประเด็นหลักคือต้องการช่วยเด็กทารกร้อยกว่าชีวิต

พูดขึ้นเบาๆ ในขณะนี้: “นี่ไม่ใช่โรคแต่อย่างใด แต่ถูกคนดูดเลือดลมของพวกเขา ทำให้เกิดการติดเชื้ออย่างกว้างขวางและความล้มเหลวของอวัยวะ!”

บูม!!!

ทุกคนแตกตื่น!

ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ในตอนนี้จริงจังเกินไป เกรงว่ามีคนจำนวนไม่น้อยจะหัวเราะออกมา

“พ่อหนุ่ม นายชื่อเฉินเกอใช่ไหม? นายดูหนังมากไปหรือเปล่า? ไม่รู้อย่าพูดมั่วซั่ว อะไรคือถูกคนดูดเลือด นายหมายถึงแวมไฟร์เหรอ? และเด็กแรกเกิดเหล่านั้นอาศัยอยู่ใน NICUตลอด ยังไม่เคยไปไหนมาก่อน เข้าใจไหมอะไรที่เรียกว่าNICU? หน่วยดูแลทารกแรกเกิด ถูกแยกออกจากอากาศภายนอกอย่างสิ้นเชิง”

“แค่เด็กชายที่ยังไม่โต ก็คิดว่านายจะมีข้อเสนออะไรดีๆ ถ้าเราเผยแพร่ข่าวนี้ออกไป ฉันเกรงว่าจะทำให้เกิดความตื่นตระหนกในสังคม”

“อาจารย์หม่าจิ้น คนนี้คือใครกัน?”

ใครบางคนอดไม่ได้ที่จะมองเฉินเกอด้วยความโกรธ ในเวลาเดียวกันก็ถามอาจารย์หม่าจิ้นอย่างสงสัย