บทที่ 777 ปิดประตู ไม่รับแขก

บทที่ 777 ปิดประตู ไม่รับแขก

ในเมื่อเข็มทิศอสุราของแกงค์ดากอน มีความสำคัญมากขนาดนั้น เฉินเกอจึงไม่กล้าที่จะชะลอแม้แต่น้อย หลังจากได้มอบหมายงานเฉพาะต่างๆเรียบร้อยแล้ว ก็รีบไปที่ฐานของแกงค์ดากอน พร้อมกับท่านซินแสกุ่ยทันที

ฐานแกงค์ดากอน ซึ่งเป็นฐานที่ตั้งอยู่ในภูเขาไท่อู

แน่นอนว่า พื้นที่เขตภูเขาไท่อูนี้ เป็นเขตหวงห้าม

ใครก็ตามที่สามารถเข้าสู่ฐานของแกงค์ดากอนนี้ได้ ก็ต้องเป็นสุดยอดในยอดฝีมือ รักษาความปลอดภัยของพื้นที่หนึ่ง ทำภารกิจที่ จำกัดต่างๆให้สำเร็จ

แน่นอนว่า แกงค์ดากอน ก็ถูกขนานนามเป็น มังกรลึกลับ ในหัวเซี่ยมาโดยตลอด

“หยุนเห้าเทียน นายบ้าไปแล้วใช่ไหม ถึงกล้าพาเด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เข้ามาในแกงค์ดากอน แค่นี้ยังไม่พอ ยังจะเสนอให้เขาเป็นโค้ชประจำฐาน?”

ในห้องทำงานของหัวหน้าหลงเย่

ตอนที่หยุนเห้าเทียนพูดเรื่องนี้ออกมาอย่างตื่นเต้น ทำให้หัวหน้าทีมอีกคน รู้สึกเหลือเชื่อในทันที

แม้แต่หลงเย่เองก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

หลงเย่ อายุประมาณหกสิบกว่าปี ดูแล้วผมสีขาวแกมเทา แต่กิริยาท่าทาง กลับเต็มไปด้วยพลังคมเฉียบ

เห็นได้ชัดว่า บุคคลนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

ในฐานะหัวหน้าทีมใหญ่ เขาก็ต้องมีอำนาจที่สงบสุขุมของตัวเองอยู่แล้ว ในเวลานี้สำหรับการถกเถียงของพวกหัวหน้าทีมต่างๆ เขาฟังอย่างเงียบๆอยู่ด้านข้าง

และคนที่คัดค้านหยุนเห้าเทียนโดยตรง คือหัวหน้าทีมของทีมหนึ่ง ชื่อว่า จูเป่าชิ่ง ซึ่งอายุสี่สิบเศษ

สิ่งที่น่าพูดถึงก็คือ เขาเป็นทายาทผู้สืบทอดรุ่นที่สามร้อยหกสิบแปด ของฝ่ามือทรายเหล็ก ฝ่ามือทรายเหล็ก เล่ากันว่า แค่ฝ่ามือเดียว ก็สามารถผ่านทะลุหินแข็งแกร่งได้!

ผู้นำทีมที่เหลือ ก็ไม่ได้เจ้าอารมณ์ขนาดนั้น

ใครจะไม่รู้ว่า หัวหน้าจูของทีมหนึ่ง กับหัวหน้าหยุนของทีมสอง มีความขัดแย้งกันอย่างมาก ในขณะที่ทั้งสองทะเลาะกัน ไม่มีใครกล้าขัดจังหวะ

“จูเป่าชิ่ง นายร้อนรนอะไร ฉันทำอย่างนี้ เพื่อประโยชน์ของฐานแกงค์ดากอนทั้งนั้น ความสามารถของคุณเฉินยอดเยี่ยมไม่ธรรมดา เหนือการจินตนาการของพวกเรายิ่งนัก เขาสามารถมาสอนได้ เป็นเพราะฉันลงแรงอย่างหนัก หัวหน้าหลง คุณก็รู้จักฉันดี เรื่องที่ไม่น่าเชื่อถือ ฉันจะไม่มีวันทำแน่นอน!”

หยุนเห้าเทียนพูดขึ้น

หลงเย่พยักหน้าเล็กน้อย เป็นเรื่องจริง หยุนเห้าเทียนเป็นคนที่สุขุมใจเย็น ในช่วงหลายปีมานี้ ได้รับความไว้วางใจของตัวเองยิ่งนัก

เขาพูดว่าชายที่ชื่อเฉินเกอนั้น มีพลังเก่งกาจมากเพียงนี้ ถ้าอย่างนั้นเฉินเกอคนนั้น ก็ต้องมีความพิเศษเกินคนธรรมดาแน่นอน

“เอาล่ะ ในเมื่อเห้าเทียนนายตั้งใจนำเสนอ ถ้าอย่างนั้นก็ให้เขามาลองดู นอกจากนี้ เมื่อกี้นายพูดว่า เขายังมีข้อเสนออะไรอีก?”

หลงเย่อดไม่ได้ที่จะถาม

“อ๋อ คุณเฉินเขาแค่ต้องการใช้เข็มทิศอสุราหน่อย!”

หยุนเห้าเทียนพูดขึ้น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จูเป่าชิ่งก็เลิกคิ้วขึ้น

พูดอย่างเคร่งขรึมในทันที “หึม ตัวอะไรกัน ถึงกับกล้าใช้เข็มทิศอสุรา เข็มทิศนี้ เป็นเครื่องวัตถุโบราณที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของแกงค์ดากอน คือของที่คนอื่นอยากจะใช้ก็สามารถใช้ได้หรือ? นี่ยังมีกฎระเบียบอยู่ไหม?”

จูเป่าชิ่งตะคอก

“จูเป่าชิ่ง นายอย่ามากเกินไป ฉันเชิญคุณเฉินมา ก็เพื่ออนาคตและความสามารถโดยรวมของแกงค์ดากอน!”

เห็นว่าทั้งสองกำลังจะทะเลาะกันอีก

หลงเย่รีบห้ามปราม “เอาล่ะ อย่างนี้แล้วกัน เรื่องเข็มทิศอสุรา พักไว้ก่อน มาดูกันก่อนว่าคุณเฉินที่นายพูดถึง สามารถนำอะไรมาสู่แกงค์ดากอนของเรากันแน่?”

เห็นได้ชัดว่าหลงเย่ก็ไม่ใช่คนหูเบา และพูดตามความจริง ครั้งนี้เห้าเทียนได้บรรยายชายหนุ่มในวัยยี่สิบกว่า จนดูขั้นเทพลึกลับถึงสุดขีด มันมากเกินไปจริงๆ!

แม้แต่หลงเย่ ก็เชื่อเพียงสามส่วนเท่านั้น และทั้งหมดเป็นเพราะเห็นแก่หน้าของหยุนเห้าเทียน

“เรื่องนี้ตัดสินใจอย่างนี้ พวกนายถอยได้แล้ว!”

สุดท้ายหลงเย่โบกมือเล็กน้อย

“อะไรนะ? หัวหน้าหลง คุณเฉินมาถึงแล้ว ท่านไม่พบเสียหน่อยหรือ?”

หยุนเห้าเทียนพูดด้วยความประหลาดใจ

ในเวลานี้ นี่ทำให้หลงเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

และจูเป่าชิ่งดูสถานการณ์เป็นยิ่งนัก พูดอย่างเย็นชาในทันที

“หยุนเห้าเทียน ครั้งนี้ระหว่างนายปฏิบัติภารกิจ โดนตีหัวจนโง่ไปแล้วใช่ไหม นายให้หัวหน้าหลงไปเข้าพบเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง?”

“แต่ว่า!”

หยุนเห้าเทียนรู้สึกกังวล