บทที่ 845 ความโกรธสุดขีด

ยิ่งมือเปื้อนเลือดมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งไม่เป็นผลดีต่อตนเองเท่านั้น

“เฉินเกอ หลังจากที่นายลงไปในนรก นายก็จะเจอเพื่อนของนายเองแน่นอน!” โถ้ป๋าหงยังคงกัดฟันและพูดขึ้น ในฐานะผู้อาวุโสไท้เสียงของตระกูลโถ้ป๋า แม้ว่าเขาจะเกรงกลัวความแข็งแกร่งของเฉินเกอ แต่เขาก็กลัวอย่างยิ่งเช่นกันว่าวันนี้ทุกคนจะต้องตายลงที่นี่

แต่เขาถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว หากเขาแสดงความหวาดกลัวออกมา ชื่อเสียงของตระกูลโถ้ป๋าที่สั่งสมมานานหลายร้อยปีในประเทศหนานเยว่ก็จะถูกเขาทำให้สูญสลายไปโดยสมบูรณ์

"นายพลาดโอกาสสองครั้งติดต่อกันแล้ว" โถ้ป๋าหงยังคงไม่ยอมบอกที่อยู่ของซินแสกุ่ยออกมา นี่ทำให้ความอดทนของเฉินเกอ ตกลงไปถึงขีดสุด

หลังจากคำพูดจบลง เฉินเกอก็ใช้พลังจิตเทพเก้าภพออกมาอย่างเต็มที่ ในสายตาของทุกคน เขาได้หายตัวไปจากจุดที่อยู่ จากนั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าโถ้ป๋าหงในทันที

ปึก!

หนึ่งหมัด

เฉินเกอไม่มีรั้งกำลังใดๆเอาไว้อีก และโจมตีเข้าที่กระดูกสันหลังส่วนเอวของโถ้ป๋าหงอย่างไม่ลังเล

เมื่อหมัดนี้โจมตีลงไป โถ้ป๋าหงก็ไร้คำพูด ร่างกายของเขาแข็งทื่อทันที จากนั้นก็ล้มลงไปกับพื้นโดยไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆอีก

“เฉินเกอ!”

โถ้ป๋าจี้ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าหมัดนี้ของเฉินเกอทำให้โถ้ป๋าหงได้รับบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรง เขาไม่คิดหน้าคิดหลังอะไรอีก และรีบหยิบดาบสั้นที่อยู่ข้างหลังออกมา และพุ่งเข้าไปแทงใส่เฉินเกออย่างรุนแรงทันที

"คนของตระกูลของเขาโถ้ป๋า จะไม่มีเหลือรอดแม้แต่คนเดียว” เสียงอันเย็นชาของเฉินเกอดังขึ้น เหมือนกับตอนที่เขาอยู่ในตระกูลจิน

ดาบสั้นแทงออกไปและเมื่อมันกำลังจะแทงมาที่ตนเอง ร่างของเขาก็หายไปอีกครั้ง เมื่อโถ้ป๋าหงรู้สึกผิดปกติและเตรียมพร้อมที่ป้องกันขึ้นมาจู่ๆก็กลับรู้สึกว่ามือของเขาว่างเปล่า

ดาบสั้นที่แต่เดิมถือแน่นอยู่ในมือเขากลับไม่รู้ว่ามันหายไปตั้งแต่เมื่อไร

"ฟุ่บ!"