บทที่ 68 นี่มันคนอะไรกัน

บริษัทที่ครอบครัวของจ้าวยีฟานเปิดคือบริษัทการสื่อสาร

กำไรปีละประมาณหกถึงเจ็ดล้าน

ไม่นับว่าสูง แต่ก็นับว่าไม่เลว

ที่ตั้งของร้านอาหารอยู่ในอาคารที่หรูหราของโรงแรมแห่งหนึ่ง หลังจากที่เฉินเกอพวกเขาเข้าไปแล้ว ได้สั่งไวน์และอาหารระดับไฮเอนด์ไว้หนึ่งโต๊ะจริงๆ

น่าเสียดาย คนที่ต้องการเชิญจริงๆ กลับไม่มา

“ยีฟาน พวกเธอมาแล้วหรอ!”

จ้าวกังฉีกยิ้มแล้วยืนขึ้นมา ตอนนี้ลูกสาวได้สร้างปัญหาใหญ่ขึ้นมาแบบนี้ บริษัทก็เดือดร้อนไปด้วย เช่นเดียวกับที่คุณชายสวี่เว้ยคนนั้นได้คำพูดไว้อย่างรุนแรง มีความเป็นไปได้ว่า บริษัท จะเผชิญกับภาวะล้มละลายภายในหนึ่งเดือน

สิบกว่าปีของการทุ่มเททำงานหนักสูญเปล่าไปอย่างสิ้นเชิง

ตอนนี้ฉันทำได้แค่ฝืนยิ้มเท่านั้นแล้ว

“สวัสดีครับ/ค่ะ คุณลุงคุณป้า”

ทุกคนแยกกันกล่าวสวัสดี

“ยีฟาน วันนี่พ่อยังอยากจะถามลูกหน่อย ก่อนหน้านี้ลูกเคยบอกไว้ใช่ไหมว่า ลูกมีเพื่อนคนหนึ่งที่เก่งมาก ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาก วันนี้เพื่อนของลูกคนนี้มาด้วยหรือเปล่า?”

จ้าวกังนึกขึ้นได้ว่าเมื่อหลายวันก่อนลูกสาวเคยบอกว่า มีเพื่อนคนหนึ่งที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับวิลล่าสปา

ดังนั้น จ้าวกังถึงได้ถามขึ้น

หากว่าเขาสามารถช่วยได้ เรื่องนั้นก็จะง่ายขึ้นมาก

“มาค่ะ ทว่าพ่อคะ เรื่องมันไม่เหมือนกับที่พวกเราคิดไว้ ความสัมพันธ์ของเขา ไม่ได้เป็นอย่างที่หนูเคยบอกไว้แบบนั้น......”

สีหน้าของจ้าวยีฟานไม่แยแสเลย

วันนี้เฉินเกอจะตามมาด้วยหรือไม่ตามมาด้วย เธอก็ไม่ได้มีท่าทีที่ชัดเจน

“หึ ยีฟาน สำหรับคนคนนี้จะไว้หน้าทำไม ใช่แล้วค่ะคุณลุง เมื่อก่อน พวกเราต่างก็คิดว่าเฉินเกอเก่งมาก มีความสัมพันธ์กว้างขวาง แต่ว่านะ ตอนนี้พวกเรารู้แล้ว เขาก็เป็นแค่แมงดาที่ถูกคนอื่นเก็บมาเลี้ยงเท่านั้น ดังนั้นถึงได้เข้าออกวิลล่าได้อย่างอิสระ ยิ่งไปกว่านั้นไม่ได้ถูกผู้หญิงแค่คนเดียวเท่านั้นที่เลี้ยงดู!”

“มองดูแล้วเก่งมาก แต่ในความเป็นจริงปอดแหกจะตาย คนอื่นเขาไม่มีทางมาช่วยพวกเราเพราะเขาหรอก!”

หลินเจียวยืนขึ้นมาต่อว่า

จริงๆ แล้วหลังจากที่ด่าจบก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง

ไม่ถูก!

ตัวเองเหมือนจะลืมเฉินเกอไปแล้ว จะต้องรู้ว่า เฉินเกอเมื่อก่อน สามารถทำให้หลี่เฟยหงคุกเข่าขอโทษทุกคนได้เลย

จะเห็นได้ชัดว่าเฉินเกอเป็นคนหน้ากลัวเหมือนกัน

หากว่าเขาไปหาคนรักของเขา บางทีเรื่องนี้อาจจะสามารถจัดการได้จริงๆ!

เฮ้อ ตอนนั้นหลินเจียวก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้แล้ว

แต่ที่สำคัญคือ เฉินเกอไม่ใช่ทายาทเศรษฐีอย่างที่ตัวเองคิดไว้ ความหวังเมื่อก่อนที่เคยมีต่อเขามันมากเกินไปแล้ว ความผิดหวังจึงใหญ่ยิ่งกว่า

ทำให้ หลินเจียวเกิดอารมณ์แปรปรวนขึ้นมา และเพิกเฉยต่อเรื่องนี้โดยสิ้นเชิง

“เป็นอย่างนี้นี่เอง!”

เมื่อจ้าวกังและภรรยาได้ยิงอย่างนั้น แววแห่งความเศร้าจึงสะท้อนขึ้นมาในดวงตา

วันนี้พวกเขาได้เจอกับเฉินเกอเป็นครั้งแรก คิดไม่ถึงเลยว่าชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนนี้ จะสกปรกมากขนาดนี้

ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าลูกสาวที่สะสวยของตัวเอง เป็นเพื่อนกับคนแบบนี้ได้ยังไง?

สีหน้าของจ้าวกังและภรรยามีความไม่ชอบใจเล็กน้อย

เฉินเกอนั่งอยู่ที่นั่นโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ

หมุนโต๊ะอาหาร และกินข้าว

มีอาหารดีดีมากมาย เฉินเกอเหมือนจะหิวแล้วจริงๆ

เมื่อเห็นภาพนี้ ความรังเกียจในสายตาของจ้าวกังและภรรยาก็เพิ่มมากขึ้นทันที

“ในเมื่อเธอหิวแล้ว ก็สั่งข้าวเปล่าหนึ่งที่มากินด้วยเลยเถอะ!”

แม่ของจ้าวยีฟาน เป็นผู้หญิงสวยคนหนึ่งที่รูปร่างสูง

แม้ว่าอายุจะย่างเข้าสี่สิบแล้ว แต่มองดูแล้วท่าทางเหมือนอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบห้าแน่นอน

ผิวขาวเปล่งประกายมาก

ในเวลานี้ กอดอกแล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชา ข้าวเปล่า พูดไปก็คือข้าวเปล่านั่นแล่ะ จงใจประชดเฉินเกอไง!

“หึ ใช่แล้ว กินแค่ข้าวเปล่าก็พอแล้ว เมาไปแล้วจริงๆ นี่มันเวลาไหนแล้ว รู้จักกินอย่างเดียว!”

“พวกเธอว่าเขาตามมาด้วยทำไมกัน? ช่วยอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง รู้จักแค่มากินข้าวฟรีอย่างเดียว แม้ว่าจะถูกเก็บมาเลี้ยง แต่ผิวหนังที่ต่ำต้อยยังคงไม่ถูกขจัดออกไป ถ้ากินข้าวฟรีได้ก็กินฟรี!”

“ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าผู้หญิงพวกนั้นคิดได้ยังไง ที่ให้คนแบบนี้มาเป็นแมงดา!”

เด็กผู้หญิงหลายคนที่นำโดย หลินเจียวกล่าวอย่างเย้ยหยัน

เฉินเกอหัวเราะอย่างขมขื่นในใจ

ด่าเถอะ ดุด่าเท่าที่ต้องการ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีวันที่พวกเธอร้องไห้

“แกร๊ก!”

ในขณะนี้เอง ประตูห้องอาหารก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน