ตอนที่ 750
บทที่ 750 นายไม่ใช่คนที่ฉันรอ
October 21, 2026
บทที่ 750 นายไม่ใช่คนที่ฉันรอ
“อย่า……อย่า”
หลี่เจียวเจียวร้องไห้จนใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
นอนเกลือกกลิ้งอยู่ที่พื้น
ส่วนต้าเบียวนั้น ในเวลานี้ ก็ไม่ได้สนใจเฉินเกอแล้ว จากนั้น เขาเลยได้ปล่อยมือ แล้วรีบวิ่งไปยังหลี่เจียวเจียว
สีหน้าของหลี่เจียวเจียวดูซีดขาว ได้ใช้มือกุมส่วนนั้นของตัวเองไว้ เพราะรู้สึกว่ามันทรมานสุดจะทน
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
“ปวดมาก ปวดจะตายอยู่แล้ว”
ด้านเฉินเกอนั้นก็ได้แต่ยิ้ม แล้วก็ส่ายหน้าเบา ๆ จากนั้น ก็ได้พาเฉินเปียวเปียวกับเซียวเหยียนเดินจากไป
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ปวดขนาดนี้”
กู้พ่านถามขึ้นด้วยอาการสงสัย
“ใครจะรู้ล่ะ พูดไปก็บงเอิญนะ เมื่อครู่ ที่ต้าเบียวออกแรง ตรงนั้นของเจียวเจียวก็รู้สึกปวดขึ้นมา”
“แม่ง นี่มันมนตร์ดำจริง ๆ เหรอ เชี่ย พวกเขาไปไหนแล้วล่ะ”
ต้าเบียวเหงื่อไหลท่วม จากนั้น ก็ลุกขึ้นยืนด้วยอารมณ์โมโห
“ฉันรู้แล้ว พวกเขาคงหนีไปแล้ว เพราะกลัวว่าพวกเราจะหาเรื่อง”
กู้พ่านได้พูดขึ้น
“โคตรแม่ง มันน่ากระทืบจริง ๆ เดี๋ยวฉันจะทุบรถพวกมันให้แหลกไปเลย ให้พวกมันได้รู้หน่อยว่าใครเป็นใคร”
พูดไป จากนั้น ต้าเบียวก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วกำลังจะกดโทรออก
“ห๊า”
ในเวลานี้ มือของต้าเบียวนั้นก็แข็ง โทรศัพท์ก็ร่วงหลุดจากมือ
และแขนของเขา ก็แข็งค้างอยู่อย่างนั้น ขยับไม่ได้เลย
จากนั้น ก็มีอาการปวด ๆ เหมือนมีอะไรมากรีด
ต้าเบียวรู้สึกปวดเป็นอย่างมาก จนต้องนอนลงกลิ้งไปมากับพื้น
“โอ้ยปวด แขนของฉันทำไมปวดอย่างนี้”
ลานจอดรถ ทันใด ก็วุ่นวายกันใหญ่
ส่วนเฉินเกอนั้น
พวกเขาได้มาถึงที่ด้านในของหมุ่ตึกแล้ว
“อาจารย์คะ หลี่เจียวเจียว ไม่เป็นอะไรใช่ไหม เรื่องนั้นมันเกี่ยวกับท่านด้วยหรือเปล่า”
เฉินเปียวเปียวถามขึ้น
“ใช่ นี่เรียกว่าแอบยักยอกถ่ายทพลัง”
เฉินเกอได้พูดขึ้น
“หมายความว่าอย่างไรคะ อาจารย์”
“ก็คือ เอากำลังของหนุ่มนั่นรวมกับกำลังของฉัน แล้วเคลื่อนย้ายไปยังตัวของหลี่เจียวเจียว ”
“พู๊！”
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่ เฉินเปียวเปียวก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้
“สมควรแล้ว ใครอยากให้พวกเธอพูดไม่ระวังปากเองล่ะ”
เฉินเกอได้พูดขึ้นอย่างนิ่ง ๆ พร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ
จากนั้น ก็หันกลับไปมองยังลานจอดรถ ที่มีผู้คนเนืองแน่น
“นี่ นายใช่เฉินเกอป่ะ”
ในเวลานี้ ก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงพูดขึ้น
“เสว่เสว่เธอรีบดูสิ เป็นหมอนั่นจริง ๆ ด้วย”
พอหันกลับมา ก็เจอเข้ากับผู้หญิงสองสามคน นี่มันอะไรกันเนี่ย
เฉินเกอคิดอยู่ในใจ
ส่วนว่านเสว่ ก็ทำท่าทีมองมายังเฉินเกอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอมีอาการตื่นเต้นอีกแล้ว
เป็นไปไม่ได้หรอก
ถ้าหากครั้งแรกเป็นความบังเอิญ แล้วครั้งนี้ล่ะ มันหมายความว่าอย่างไร
แล้วทำไม เมื่อตัวเจอกับคนธรรมดา ที่โคตรจะธรรมดาแล้ว ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่อย่างนี้ล่ะ
ในใจของว่านเสว่เริ่มเกิดอาการสงสัย
แต่ว่า เธอก็ยังรู้สึกไม่ค่อยเหมือนกัน
เธอคิด จะเข้าไปทักเขาดีไหมนะ
ทันใด
คนที่อยู่ลานนั้น ก็เกิดเสียงเอะอะขึ้นมา