บทที่ 70 แกล้งเป็นแฟนฉันได้ไหม

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เพราะว่าเป็นวันเสาร์ หยางฮุยต้องตื่นมาตามปกติ กำลังนอนฝันหวานอยู่เลย

เฉินเกอก็ไม่ได้รบกวนพวกเขา และมาที่โรงอาหารตะวันตกคนเดียว

ซูมู่หานรออยู่ก่อนนานแล้ว

และก็ได้ซื้ออาหารเช้าไว้สองชุดแล้ว

ข้าวผัดไข่แฮม!

“ฉันซื้อข้าวไว้ให้เรียบร้อยแล้ว รีบกินเถอะ!”

ซูมู่หานพูดด้วยรอยยิ้ม

เฉินเกอเองก็ไม่ได้เกรงใจ กินไปด้วยถามไปด้วย: “มู่หาน เธอหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

วันนี้ซูมู่หานแต่งตัวสวยมาก เรียวขาขาวถูกเผยให้เห็น ทำให้คนอื่นเกิดระลอกคลื่นในใจ

ทำให้เฉินเกออดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง

“เฮอเฮอ วันนี้เป็นวันเกิดยายของฉัน ฉันจะต้องกลับไปฉลองวันเกิดให้เธอแล้ว!”

ซูมู่หานกระพริบตาปริบๆ: “คุณเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับซูหยิ่งดี คุณเองก็อย่าโทษที่ฉันกะเปิ๊บกะป๊าบเลยนะ ที่จริงแล้วฉันไม่ใช่คนที่ชอบการเปรียบเทียบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเปรียบเทียบที่น่าเบื่อแบบนั้น แต่คุณไม่รู้ว่า ฉันกับซูหยิ่งพิเศษกว่ามาก เฮ้อ พวกเราสองคนนั้นถูกเปรียบเทียบกันมาตั้งแต่เกิด อะไรอะไรก็เปรียบเทียบ เปรียบเทียบว่าชื่อของใครเพราะกว่ากัน เปรียบเทียบการเรียน เปรียบเทียบการแต่งตัว เปรียบเทียบว่าใครได้รับคำชมมากกว่า!”

“ฉันไม่รู้ว่าการเปรียบเทียบกับเธอแบบนี้เป็นมาตั้งแต่กำเนิดหรือเปล่า สรุปเลยว่าฉันไม่อยากแพ้ให้กับเธอ!”

“ไอหยา พูดแบบนี้คุณจะเข้าใจไหม?”

ซูมู่หานหน้ามุ่ย

เฉินเกอดูเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ “ฉันไม่ค่อยเข้าใจ!”

ไม่ค่อยเข้าใจจริงๆ บางทีอาจเป็นเพราะสภาพแวดล้อมตอนเด็กๆ ที่ไม่เหมือนกัน ความคิดอย่างหนึ่งที่เฉินเกอสัมผัสได้ก็คือคนเปรียบกับคนควรตาย สิ่งของเปรียบสิ่งของควรทิ้ง

นอกจากนี้ เฉินเกอก็อยากเปรียบเทียบ แต่ว่าเมื่อก่อนตอนปีใหม่ที่บ้านจนมากจนแม้แต่เสื้อผ้าใหม่ก็ไม่มีปัญญาซื้อ เปรียบ? เปรียบบ้าบออะไรล่ะ!

ดังนั้น สำหรับเฉินเกอแล้ว การอวดร่ำอวดรวยอวดความมั่งคั่งนั้นมันช่างน่ารังเกียจมาก

แม้กระทั่งการต่อต้านจากด้านในจิตใจ

หรืออาจกล่าวได้ว่าความเกลียดชังคนรวยกำลังทำงานอยู่ในใจ

ยังไงซะเฉินเกอไม่เข้าใจโลกของคนรวยเลยจริงๆ แม้ว่าตอนนี้เขาจะร่ำรวยมากก็ตาม!

“อย่างนั้นฉันจะพูดตรงๆ เลยก็แล้วกัน เฉินเกอ คุณรู้ใช่ไหมว่าเธอมีแฟนหนุ่มคนหนึ่ง ฉันได้ยินซูฉีบอกแล้วว่า ครั้งนี้ซูหยิ่งจะพาแฟนหนุ่มคนนั้นของเธอกลับไปอวยพรวันเกิดให้คุณยายด้วย และผู้ชายคนนั้นก็ได้เตรียมของขวัญสุดพิเศษให้ด้วย”

“ในตอนนี้เอง จะต้องมีคนมากมายที่ยกยอซูหยิ่งแน่ ดังนั้น ฉันจึงคิดจะพาแฟนหนุ่มสักคนกลับไปด้วย!”

“เธอคงไม่ได้คิดจะให้ฉันเป็นแฟนหนุ่มให้เธอหรอกใช่ไหม?”

เฉินเกอเข้าใจแล้ว

“อื้ออื้อ ใช่แล้ว คุณช่วยแกล้งเป็นแฟนของฉันต่อไป และยังคงแกล้งเป็นทายาทเศรษฐีต่อไป เดี๋ยวฉันกลับไปเก็บของที่หอพักก่อนนะ แล้วก็ออกไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้คุณกัน”

“เฉินเกอ นะเฉินเกอ คุณก็ช่วยฉันให้ถึงที่สุดเถอะนะ!”

ซูมู่หานกล่าวอย่างงอแง

พูดตามตรง เด็กผู้หญิงคนนี้สวยจริงๆ

เมื่อดวงตาที่สวยงามนี้กระพริบตา ริมฝีปากซากุระเปิดออก เฉินเกอ ปฏิเสธไม่ลงเลยจริงๆ

เฮ้อ เดิมทีตัวเองอยากเป็นแฟนหนุ่มของเธอจริงๆ เฮอเฮอ......

“อันที่จริงไม่ต้องแสร้งทำหรอก ฉันเป็นทายาทเศรษฐีจริงๆ!”

เฉินเกอยิ้มอย่างขมขื่นในใจ

หลังจากตอบตกลงกับเธอแล้ว ซูมู่หานก็ลากเฉินเกอไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ทันที

เฉินเกอที่แต่งตัวแล้วดูหล่อมาก

ในขณะที่พวกเขาทั้งสองคนเตรียมที่จะรีบไปงานเลี้ยงวันเกิดของคุณยายด้วยกันนั้น

โทรศัพท์มือถือของซูมู่หานก็ดังขึ้น: “อ๋า? เธอพูดว่าไงนะ? ก็ได้ๆ อย่างนั้นฉันจะไปก่อน!”

หลังจากวางสายไปแล้ว ซูมู่หานก็ถอนหายใจ : “เฉินเกอ ฉันจะต้องไปก่อนแล้วล่ะ เพราะว่าฉันกับซูฉีเราได้สั่งเตรียมของขวัญให้คุณยายด้วยกัน แต่ว่าของขวัญนั้นเกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย ทำให้คนอื่นกังวลมากจริงๆ เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ตอนเที่ยง 11 โมง เราไปเจอกันที่หน้าประตูวิลล่ายู่หลง เดี๋ยวฉันโทรไปหาคุณเอง!”

“ไม่มีปัญหา!”

เฉินเกอพยักหน้า

ซูมู่หานรีบขึ้นแท็กซี่เสร็จก็จากไปแล้ว

ด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น ตอนนี้เพิ่งจะ 9 โมง ตัวเองจะไปทำอะไรดีล่ะ?

จริงสิ!

ใบอนุญาตขับรถ!

ใบขับขี่ควรจะส่งมาทางไปรษณีย์แล้ว!

ลองโทรไปถามดูดีกว่า ตามที่คาดไว้เลย ผู้จัดส่งจากไปรษณีย์มาถึงแล้ว

“ให้ตายเถอะ!”

เฉินเกอแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น

ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือ การได้ขับรถ ขับรถที่เป็นของตัวเอง และไม่จำเป็นต้องมีราคาแพง