ตอนที่ 710
บทที่ 710 เสี้ยววินาที
October 21, 2026
บทที่ 710 เสี้ยววินาที
ภาพนี้ปรากฏไม่นานนัก ก็ได้หายไปแล้ว
และหินโชคชะตาเวลานี้ได้เก็บแสงที่เปล่งประกายแล้ว ค่อยๆตกลงมาในฝ่ามือของเฉินเกอ
พี่จื่อเยียน เมื่อกี้ภาพเหล่านั้น หินโชคชะตานี้ต้องการที่จะสื่ออะไรกันแน่? หรือว่า งานนัดหมายน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ได้เกิดเรื่องที่น่าอนาถขึ้น?
เฉินเกอถามด้วยความร้อนใจ
“อืม พี่ก็คิดเหมือนกัน เห็นได้ชัด คนที่เดินทางไปงานนัดหมายน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ได้ราบรื่น และจากนั้นตามมา มันก็ได้แสดงภาพสุสานของหลินเซียวและบ้านของตระกูลเฉินของนาย มันคงจะทำนาย สถานที่สองแห่งนี้ กำลังมีอันตราย มีความเป็นไปได้มากว่าจะเกิดเรื่องแล้ว!”
โล๋จื่อเยียนกล่าว
“อะไรนะ?”
เฉินเกอตกใจ
“เรื่องนี้ไม่อาจจะช้าได้ พวกเรารีบไปดูกันเถอะ!”
เฉินเกอพูดอย่างรีบร้อน
“อืมๆ หินโชคชะตาอยู่ในมือแล้ว เสี่ยวเกอนายต้องรักษามันให้ดี มันมีผลอย่างมากต่อการที่นายจะฟื้นฟูพลังขั้นพื้นฐาน จะสามารถมีพลังหน้าที่เหนือคู่ต่อสู้อย่างรวดเร็วหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับมันแล้ว!”
โล๋จื่อเยียนพูดอย่างห่วงใย
“ผมเข้าใจครับพี่จื่อเยียน เรื่องด่วนกำลังรออยู่ รีบไปดูสุสานของพี่หลินเซียวและบ้านตระกูลเฉินไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมยังอยากไปที่งานนัดหมายน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ตามหาคุณปู่ เมื่อกี้ผมพยายามมองหาแล้ว แต่ยังไม่เห็นศพของคุณปู่!”
เฉินเกอขมวดคิ้วกล่าว
“ได้!”
โล๋จื่อเยียนพยักหน้า
ทั้งหมดไม่ได้อยู่ตรงนี้นานนัก อีกอย่างของวิเศษข้างในนี้ เฉินเกอก็ยังไม่ได้ตรวจสอบทีละชิ้น เตรียมที่จะปิดผนึกสถานที่แห่งนี้ไว้ก่อน แล้วค่อยมาตรวจนับทีหลัง
หลายคนเดินออกมาจากสุสานแล้ว
และเวลานี้ ฟ้าเริ่มค่อยๆมืดลงแล้ว
จนกระทั่งจะออกมาพ้นสุสาน เฉินเกอจึงนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง
“ใช่แล้วมู่มู่ เจี่ยนนัน โร่ซี ด้านนอกถ้ำ เหมือนจะถูกลูกน้องตระกูลสวี่วางพิษที่ร้ายแรงมาก ตอนที่พวกเธออยู่ข้างใน ฉันได้ป้องกันพิษให้แล้ว ถูกฉันใช้วิชาสกัดกั้นมันเอาไว้ ตอนนี้จะออกไปด้านนอกแล้ว พิษชนิดนี้ พวกเธอทนไม่ได้แน่!”
เฉินเกอพูดอย่างละเอียด
จากนั้นใช้นิ้วมือค่อยๆจี้ที่ไหล่ของพวกเธออย่างเบาๆ
ปิดผนึกจุดชีพจรของพวกเธอ
จากนั้นจึงได้พาพวกเธอออกมา
หลังจากที่ออกมาแล้ว ตามที่คาดการณ์ไว้ พวกของตระกูลสวี่ได้ขวางปากถ้ำเอาไว้แล้ว
ร่วมๆร้อยกว่าชีวิต ต่างเป็นคนของตระกูลสวี่
และเห็นพวกเฉินเกอมีชีวิตเดินออกมา สวี่เหวินตงตกใจเป็นอย่างมาก
“พวก.........พวกแกทำไมยังมีชีวิตอยู่?”
สวี่เหวินตงอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าว
และด้านข้าง ยังยืนอยู่ด้วยชายหนุ่มชุดดำที่หน้าตาดุร้ายหนึ่งคน
เห็นได้ชัด เห็นคนเหล่านี้เดินออกมาก็ทำให้เขาตกใจมากเช่นกัน
หนังตาของเขากระตุกเบาๆ
“ดี ดีมาก ถูกพิษของอสุรกายทั้งเจ็ดของเขาเทียนชาน พวกแกยังมีชีวิตรอดออกมาได้ ดูท่า สิ่งที่ประธานสวี่พูดมานั้นเป็นเรื่องจริง พวกแก มีฝีมือทีเดียว อย่างนี้แล้ว พวกแกก็มีสิทธิ์ที่จะตายด้วยน้ำมือของฉัน!”
ชายหนุ่มชุดดำหรี่ตาลงเล็กน้อย
“แกคิดว่าแกสามารถฆ่าพวกเราได้จริงๆเหรอ?”
พี่จื่อเยียนส่ายหัวอย่างเอือมระอา
“พี่จื่อเยียน พี่ไม่ต้องไปเปลืองน้ำลายกับคนพวกนี้ ผมชินแล้ว ชินกับความมั่นอกมั่นใจเกินเบอร์ของพวกมัน!” เฉินเกอหัวเราะเจื่อนๆ:
อสุรกายแห่งเขาเทียนชาน ฉันไม่เคยได้ยินชื่อของพวกแก แต่พี่น้องอีกหกคนของแก เห็นชัดว่าไม่รู้เรื่องอะไร แต่พวกเขาได้ตายอยู่ในกำมือของฉันแล้ว ฉันรู้ว่าการบำเพ็ญปฏิบัติมาทั้งชีวิตของนายไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรื่องไร้มนุษยธรรมแบบนี้ ทำให้มันน้อยๆหน่อย อย่าให้เหมือนกับคนเหล่านี้เลย เอาชีวิตมาตายเสียเปล่า ล้างมือในอ่างทองคำ กลับไปเขาเทียนชานตั้งใจบำเพ็ญปฏิบัติเถอะ แกอายุยังน้อย!”
เฉินเกอเกลี้ยกล่อม
“ฮ่าๆๆๆๆ!”
“เจ้าหนุ่มน้อย ฉันว่าแกมันคงบ้าไปแล้ว ลืมตาของแกดูให้มันดีๆ จุดจบของใครจะน่าอนาถกว่ากัน?”
สวี่ซ่วยสีหน้าชั่วร้ายยิ้มแล้วกล่าว
คนทั้งหมด เวลานี้ได้เลิกยกปืน เล็งไปที่เฉินเกอ
ชายหนุ่มชุดดำ เวลานี้ค่อยๆยกโบกมือ ดวงตาคู่นั้นของเขาก็หรี่ลงจนกลายเป็นเส้นตรง ก็เหมือนกับว่าตาของเขา ลืมไปขึ้นอย่างนั้น
“นั่นก็หมายความว่า แกยอมรับแล้ว เป็นแกที่ฆ่าพี่ทั้งหกคนของฉัน?”
ชายชุดดำหยิ่นจูนกล่าว
“ใช่ ฉันคิดว่าฉันได้พูดชัดเจนไปแล้ว ฉันสามารถฆ่าแกเพียงเสี้ยววินาทีเดียว แกไม่จำเป็นต้องเอาหัวชนฝา ฉันยังมีเรื่องต้องทำ ไม่อยากจะเปิดผนึกฆ่าคน ดังนั้น แกไปเถอะ!”
ตอนนี้จิตใจของเฉินเกอกระวนกระวาย ไม่มีอารมณ์มาสนใจพวกเขาแล้ว
“ไปเหรอ? เห่อๆ แกคงจะไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของอสุรกายทั้งเจ็ด ฉันหยิ่นจูน ไม่เหมือนกับพวกเขา!”
หยิ่นจูนยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างชั่วร้าย รอยยิ้มชั่วร้ายนี้ ทำหลังของคนรู้สึกเย็นวาบ