บทที่ 816 นำมาคืนเมื่อใช้เสร็จ

เฉินเกอลากร่างกายที่เหนื่อยล้าอย่างมากของตัวเอง และไป่เสี่ยวเฟยที่ถูกแบกไว้บนหลังเดินออกจากบ่อน้ำเย็นมังกรฟ้า

ใช้เวลายี่สิบนาทีเต็มถึงเดินออกมาจากบ่อน้ำเย็นมังกรฟ้า คราวนี้ด้านนอกบ่อน้ำเย็นมังกรฟ้า ไม่เห็นตัวเหลียงลู่แล้วจริงๆ

เห็นได้ชัดว่าเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ เหลียงลู่ได้กลับไปถึงที่บ้านตระกูลโกวแล้ว เมื่อเห็นเหลียงลู่ไม่อยู่แล้ว เฉินเกอก็แบกไป๋เสี่ยวเฟยที่รู้สึกตัวแล้ว กลับไปที่บ้านตระกูลโกว เพื่อให้เขาได้พักผ่อนดีๆ

เมื่อเหลียงลู่รู้ว่าทั้งสองคนกลับมาแล้ว ก็มาถึงที่ห้องในเวลาอันรวดเร็ว เห็นไป๋เสี่ยวเฟยที่อาการบาดเจ็บสาหัสแล้ว ทำให้สีหน้าของเธอดูแย่เล็กน้อย

เขารีบเข้าไปข้างหน้า พร้อมกับใบหน้าที่ร้อนใจ เอ่ยปากถามขึ้น “อาการบาดเจ็บของนายเป็นอย่างไรบ้าง? หนักหนาสาหัสมั้ย?!”

เมื่อได้ยินคำถามที่ห่วงใยของเหลียงลู่แล้ว ไป๋เสี่ยวเฟยก็ส่ายหัวอย่างอ่อนแรง ตลอดทางที่ผ่านมา ไป๋เสี่ยวเฟยไม่ได้ปกป้องเขาแค่ครั้งเดียว

ดังนั้น เหลียงลู่คนนี้ก็ไม่ใช่นายจ้างที่ใจจืดใจดำ ดังนั้นจึงได้ห่วงใยไป๋เสี่ยวเฟยเป็นพิเศษ

เฉินเกอที่อยู่ด้านข้าง หลังจากที่กล่าวลาทั้งสองคนแล้ว ก็กลับไปที่ห้องพักของตัวเอง นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง

ต่อมาเขาก็ได้หยิบกระจกวิเศษปาคายออกมาจากอกเสื้อของเขา มองกระจกที่เงาวับบานนี้ กำลังแผ่กระจายพลังที่บางเบา ทำให้ใบหน้าของเขา มีรอยยิ้มเกิดขึ้นเล็กน้อย

ครั้งนี้หลังจากผ่านความยากลำบากมาทุกรูปแบบ ก็ได้กระจกวิเศษปาคายของตระกูลโกวมาแล้ว

ทำให้เขารู้สึกว่ามันคุ้มค่ามาก

จากนั้นเขาก็เก็บกระจกวิเศษปาคายเข้าไปในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง

หลังจากจัดการทุกอย่างแล้ว เขาจึงได้หยิบยาออกมาจากกระเป๋าเสื้อหนึ่งเม็ด ใส่เข้าไปในปากของตัวเอง แล้วก็เริ่มฟื้นฟูร่างกาย

พลังของเทพจิตเก้าภพในร่างกาย กำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บต่างๆบนร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง